OJİNAL ARAŞTIRMA makalesi
Front. Neurol., 13 Kasım 2026
Sec. Kritik ve Nörolojik Hastane Bakımı
Hacim 17 – 2026 | https://doi.org/10.3389/fneur.2026.1928251
- GK
Galia Karp 1*
- SS
Sheizaf Shpilberg 2
- AS
Adi Shiloh 2
- FA
Farouq Alguyan 3
- YZ
Yair Zlotnik 4
- YM
Yana Mechnik Steen 4
- EB
Evgeni Brotfain 5
- AH
Anat Horev 4
-
1. Anestezioloji Bölümü, Soroka Üniversitesi Tıp Merkezi, Negev Üniversitesi, Beer Sheva, İsrail
-
2. Goldman Tıp Fakültesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Negev Üniversitesi, Beer Sheva, İsrail
-
3. NöroCerrahi Bölümü, Soroka Üniversitesi Tıp Merkezi, Negev Üniversitesi, Beer Sheva, İsrail
-
4. Nöroloji Bölümü, Soroka Üniversitesi Tıp Merkezi, Negev Üniversitesi, Beer Sheva, İsrail
-
5. Anestezioloji ve Kritik Bakım Bölümü, Soroka Üniversitesi Tıp Merkezi, Negev Üniversitesi, Beer Sheva, İsrail
Makale metrikleri
Özet
Arka plan ve amaç:
Endovasküler trombekeşme (EVT), büyük damar oklüzyonuna bağlı akut izkemik inme için standart tedavidir. Ancak, prosedür sonrası en uygun kabul ortamı hâlâ belirlenmemiştir. Birçok merkez hastaları rutin olarak yoğun bakım ünitelerine (YBU) kabul ederken, diğerleri özel inme ünitelerini (İÜ) kullanmaktadır. Karşılaştırmalı sonuç verileri sınırlıdır. Amacımız, trombekeşme sonrası kabul ortamının (YBU vs. İÜ) klinik sonuçlarda farklarla ilişkili olup olmadığını değerlendirmektir.
Yöntem:
2015 ile 2023 yılları arasında, üçüncü derece bir inme merkezinde evrenk EVT geçen ardıl yetişkin hastaların geriye dönük kohort çalışmasını gerçekleştirdik. Kurumsal politika zamanla değişti ve bu da ICU ile SU kabullerinde doğal bir çeşitliliğe yol açtı. Birincil sonuç, 90. günde işlevsel bağımsızlık (değiştirilmiş Rankin Ölçeği [mRS] 0–2) idi. İkincil sonuçlar arasında 90. günde ölüm, hastanede ölüm ve semptomatik intrakranyal hemoraji yer aldı. Taban farklarını düzeltmek için, tam kohortu korumak ve istatistiksel verimliliği en üst düzeye çıkarmak amacıyla skor eşleştirme yerine, eğilim puanlarına dayalı tedavi ağırlama ters olasılığı (IPTW) uyguladık.
Sonuçlar:
577 hastanın 339’u (%59) ICU’ya, 238’i (%41) ise SU’ya kabul edildi. ICU hastalarında daha yüksek taban inme şiddeti vardı (median NIHSS 15’e karşı 13, p < 0.001). Düzeltilmemiş işlevsel bağımsızlık (%37’ye karşı %36), 90. günde ölüm (%26’ya karşı %29) ve hastanede ölüm (%20’ye karşı %19) oranları gruplar arasında benzerdi. IPTW düzeltmesinden sonra, kabul yeri işlevsel bağımsızlıkla (düzeltilmiş OR 1.20; %95 GA 0.85–1.70), 90. günde ölüm (düzeltilmiş OR 0.85; %95 GA 0.60–1.20) veya hastanede ölümle bağımsız olarak ilişkili değildi.
Sonuç:
Thrombectomy sonrası kabul yeri, taban farkları için düzeltme sonrasında işlevsel bağımsızlık veya ölümle anlamlı olarak ilişkili değildi. Bu bulgular, üçüncü derece bir inme merkezinde seçilen hastalarda, EVT sonrası rutin ICU kabulüne makul bir alternatif olarak uzmanlaştırılmış bir inme birimine kabulün olabileceğini gösteriyor. Hangi hastaların ICU dışında güvenli şekilde yönet thểbileceğini belirlemek için daha ileri düzey çalışmalar gerekiyor.
Giriş
Endovasküler trombektomi (EVT), büyük damar oklüzyonuna bağlı akut izkemik inme için yerleşmiş, kılavuzlar tarafından desteklenen bir tedavi olup, yalnızca medikal tedaviye kıyasla tutarlı şekilde fonksiyonel sonuçları iyileştirmektedir (, ). Güncel prospektif kayıtlar ve ulusal kohortlar, tedavi edilen hastaların yaklaşık %35–50’sinde fonksiyonel bağımsızlığı (modifiye Rankin Ölçeği [mRS] 0–2), 90 günlük mortalite oranının ise %15 ile %30 arasında değiştiğini bildirmektedir (3–7). Dolayısıyla, prosedür sonrası yönetimin optimize edilmesi, kapsamlı inme bakımının kritik bir bileşenini oluşturmaktadır.
Düzenli inme ünitesi (SU) bakımı, hastane yatışı gereken inme hastalarının yönetiminde tercih edilen modeldir ve genel serviz bakımıyla karşılaştırıldığında iyileşmiş hayatta kalma ve fonksiyonel sonuçlarla ilişkilendirilmiştir (8–10). Tarihsel olarak однако, şiddetli izkemik inme geçiren ya da erken nörolojik kötüleşme riski taşıdığı düşünülen hastalar sık sık yoğun bakım ünitelerine (YBU) yönlendirilmiştir; özellikle üçüncü dereceli başvuru merkezlerinde (, ). Artan EVT hacmi ve gelişmekte olan inme bakım sistemleriyle birlikte, prosedür sonrası girişim uygulamaları artık rutin YBU girişimi ile yapılandırılmış SU tabanlı yönetim arasında belirgin biçimde farklılaşmaktadır ().
Önemli olan, mekanik trombektomi çalışmalarında yer alan çığır açıcı randomize çalışmalar, prosedür sonrası bakım düzeyini standartlaştırmamıştır. Örneğin, ESCAPE inme ünitesi yönetimini önerirken, REVASCAT either inme ünitesi veya YBU girişimine izin vermiş; diğer kritik çalışmalar ise trombektomi sonrası ortamı belirtmemiştir (1–6). Sonuç olarak, gerçek dünya pratiği heterojen kalmaktadır.
Yoğun bakıma yatırma, EVT sonrasında yakın hemodinamik izlem gerektiren hastalarda özellikle avantaj sağlayabilir. İşlem sonrası kan basıncı yönetimi kritik öneme sahip olabilir; yeterli beyin perfüzyonu ile hemorjik komplikasyon riski arasındaki dengeyi kurmak için genellikle bireyselleştirilmiş kan basıncı hedefleri gerekli olup, sürekli izleme kan basıncının istenilen aralığın dışına çıktığı durumlarda hızlı müdahaleyi kolaylaştırabilir. Yoğun bakım bakımı, hava yolu koruması veya ventilasyon desteği gerektiren hastalarda ya da yoğun izleme veya organ desteği gerektiren işlem ilişkili komplikasyonlar gelişen hastalarda avantajlı olabilir. Buna karşılık, özelleşmiş inme birimleri yapılandırılmış nörolojik izleme ve inmeye özgü çok dallı bakım sağlayıp, klinik olarak stabil hastalarda kaynak yoğunluğu yüksek yoğun bakım yataklarının gereksiz kullanımını önleyebilir. Dolayısıyla, EVT sonrası en uygun bakım ortamı hastanın organ desteği ve yoğun izleme gereksinimine bağlı olabilir.
Thrombektomi sonrası triaj kararları yalnızca hastaya ait klinik faktörlerle değil, aynı zamanda kurumsal politikalar ve yatak müsaitliğiyle de etkilenir. Kapsamlı inme merkezleri için öneriler, kurumlar arasında akut sonrası izleme kaynaklarındaki çeşitliliği kabul etmektedir (). COVID-19 pandemisi sırasında birçok merkez kritik bakım tahminini değiştirmiş, böylece geleneksel yatırma yollarını daha da etkilemiştir (). Böyle bir çeşitliliğin EVT sonrası hastaneye yatırma ortamını klinik sonuçlar üzerinde bağımsız olarak etkileyip etkilemediği belirsizdir.
EVT’nin küresel ölçekte artan kullanımı ve bakım yoğunluğu yüksek yoğun bakım hizmetleriyle ilişkili kaynak yoğunluğu göz önüne alındığında, yatırma ortamı ile klinik sonuçlar arasındaki ilişkinin aydınlatılması önemli klinik ve sağlık sistemi sonuçları taşımaktadır. Bu doğrultuda, amacımız propensity ile düzeltilmiş analizler kullanarak güncel tek merkezli bir kohortta thrombektomi sonrası hastaneye yatırma ortamı (yoğun bakım ile inme birimi) ile kısa ve orta vadeli sonuçlar arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir.
Materyaller ve yöntemler
Çalışma tasarımı ve ortamı
2015 ile 2023 yılları arasında, üçüncü derece bir inme merkezinde EVT geçiren ardışak yetişkin hastaları içeren retrospektif tek merkezli bir kohort çalışması yürüttük. Çalışma süresinde, hastanemizde trombebekten sonraki kabul uygulaması yapılandırılmış bir biçimde gelişti. Hastanemizde ayrı bir inme ünitesi (SU) 2016 yılında faaliyete geçti ve 2018 yılından itibaren trombebekten sonraki bakım yollarına resmen dahil edildi. Ancak 2020 yılına kadar, EVT sonrasında hastanemiz için varsayılan kabul birimi yoğun bakıma (ICU) kaldı ve SU’ya yönlendirme, resmi bir klinik triyaj algoritmasından çok yatak müsaitliği ve lojistik kaygılar temelinde belirlendi.
2020 yılından itibaren, COVID-19 pandemisi sırasındaki kritik bakım kapasite kısıtlamaları bağlamında hastanemiz politikası değişti ve SU, trombebekten sonraki kabul birimi olarak varsayılan hale geldi. ICU kabulü, bundan sonra daha yoğun izlem gerektiren hastalarda veya SU yataklarının müsait olmadığı durumlarda saklı tutuldu. Bu uygulama, pandemi dönemi ötesinde de yürürlükte kaldı. Bu analizin amacı hastaları, başlangıç trombebekten sonraki kabul birimlerine (ICU veya SU) göre sınıflandırdık. Bu kademeli geçiş, zaman içinde belirgin kabul örüntüleri yarattı ve aynı merkezde, aksi halde tutarlı prosedür teknikleri ve inme bakım protokolleri altında ICU ve SU ortamlarında yönetilen hastaların karşılaştırılmasını olanaklı kıldı. Bu retrospektif çalışma, Soroka Tıp Merkezi Kurumsal İnceleme Kurulu tarafından onaylandı (Onay No. 0044–20; Ocak 2025).
Çalışma popülasyonu
Karotid terminüs, servikal internal karotid arter, orta beyin arterinin M1 veya M2 segmentleri veya basilar arteri içeren büyük damar tıkanıklığına bağlı akut izkemik inme geçiren yetişkin hastaları (≥18 yaş) çalışmaya dahil ettik.
Tüm hastalar, güncel kılavuz temelli uygunluk kriterlerine göre çok dallı ekip kararlarına göre EVT’ye alındı. Gerekli durumlarda hastanemiz protokolüne uygun olarak köprüleyici intravenöz tromboliz (IVT) uygulandı ve bu bir eksklüzyon kriteri değildi.
Hastalar, büyük damar oklüzyonu dışındaki inme (örn. izole arteria cerebri anterior, arteria cerebri posterior, arteria vertebralis veya M3 oklüzyonları), EVT öncesi spontan veya IVT sonrası rekanalizasyon ya da temel veya prosedüre ait kritik verilerin eksik olması durumunda çalışmaya alınmadı.
Kurumsal tedavi protokolü
Tüm prosedürler, deneyimli bir nörointervansiyonist tarafından genel anestezi altında, özel bir intervansiyonik nöroradyoloji salonunda gerçekleştirildi.
Kurumsal EVT uygunluk kriterleri, semptom başlangıcından veya son bilinen iyi durumundan 24 saat içinde Alberta Stroke Program Early CT Skoru (ASPECTS) ≥ 5 ve Ulusal Sağlık Enstitüleri Inme Ölçeği (NIHSS) ≥ 6 olarak belirlendi. Bilgisayarlı tomografi anjiyografisi (CTA) tüm hastalarda başvuruda gerçekleştirildi. CT perfüzyon görüntülemesi, semptom başlangıcından 6 saatten fazla süren veya başlangıç zamanı belirsiz hastalarda alındı. Kontrastsız CT, EVT sonrası rutinde 24 saat içinde yapıldı.
Sonuçlar
Birincil sonuç, 90. günde fonksiyonel bağımsızlık olarak tanımlandı ve değiştirilmiş Rankin Ölçeği (mRS) skoru 0–2 olarak kabul edildi.
İkincil sonuçlar arasında 90. günde ölüm, hastanede ölüm ve semptomatik intrakranyal hemoraji yer aldı.
Nörolojik sonuçlar, başvuruda ve prosedürden 24 saat sonra NIHSS ile ve taburculukta ve 90. günde mRS ile değerlendirildi. değiştirilmiş Rankin Ölçeği değerlendirmeleri, trombebektemi sonrası giriş ortamından habersiz klinikçiler tarafından yapıldı. Radyolojik sonuçlar, giriş ortamından ve klinik sonuçlardan habersiz, sertifikalı radyologlar tarafından değerlendirildi.
İstatistiksel analiz
Sürekli değişkenler uygun şekilde ortalamaya ± standart sapma veya medyan ile çeyrekler arası aralık olarak; kategorik değişkenler ise sayılar ve yüzdeler olarak sunuldu. Gruplar arası karşılaştırmalar, sürekli değişkenler için Student’s t– testi veya Mann–Whitney U testi ve kategorik değişkenler için χ² testi veya Fisher’ın kesin testi kullanılarak yapıldı.
Giriş paternlerinde ve sonuçlardaki zaman içi eğilimler, kohortun üç önceden tanımlanmış döneme (2015–2017, 2018–2020 ve 2021–2023) ayrılmasıyla incelendi.
Yatış yerinin rastlantısal olmaması nedeniyle, ICU ve SU hastaları arasındaki temel farkların düzeltilmesinde, eğilim puanlarına dayalı ters olgu ağırlıklandırma (IPTW) kullanıldı. ICU yatışı için eğilim puanı, çok değişkenli lojistik regresyon ile tahmin edildi. Birincil analizde dahil edilen değişkenler, klinik değerlendirmelere dayanarak önceden seçildi ve yaş, temel NIHSS, temel ASPECTS, tıkanıklık lokasyonu (ön vs. arka dolaşım) ve stent implantasyonunu içerdi.
Sabitleştirilmiş ters olgu ağırlıkları hesaplandı ve gruplar arasında temel kovaryatların dengelendiği ağırlıklı bir sahte nüfus oluşturulmak üzere uygulandı. Kovaryat dengeliği, standartlaştırılmış ortalamalar farkı ile değerlendirildi ve 0,1 değerinden küçük değerler yeterli dengeliği gösterdiğini işaret etti.
Yatış yerinin klinik sonuçlarla ilişkisini değerlendirmek için ağırlıklı lojistik regresyon modelleri kullanıldı. Düzeltilmiş odds oranları 95% güven aralıkları ile bildirildi. Tüm istatistiksel testler iki yönlüydü ve istatistiksel anlamlılık p < 0,05 olarak tanımlandı. Analizler R istatistiksel yazılımı (sürüm 4.3.2; R Core Team 2023) kullanılarak gerçekleştirildi.
Sonuçlar
Çalışma kohortu ve temel özellikler
Başlangıçta saptanan 657 hastanın 80’i hariç tutuldu: 74’ü temel veya prosedür verilerinin eksik olması, 6’sı ise kayıtların tekrarlı olması nedeniyle. Nihai çalışma kohortu 577 hastadan oluştu; bunların 238’i (%41) ünite birime (SU), 339’u (%59) yoğun bakım ünitesine (ICU) yatırıldı (Ek Şekil 1). Temel özellikler Tablo 1’de özetlenmiştir.
Tablo 1
| Değişken | Ünite birim (n = 238) | ICU (n = 339) | p-değeri |
|---|
| Erkek cinsiyet, n (%) | 133 (56) | 164 (48) | 0,048 |
| Yaş, yıl, ortalama ± SD | 70 ± 14 | 70 ± 13 | >0,9 |
| Yaş ≥65 yıl, n (%) | 164 (69) | 235 (69) | 0.8 |
| Hipertansiyon, n (%) | 96 (40) | 135 (40) | 0.8 |
| Dislipedi, n (%) | 99 (42) | 127 (37) | 0.2 |
| Diyabet mellitus, n (%) | 70 (29) | 82 (24) | 0.13 |
| Atriyal fibrilasyon/flatır, n (%) | 40 (17) | 56 (17) | >0.9 |
| Güncel sigara kullanımı, n (%) | 86 (36) | 76 (22) | 0.021 |
| Kardiyembolik etyoloji, n (%) | 103 (43) | 184 (54) | 0.047 |
| Kronik antikoagülan terapi, n (%) | 36 (15) | 48 (14) | 0.7 |
| Prozedür öncesi sistolik kan basıncı, medyan (IQR) | 151 (129, 174) | 150 (129, 175) | 0.9 |
| Prozedür sonrası sistolik kan basıncı, medyan (IQR) | 121 (105, 138) | 118 (105, 133) | 0.2 |
| Intravenöz trombolizis (tPA), n (%) | 61 (26) | 107 (31) | 0.2 |
| Tromboz lokasyonu: ön dolaşım, n (%) | 212 (89) | 300 (87) | 0.4 |
| Tromboz lokasyonu: arka dolaşım, n (%) | 26 (11) | 45 (13) |
| Intra veya ekstrakranyal stent yerleşimi, n (%) | 71 (30) | 75 (22) | 0.027 |
| Temel ASPECTS, medyan (IQR) | 8 (7–10) | 8 (7–10) | 0.2 |
| ASPECTS ≤7, n (%) | 61 (26) | 109 (32) | 0.14 |
| ASPECTS ≤5, n (%) | 20 (9.2) | 35 (11) | 0.5 |
| Bazal NIHSS, medyan (IQR) | 13 (8.8–17) | 15 (11–19) | <0.001 |
| NIHSS >20, n (%) | 13 (5.5) | 46 (13) | 0.002 |
| Uygun rekanalizasyon (TICI 2B/3), n (%) | 221 (93) | 315 (93) | 0.4 |
Bazal klinik ve girişimsel özellikler.
Değerler uygun görüldüğü ortalamaya ± standart sapma (SD), medyana (kuartil aralığı [IQR]) veya sayı (%) olarak sunulmuştur. Gruplar arası karşılaştırmalar uygun görüldüğü Student t-testi, Mann–Whitney U testi, ki-kare testi veya Fisher kesin testi kullanılarak yapılmıştır. ASPECTS, Alberta Stroke Program Erken BT Skoru’nu; NIHSS, Ulusal Sağlık Enstitüleri İnme Skoru’nu; tPA, doku plüminojen aktivatörünü; TICI ise Beyin İnferksiyonunda Trombolizi’ni ifade eder.
Çalışma grupları yaş, vasküler risk faktörleri, bazal ASPECTS, tıkanıklık lokalizasyonu, intravenöz tromboliz kullanımı ve başarılı rekanalizasyon oranları (TICI 2B/3) bakımından karşılaştırılabilirdi. Kardiyojenik etyoloji ICU hastaları arasında daha sık iken, güncel sigara kullanımı ve intra- veya ekstrakranyal stent yerleştirme, İnme Ünitesi grubunda daha yaygındı. Buna rağmen ICU’ya yatırılan hastalar, daha yüksek medyan NIHSS skorları ve ciddi inme oranının (NIHSS >20) daha yüksek olmasıyla yansıtıldığı üzere belirgin ölçüde daha yüksek bazal inme şiddeti gösterdi. Bu bulgular, ICU hastalarının başvuruda klinik açıdan daha ciddi bir alt küme temsil ettiğini, radyolojik şiddet ve girişimsel başarı ise yatırılma ortamları arasında benzer olduğunu göstermektedir.
Yatırılma ortamının zamansal dağılımı
Girish modelleri çalışma dönemleri arasında önemli ölçüde değişti (Tablo 2). 2015–2017 yılları arasında ICU girişi baskın yolak olup trombektom sonrası hastaneye yatışların %72’sini oluşturdu. İnvaziv olmayan beyin damarı tıkanıklığı sonrası bakım yolaklarına ünite kademeli olarak dahil edildikçe, ünite girişlerinin oranı 2018–2020 arasında %37’ye, 2021–2023 arasında ise %53’e yükseldi (yönlenme için p <0.001). Bu kademeli kurumsal geçiş, giriş uygulamalarında belirgin zamansal değişkenliğe yol açtı. Giriş uygulamaları büyük ölçüde politika ve kaynakların belirlediği halde, klinik açıdan daha karmaşık kabul edilen hastaların küçük bir oranının, güncel politikadan bağımsız olarak ICU’ya yatırılmış olması mümkündür. Detaylı triaj gerekçeleri sistematik olarak kaydedilmediği için resmen değerlendirilemedi.
Tablo 2
| Çalışma dönemi | Toplam (n) | Ünite n (%) | ICU n (%) |
|---|---|---|---|
| 2015–2017 | 121 | 34 (28%) | 87 (72%) |
| 2018–2020 | 227 | 83 (37%) | 144 (63%) |
| 2021–2023 | 229 | 121 (53%) | 108 (47%) |
Zamana göre giriş yerinin dağılımı (yönlenme için p <0.001).
Değerler sayı (yüzde) olarak sunulmuştur. Yönlenme için p değeri, çalışma dönemleri boyunca kareler testi kullanılarak hesaplanmıştır.
Düzeltilmemiş klinik sonuçlar
Ham sonuçlar Tablo 3’te sunulmuştur. Semptomatik intrakranyal hemoraji oranları düşüktü ve ünite ile ICU grupları arasında anlamlı fark yoktu. 90. günde fonksiyonel bağımsızlık (mRS ≤ 2) her iki yılda da benzer oranlarda elde edildi. 90. gün ölümü ve hastanede ölüm oranları da karşılaştırılabilir bulundu.
Tablo 3
| Outcome | Stroke unit (n = 238) | ICU (n = 339) | p-value |
|---|---|---|---|
| Symptomatic ICH, n (%) | 1 (0.4%) | 4 (1.2%) | 0.7 |
| Functional independence (mRS ≤ 2) | 84 (36%) | 124 (37%) | 0.8 |
| 90-day mortality, n (%) | 68 (29%) | 89 (26%) | 0.5 |
| In-hospital mortality, n (%) | 46 (19%) | 67 (20%) | 0.9 |
| Hospitalization length of stay (days), median (IQR) | 15 (8, 25) | 12 (8, 27) | 0.6 |
Unadjusted clinical outcomes.
Values are presented as number (%). Between-group comparisons were performed using the chi-square test or Fisher’s exact test, as appropriate.
Thus, despite higher baseline stroke severity among ICU patients, no significant differences in unadjusted short- or intermediate-term outcomes were observed.
Propensity-adjusted analyses
Because admission pathway allocation was influenced by clinical severity and institutional policy rather than random assignment, propensity score-derived inverse probability of treatment weighting (IPTW) was employed to approximate covariate balance and reduce bias related to baseline differences.
The propensity score models incorporated predefined demographic, clinical, and procedural variables. Following IPTW, adequate balance was achieved for the variables included in the primary propensity score model and additional models used in sensitivity analyses (Supplementary Table 1). As shown in Table 4, ICU admission was not independently associated with functional independence at 90 days, 90-day mortality, or in-hospital mortality. Adjusted odds ratios were close to 1, and none of the associations reached statistical significance. Sensitivity analyses using IPTW models with alternative sets of covariates and propensity score matching yielded consistent results, with no significant association between admission setting and clinical outcomes (Supplementary Table 2).
Table 4
| Sonuç | Uyarlanmış OR (95% IG) | p-değeri |
|---|---|---|
| İşlevsel bağımsızlık (mRS ≤ 2) | 1.20 (0.85–1.70) | 0.2 |
| 90 günlük mortalite | 0.85 (0.60–1.20) | 0.3 |
| Hastanede yatanlarda mortalite | 0.90 (0.60–1.30) | 0.6 |
Giriş yer ile sonuçlar arasındaki IPTW ile uyarlanmış ilişki.
Odds oranları, yoğun bakıma yatışın inme ünitesine yatışla karşılaştırılmasıyla sunulmuş olup ters olgu olasılığıyla tedavi ağırlama (IPTW) lojistik regresyon modellerinden türetilmiştir. IG, güven aralığını ifade eder.
Tartışma
Bu tek merkezli kohort çalışmasında endovasker trombektomi uygulanan hastalarda, prosedür sonrası yoğun bakıma (YB) veya inme ünitesine (İÜ) yatış, fonksiyonel iyileşme veya ölümle anlamlı düzeyde ilişkili değildi. YB hastaları başlangıçta anlamlı biçimde daha yüksek inme şiddeti göstermekteydi; ancak, eğilim skoruna dayalı ağırlıklandırma kullanılarak ölçülebilir kafa karıştırıcı faktörlerle düzeltme yapıldıktan sonra, yatış yeri sonuçlarla bağımsız biçimde ilişkili değildi. Kurum içindeki yatış politikasındaki geçiş, kararlı bir prosedür ve klinik çerçeve içinde trombektomi sonrası bakım yollarında doğal çeşitlilik yaratmıştır. Bu bulgular, organize bir inme sistemi içinde yatış yerinin, gözlemlenen başlangıç özellikleriyle düzeltme yapıldıktan sonra ölçülen klinik sonuçlarla bağımsız biçelde ilişkili olmadığını öne sürmektedir. Çalışmamız, mevcut literatüre katkıyı güçlendiren birkaç özelliği içermektedir. Farklı inme popülasyonlarını içeren önceki çalışmaların aksine, analizimiz özellikle güncel bir EVT kohortuna odaklanarak bakımı yalnızca trombektomi sonrası aşamaya izole etmiştir. Kurum içindeki yatış uygulamalarındaki politika değişikliği, tutarlı bir kurum çerçevesi içinde yatış yerinde doğal çeşitlilik yaratmıştır. Son olarak, tek merkezli tasarım, prosedür teknikleri ve inme sonrası bakım protokollerinde tutarlılık sağlayarak yatış stratejilerinin daha kontrollü bir biçimde karşılaştırılmasını mümkün kılmıştır. Yatış yeri ile sonuçlar arasındaki anlamlı olmayan ilişkinin bir olası açıklaması, trombektomi sonrası bakımın EVT’nin kendisindeki gelişmelerle paralel biçimde olgunlaşmış olmasıdır. Trombektomi teknikleri, reperfüzyon oranları ve iş akışı verimliliği iyileşirken, prosedür sonrası yönetim giderek protokol temelli hale gelmiş ve bugün iyileşmenin kritik bir belirleyicisi olarak kabul edilmektedir (, ). Güncel bakım yolları, yapılandırılmış nörolojik gözetim, dikkatli hemodinamik izleme, hemorjik veya reperfüzyonla ilgili komplikasyonların erken tespiti ve klinik kötüleşme durumunda hızlı müdahaleyi vurgulamaktadır. Paralel biçimde, damar görüntülemeyi, kalp
değerlendirmesi ve etyolojik değerlendirme—genellikle hastaneye yatışın erken döneminde başlatılır ve buna bağlı olarak bireyselleştirilmiş ikincil önleme stratejilerinin zamanında uygulanması sağlanır. Bu süreçler, birleşik inme ekibi gözetiminde tüm ünitelerde standartlaştıkça, fiziksel ünite atamasının (YBÜ ile İKÜ arasındaki) klinik olarak stabil hastalarda, tutarlı izleme ve durum kötüleşmesi protokollerinin sürdürüldüğü durumlarda etkisi azalabilir.
Önceki çalışmalar, trombektomi sonrası hastaların önemli bir oranının ilk 24 saat içinde YBÜ’ye özgü müdahalelere ihtiyaç duymadığını ve YBÜ kaynak kullanımının büyük ölçüde müdahale sırasında başlatılan ileri solunum desteği veya vazoaktif infüzyonlarla yönlendirildiğini göstermektedir. () Diğer kohortlarda önerilen triaj modelleri benzer şekilde başarılı olmayan reperfüzyonu, düşük ASPECTS değerini ve müdahale sonrası erken dönemde görülen radyolojik bulguları YBÜ düzeyinde müdahale öngörücileri olarak belirlemiştir. () Bu faktörler, bu çalışmada YBÜ’ye yatışın öngörücüleri olarak değerlendirilmemiştir. Birlikte değerlendirildiğinde, bu veriler fizyolojik risk temelli seçici bir YBÜ’ye yatış stratejisinin daha ileri değerlendirmeye uygun olduğunu düşündürmektedir. Akut izkemik inme tanılı hastalar—including trombektomi uygulanmış alt gruplar—arasında YBÜ ve inme bakım ünitesine yatışı karşılaştıran büyük gözlemsel kohortlar, uyarlama sonrasında YBÜ bakımının tutarlı bir ölüm avantajı sağladığını göstermemiştir. (). Önceden yaygın akut izkemik inme popülasyonunu içeren ve EVT hastaları yalnızca bir alt grup olarak analiz eden çalışmaların aksine, bu çalışma tamamen EVT uygulayan hastalardan oluşan bir kohortu değerlendirmiştir. Ayrıca analizimiz 90 günlük fonksiyonel bağımsızlığı ve ölümü de kapsayarak YBÜ ile İKÜ bakımının karşılaştırmasını hastaneye yatış sonuçlarının ötesine taşımıştır. İş gücü modelleri, izleme yoğunluğu, olgu karışımı ve durum kötüleşmesi eşikleri arasındaki farklar merkezler arası değişkenliğe katkıda bulunabilir. Ayrıca, pandemi kaynaklı inme yollarının yeniden yapılandırılması, yapılandırılmış bakım protokollerinin korunduğu durumlarda yatış uygulamalarının sonuçların kötüleşmesi gözlemlenmeden önemli ölçüde değişebileceğini göstermiştir. ().
Bu bulgular sağlık sisteminin kaynak kullanımını da etkileyebilir. Yoğun bakım ünitelerinin (YBU) kapasitesi sınırlı kalmaya devam ederken, endovasker trombektomi (EVT) uygulaması güncel inme bakımında artmaya devam ediyor. Bulgularımız, YBU’ya kabulün seçilmiş trombektomi sonrası hastalarda rutin YBU kabulüne potansiyel bir alternatif olabileceğini gösteriyor; ancak mevcut gözlemsel çalışma, YBU temeli üzerine kurulu bakımın güvenliğini veya eşitliğini kanıtlayamaz. Hemodinamik kararsızlık veya yoğun izlem ve çok dallı yönetim gerektiren diğer önemli aktif sistemik eşlik eden hastalıklar gibi açık tıbbi göstergeleri olan hastalar için seçici YBU kabulü uygun olmaya devam eder. Bu çalışmanın sınırlamaları vardır. Kabul ortamı rastgele dağıtılmadı ve propansite ağırlandırmasına rağmen kalan kafa karıştırıcı faktörler dışlanamaz. Kabul uygulamaları zamanla değiştiğinden, EVT tekniği, iş akışı verimliliği veya genel inme bakımındaki tarihsel eğilimler, kabul ortamından bağımsız olarak sonuçları etkemiş olabilir. Takvim süresi propansite modeline doğrudan dahil edilmediğinden, tarihsal eğilimler kaynaklı kalan kafa karıştırıcı faktörler dışlanamaz. Bu, kabul ortamı ile sonuç arasındaki gözlemlenen ilişkisizliğin kısmen açıklaması olabilir. Triyaj kararlarını etkileyen ölçülmemiş veya eksik yakalanmış klinik faktörler sürmüş olabilir; çünkü YBU kabulü için hastaya özgü göstergeler, üniteler arası sonraki nakiller ve YBU düzeyinde müdahalelerin kullanımı her iki grup için sistematik olarak kaydedilmediğinden, bu faktörlerin güvenilir analizi mümkün değildir. Tek merkezli tasarım ve tutarlı prosedür protokollerinin bu kaygıların bir kısmını azaltmasına rağmen, çalışmamız ciddi sistemik kararsızlık veya travma veya büyük girişimler bağlamında oluşan inme gibi belirli yüksek riskli grupları değerlendirmeye yetecek kadar güçlü değildi. Detaylı maliyet verileri mevcut değildi. Bu nedenle, YBU ve YBU temeli üzerine kurulu bakım arasındaki hastanede kalış maliyetlerinin resmi bir karşılaştırması yapılamadı.
Bu gözlemsel kohortta, trombeektominden sonra ICU’ya yatırılma ile inme ünitesine yatırılma arasında, gözlemlenen temel özellikler için düzeltme yapıldıktan sonra ölçülen klinik sonuçlarla anlamlı bir ilişki bulunamadı. Ancak, gözlemsel tasarım ve bakımdaki zamansal eğilimler de dahil olmak üzere artan karıştırıcı faktörlerin potansiyeli göz önüne alındığında, bu bulgular dikkatle yorumlanmalıdır. Klinik duruma göre seçici ICU yatırılma, özellikle gelişmiş izlem veya organ desteğine ihtiyaç duyan hastalar için uygun olmaya devam etmektedir. ICU ile inme ünitesine yatırılma arasındaki doğrudan sonuç karşılaştırmaları, özellikle trombeektominden sonra hastalar arasında sınırlı kalmaktadır. Çalışmamız, üçüncü derecede inme merkezinden ek gerçek dünya kanıtı sağlamakta ve EVT sonrasında ICU düzeyi bakımdan açık fayda sağlayabilecek hastaları daha iyi belirlemek için fizyolojik izlem verileri ve önceden tanımlanmış yönlendirme algoritmalarını içeren gelecekteki prospektif çalışmaların gerekliliğini desteklemektedir.
Açıklamalar
Veri erişilebilirliği açıklaması
Bu makalenin sonuçlarını destekleyen ham veriler, authors tarafından gereksiz bir şart konmadan sağlanacaktır.
Ahlak açıklaması
İnsanları içeren çalışmalar, Soroka Üniversitesi Tıp Merkezi Kurumsal İnceleme Kurulu tarafından onaylanmıştır (Onay numarası: 0044-20). Çalışmalar, yerel mevzuat ve kurumsal gerekliliklere uygun olarak yürütülmüştür. Ulusal mevzuat ve kurumsal gerekliliklere uygun olarak, katılımcılardan veya katılımcıların yasal velileri/yakınlarından katılım için yazılı rıza alınması gerekli değildir.
Yazar katkıları
GK: Yazma – inceleme & düzenleme, Yazma – taslak. SS: Yazma – inceleme & düzenleme. AS: Yazma – inceleme & düzenleme. FA: Yazma – inceleme & düzenleme. YZ: Yazma – inceleme & düzenleme. YS: Yazma – inceleme & düzenleme. EB: Yazma – inceleme & düzenleme. AH: Yazma – inceleme & düzenleme.
Finansman
Yazar(lar), bu çalışma ve/veya yayını için finansal destek alınmadığını beyan etmiştir.
Çıkar çatışması
Makale yazarları, bu çalışmanın potansiyel bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki olmadan yürütüldüğünü beyan etmektedir.
Üretken Yapay Zeka beyanı
Makale yazarları, Üretken Yapay Zeka’nın bu el yazısının hazırlanmasında kullanıldığını beyan etmektedir. Yalnızca dil düzenlemesi amacıyla, dilbilgisi, açıklık ve okunabilirliği artırmak için bir yapay zeka tabanlı dil aracı (ChatGPT, OpenAI; GPT-5.5 Thinking) kullanılmıştır. Araç, bilimsel içerik üretmek, veri analiz etmek, sonuçları yorumlamak, şekiller oluşturmak veya sonuç çıkarmak için kullanılmamıştır. Tüm yapay zeka destekli metinler yazarlar tarafından incelenmiş ve düzenlenmiş; nihî el yazısının tamamından tam sorumluluk yazarlara aittir.
Makaledeki şekillerle birlikte sağlanan alternatif metinler (alt text) Frontiers tarafından yapay zeka desteğiyle oluşturulmuş ve mümkün olduğunca yazarlar tarafından incelenmesi dahil olmak üzere doğruluğu sağlamak için makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz lütfen bizimle iletişime geçin.
Yayıncı notu
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve onların bağlı oldukları kuruluşların ya da yayıncının, editörlerin ve hakemlerin görüşlerini kesin olarak temsil etmeyebilir. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.
Ekleme materiali
Bu makalenin Ekleme malzemesi çevrimiçi olarak şu adreste bulunabilir: https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fneur.2026.1928251/full#supplementary-material
-
1.
Goyal M, Menon B, van Zwam W, Dippel D, Mitchell P, Demchuk A, et al. Endovascular thrombectomy after large-vessel ischaemic stroke: a meta-analysis of individual patient data from five randomised trials. Lancet. (2016) 387:1723–31. doi: 10.1016/S0140-6736(16)00163-X,
-
2.
Saver JL, Goyal M, van der Lugt A, Menon BK, Majoie CB, Lippel DW, et al. Endovasar trombektomi ile tedavi süresi ve iskemik inme sonuçları: iskemik inme üzerine meta-analiz. JAMA. (2016) 316:1279–88. doi: 10.1001/jama.2016.13647,
-
3.
Jansen IG, Mulder MJH, Goldhoorn RJ, MR CLEAN Registry investigators. Rutin klinik uygulamada endovasar tedavi (MR CLEAN kaydı). BMJ. (2018) 360:k949. doi: 10.1136/bmj.k949
-
4.
Zaidat OO, Castonguay AC, Nogueira RG, Haussen DC, English JD, Satti SR, et al. Büyük damar oklüzyonuna ikincil akut kemik inme nedeniyle TREVO stent-çıkarıcı mekanik trombektomi kaydı. J Neurointerv Surg. (2018) 10:516–24. doi: 10.1136/neurintsurg-2017-013328,
-
5.
Mueller-Kronast N, Zaidat OO, Froehler MT, Jahan R, Aziz-Sultan MA, Klucznik RP, et al. Akut kemik inme için nörotrombektomi cihazlarıyla tedavi edilen hastaların sistematik değerlendirmesi: STRATIS kaydının ilk sonuçları. Stroke. (2017) 48:2760–8. doi: 10.1161/STROKEAHA.117.016456,
-
6.
Smith EE, Saver JL, Cox M, Liang L, Matsouaka R, Xian Y, et al. Kritik çalışmaların yayımından sonra Get With the Guidelines-Inme kapsamında endovasar tedavinin artması. Circulation. (2017) 136:2303–10. doi: 10.1161/CIRCULATIONAHA.117.031097,
-
7.
Meinel T, Kaesmacher J, Mordasini P, Mosimann P J, Jung S, Arnold M ve diğerleri. İzkemik inme nedeniyle yapılan endovasküler trombektominin reperfüzyona kadar olan süreye göre prognoz, etkinlik ve güvenliği: çok merkezli bir kaynaktan veriler. Ther Adv Neurol Disord. (2019) 12:1756286419835708. doi: 10.1177/1756286419835708,
-
8.
Stroke Unit Trialists’ Collaboration. İnmeli hastalar için organize hastane bakımı (inme ünitesi). Cochrane Database Syst Rev. (2013) 2013:CD000197. doi: 10.1002/14651858.CD000197.pub3,
-
9.
Langhorne P, Williams B, Gilchrist W, Howie K. Inme üniteleri hayat kurtarıyor mu? Lancet. (1993) 342:395–8. doi: 10.1016/0140-6736(93)92813-9,
-
10.
Terént A, Asplund K, Farahmand B, Henriksson K M, Norrving B, Stegmayr B ve diğerleri. Inme ünitesi bakımı yeniden gözden geçirildi: İsveç inme kaydı. J Neurol Neurosurg Psychiatry. (2009) 80:881–7. doi: 10.1136/jnnp.2008.169102,
-
11.
Xian Y, Holloway R G, Chan P S, Noyes K, Shah M N, Ting H H ve diğerleri. Hastane inme merkezi statüsü ile sonuçlar arasındaki ilişki. Circulation. (2011) 123:112–9. doi: 10.1001/jama.2011.22
-
12.
Fiehler J, Cognard C, Gallitelli M, Jansen O, Kobayashi A, Matte H P ve diğerleri. Akut inmede girişimsel bakımın örgütlenmesine dair Avrupa Önerileri (EROICAS). Int J Stroke. (2016) 11:701–16. doi: 10.1177/1747493016647735
-
13.
AlbertsMJLatchawRESelmanWRShephardTHadleyMNBrassLMet al. Kapsamlı inme merkezleri için öneriler. Stroke. (2005) 36:1597–616. doi: 10.1161/01.STR.0000170622.07210.b4,
-
14.
OhtaTSatowTInoueMTanakaKKogeJYoshimotoTet al. COVID-19 pandemisi nedeniyle mekanik trombektomi uygulamasındaki değişikliklerin klinik sonuçlara etkisi. J Neuroendovasc Ther. (2022) 16:498–502. doi: 10.5797/jnet.oa.2022-0018,
-
15.
PowersWJRabinsteinAAAckersonTADeoyeOMBambakidisNCBeckerKet al. Akut izkemik inmenin erken yönetimi için kılavuzlar. Stroke. (2018) 49:e46–e110. doi: 10.1161/STR.0000000000000158
-
16.
JadhavAPMolyneauxBJHillMDJovinTG. Trombektomi sonrası hastanın bakımı. Stroke. (2018) 49:2801–7. doi: 10.1161/STROKEAHA.118.021640
-
17.
KrawchukLJCrooksAMDoRKPowersWJHoJPWilliamsDM. Mekanik trombektomi sonrası kaynak kullanımı: Tüm hastalar için ICU bakımı gerekli mi?Neurocrit Care. (2026) 44:627–35. doi: 10.1007/s12028-025-02384-0,
-
18.
DuanYShammassianBSrivatsaSSunshineKChughAPaceJet al. Büyük damar oklüzyonuna ikincil akut izkemik inme hastalarında yoğun bakım ünitesini atlamak. J Neurosurg. (2021) 136:1240–4. doi: 10.3171/2021.6.jns21308,
-
19.
Kanda MS,ato TY, Yoshida Y, Kuwabara H, Kobayashi Y, Inoue T. Acik izemik inme hastalarında hastaneye yatışın inme bakım ünitesi ile yoğun bakım ünitesi arasındaki hastanede ölüm oranları üzerindeki etkisi. BMC Neurol. (2023) 23:402. doi: 10.1186/s12883-023-03454-6,
-
20.
Halpern NA, Pastores SM. Amerika Birleşik Devletleri’nde kritik bakım tıbbı 2000–2005: yatak sayıları, doluluk oranları, ödeyici dağılımı ve maliyetlerin analizi. Crit Care Med. (2010) 38:65–71. doi: 10.1097/CCM.0b013e3181b090d0,
Özet
Anhtar kelimeler
yoğum bakım üniteleri, hastaya yatış, inme ünitesi, üçüncü bakım merkezleri, trombektomi, tedavi sonucu
Atıf
Karp G, Shpilberg S, Shiloh A, Alguyan F, Zlotnik Y, Steen YM, Brotfain E ve Horev A (2026) Endovasker trombektomi sonrası yoğun bakım ünitesi ile inme ünitesine yatış: eğilim skoru ağırlıklı bir kohort çalışması. Front. Neurol. 17:1928251. doi: 10.3389/fneur.2026.1928251
Müracaat tarihi
4 Temmuz 2026
Güncelleme tarihi
16 Ekim 2026
Kabul tarihi
30 Ekim 2026
Yayınlanma tarihi
13 Kasım 2026
17 – 2026
Syoichi Tashiro, Kyorin Üniversitesi, Japonya
Srinath Ramaswamy, Columbia Üniversitesi, Amerika Birleşik Devletleri
Changgeng Fang, Capital Medical University, Çin
© 2026 Karp, Shpilberg, Shiloh, Alguyan, Zlotnik, Steen, Brotfain ve Horev.
Bu makale, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) koşulları altında açık erişimli olarak dağıtılmıştır. Orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahibinin(lerin) atıf edilmesi ve kabul edilen akademik uygulamar çerçevesinde bu dergideki orijinal yayının gösterilmesi şartıyla, diğer forumlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma uygun görülmüştür. Bu koşullara uymayan hiçbir kullanım, dağıtım veya çoğaltma uygun görülmüştür.
*İletişim: Galia Karp, galia.karp@gmail.com


Bu makalede ifade edilen tüm görüşler yalnızca yazarlara aittir ve bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini zorunlu olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.