Özet
Trastuzumab gibi insan epidermal büyüme faktörü reseptörü 2’ye (HER2) yönelik tedaviler hipersensitivite reaksiyonlarına (HSR) yol açabilir. Nadir görülmesine rağmen bu tür tedavilere karşı gelişen HSR’ler klinik olarak önemlidir, çünkü genellikle tedavinin kesintiye uğramasına veya tamamen durdurulmasına neden olabilirler. Trastuzumab ve biyobenzerlerinin uzun süredir kullanımda olmasına rağmen, bunlarla ilişkili HSR’lerin yönetimine dair veri kıtlığı devam etmektedir. Bu vaka raporu, anatomik evre II (pT2 pN0) sağ taraflı HER2-pozitif meme kanseri olan 31 yaşındaki bir kadını kapsamaktadır. Hasta 29 Şubat 2024’te mastektomi ve aksiller lenf nodu diseksiyonu geçirdi. Hamile olması nedeniyle ilk tedavi, teratojenik etkileri sebebiyle standart HER2-yönelik tedavilerden farklı olarak, doğrudan cerrahi ile birlikte doxorubicin, cyclophosphamide ve paclitaxel (AC-T) kombinasyonundan oluştu. Hasta dört döngü doxorubicin ve cyclophosphamide (AC) tedavisini tamamladı, ardından 2 döngü boyunca haftalık paclitaxel (T) uygulandı. Trastuzumab ve pertuzumab (HP) içeren HER2-yönelik tedavi, 20 Eylül 2024’teki doğumdan hemen sonra başlatıldı ve 1 yıl boyunca devam etti; paclitaxel’in kalan 2 döngüsü ise doğum sonrası 3 haftalık iyileşme süresinin ardından yeniden başlatılarak 27 Kasım 2024’te sonlandırıldı. Ancak ilk HP döngüsünde hasta anjiyoödem, yüz kızarması, baş ağrısı ve eritem semptomlarıyla bir HSR yaşadı. Doz uygulama hızlarındaki ayarlamalara, haftalık trastuzumab infüzyonlarının benimsenmesine ve çoklu ön ilaçlamalara rağmen trastuzumab ve alternatif biyobenzerlere karşı tekrarlayan HSR’ler devam etti. Hastanede desensitizasyon denemeleri birkaç kez yapıldı, ancak nihayetinde her 2 haftada bir omalizumab eklenmesi HSR’lerin önlenmesini sağladı. Birkaç döngü boyunca haftalık trastuzumab infüzyon hızı 16 adımdan 8 adıma, ardından 4 adıma ve normal infüzyon hızına düşürüldü; bu süreçte yardımcı ön ilaçlamalar da azaltıldı. Hasta 14 Mart 2025’te tam hızdaki tedaviye geri döndü ve HP tedavisinin son döngüsünü 21 Kasım 2025’te tamamladı. Bu vaka, trastuzumaba karşı tekrarlayan HSR’lerin yönetimi için omalizumabın yardımcı bir strateji olarak potansiyel rolünü göstermekte ve hastaların iyileştirici amaçlı HER2-hedefli tedaviyi güvenli bir şekilde tamamlamalarına olanak tanımaktadır.
1 Giriş
İnsan epidermal büyüme faktörü reseptörü 2’nin (HER2) amplifikasyonu erken evre meme kanseri hastalarının %10-20’sinde görülür ve hedefe yönelik HER2 tedavisi almayan hastaların %30-50’si nüks yaşayabilir (, ). Trastuzumab gibi HER2-hedefli tedavilerin geliştirilmesi, HER2-pozitif hastaların prognozunu önemli ölçüde iyileştirmiştir (, ). Özellikle iyileştirici tedavi alanında, dört faz III adjuvan çalışma (NSABP B-31, NCCTG N9831, HERA ve BCIRG 006), adjuvan kemoterapiye bir yıllık trastuzumab eklenmesinin, sadece konvansiyonel kemoterapiye kıyasla hastalıksız sağkalımı (DFS) %33-52 ve genel sağkalımı (OS) %34-41 oranında artırdığını göstermiştir (, ). Bununla birlikte, bu faydalara rağmen bu kritik çalışmalarda hipersensitivite reaksiyonlarının (HSR) da belgelenmiş olması dikkat çekicidir. Örneğin, HERA çalışmasında HSR’ler hastaların %0,6’sında klinik olarak anlamlı bir olay olarak kaydedilmiş ve vakaların çoğu ilk infüzyon sırasında ortaya çıkmıştır (, ). Neoadjuvan trastuzumab kullanımı (APHINITY) ve trastuzumabın enjekte edilebilir formları (FeDeriCa) gibi erken evre meme kanseri çalışmaları toplu olarak incelendiğinde, anafilaksi ve HSR olaylarının insidansı %1-13 arasında değişmekte olup, Common Terminology Criteria for Adverse Events (CTCAE) sınıflandırmasına göre vakaların %0-3’ü en azından derece 3 veya daha yüksektir (). Nadir olmalarına rağmen HSR’ler, 1 yıllık toplam tedavinin tamamlanmasını etkileyebilir; bu da HER2 tedavi sürecinde kritik bir hedeftir. PHARE çalışması gibi araştırmalar, adjuvan trastuzumab tedavisinin bir yıldan kısa sürede kesintiye uğratılmasının, HER2-pozitif erken evre meme kanseri hastalarında nüks oranlarını artırabileceğini göstermiştir ().
Monoklonal antikorlarla ilişkili HSR’ler, infüzyonla ilişkili reaksiyonlar, sitokin salınım reaksiyonları, IgE-aracılı tip I hipersensitivite ve IgE-dışı mast hücre aktivasyonu gibi çeşitli mekanizmaları kapsar ve klinik olarak birbiriyle örtüşebilir. IgE-aracılı reaksiyonlar, mast hücreleri ve bazofiller üzerindeki FcϵRI reseptörlerinin IgE tarafından çapraz bağlanmasını içerir, bu da inflamatuar mediatörlerin salınımına yol açar (, ). Mast hücre aktivasyonu ayrıca IgE’den bağımsız olarak da gerçekleşebilir; örneğin Mas-ile ilişkili G proteinine bağlı reseptör X2 (MRGPRX2) aracılığıyla bazı ilaçlar bağlanarak benzer HSR’leri tetikleyebilir ().
Omalizumab, serbest IgE’ye bağlanan ve mast hücreleri ile bazofiller üzerindeki FcϵRI ekspresyonunu azaltan bir monoklonal antikordur. Tekrarlayan HSR’leri olan hastalarda kemoterapi desensitizasyonu bağlamında araştırılmıştır ().
Bu vaka raporumuzda, trastuzumaba karşı şiddetli ve tekrarlayan HSR’lerin yönetimi için omalizumabın yardımcı bir strateji olarak kullanımını ele alacağız. Bu vakada uygulanan omalizumab dozu ve uygulama sıklığı, FDA tarafından onaylanmış omalizumabın gıda alerjisi ve astım tedavisindeki protokollerinden türetilmiştir (, ).
2 Vaka tanımı
31 yaşındaki bir kadına 26 Ocak 2024’te sağ memeden alınan iki bölge biyopsisinden ve sağ aksiller lenf nodu biyopsisinden sonra sağ taraflı HER2-pozitif meme kanseri teşhisi konuldu. Hasta daha önce aynı ay içinde hissedilen bir sağ meme kitlesinin değerlendirilmesi için bilateral tanısal mamografi ve sağ meme ultrasonu için başvurmuştu. Hastaya başlangıçta fertiliteyi korumak amacıyla docetaxel, carboplatin, trastuzumab ve pertuzumab (TCHP) ile birlikte Zoladex (goserelin) başlanması planlanmıştı.
Ancak fertilite testleri ve evde yapılan idrar hamilelik testi sonucunda hastanın 5 Şubat 2024’te hamile olduğu doğrulandı. Hamilelik nedeniyle meme kanseri tedavisinin yönetimi, fetüsün güvenliğini sağlarken kanser tedavisinin iyileştirici hedeflerini dengelemek için dikkatli bir koordinasyon gerektirdi; bu kapsamda HER2-yönelik tedavi doğuma kadar ertelendi.
29 Şubat 2024’te hasta sağ taraflı mastektomi ve aksiller lenf nodu diseksiyonu geçirdi. Nihai patoloji raporu, nod-negatif, HER2-pozitif invaziv duktal karsinom olarak evre II hastalığı (pT2 pN0) doğruladı.
Ardından 24 Nisan 2024’te doxorubicin ve cyclophosphamide (AC) tedavisine başladı ve hamileliği sırasında 3 Temmuz 2024’e kadar dört döngüyü tamamladı. Bunu 24 Temmuz 2024’ten 28 Ağustos 2024’e kadar 2 döngü boyunca haftalık paclitaxel (T) uygulaması izledi.
Hasta 20 Eylül 2024’te sezaryen ile doğum yaptı. HP tedavisi doğumdan hemen sonra, 25 Eylül 2024’te başlatıldı. Paclitaxel (T) uygulaması, hastanın doğumdan üç hafta sonrasına kadar durduruldu; ardından kalan 2 paclitaxel döngüsü 3 haftalık doğum sonrası iyileşme süresinin ardından yeniden başlatılarak 27 Kasım 2024’te tamamlandı. HP tedavisiyle toplamda bir yıllık HER2-yönelik tedavi tamamlamak hedefleniyordu.
Ancak hasta, farklı azaltma stratejilerine rağmen trastuzumab ve alternatif biyobenzerlere karşı birden fazla hipersensitivite reaksiyonu (HSR) geliştirdi.
İlk HSR, hastanın 25 Eylül 2024’teki 1. döngünün 1. gününde başlayan ilk trastuzumab infüzyonu sırasında meydana geldi; infüzyon saat 11:35’te başlatıldı ve 13:14’te tamamlandı. Hasta daha sonra baş ağrısı ve hafif kızarıklığın infüzyon bitmeden yaklaşık 20 dakika önce başladığını bildirdi. Saat 13:14’te hastada yüz ve boyun bölgesinde kızarma görüldü ve 10 üzerinden 7 puanlık bir baş ağrısı şikayetinde bulundu. Ek semptomlar arasında anjiyoödem, boğazda sıkışma, nefes alım zorluğu, yüz, boyun ve üst göğüste benekli eritem ile vücudunun geri kalanında ve kollarında hafif eritem yer alıyordu. Saat 13:19’da hasta ağzında ve dilinde artan bir farkındalık bildirdi, ardından saat 13:23’te titreme ve kasılmalar başladı. HSR boyunca hasta bilinçli ve oryante kalmaya devam etti. Oda havasında oksijen satürasyonu %100 olarak kaldı. Başlangıçtaki kan basıncı ve kalp atım hızı sırasıyla 126/73 mmHg ve 94 atım/dakika idi. HSR sırasında kan basıncı 124/68 ile 154/74 mmHg arasında, kalp atım hızı ise 70 ile 100 atım/dakika arasında değişti. Vücut sıcaklığı 97,8°F (36,6 °C) idi. Reaksiyon, kurumumuzun Antikanser Antikor Sınıflandırması ve Hipersensitivite Reaksiyonlarının Yönetimi Kılavuzuna göre orta ila şiddetli olarak sınıflandırıldı; bu kılavuz, Ulusal Alerji ve Bulaşıcı Hastalıklar Enstitüsü/Gıda Alerjisi ve Anafilaksi Ağı tanımını takip eden Avrupa Medikal Onkoloji Derneği (ESMO) Klinik Uygulama Kılavuzlarına dayanmaktadır. Reaksiyon resmi olarak tanınmadan önce trastuzumab infüzyonu tamamlandığı için semptomlara yanıt olarak durdurulmadı. Tedavi ve yönetim; saat 13:14’te 100 mg IV hidrokortizon sodyum süksinat, 13:17’de 50 mg IV difenhidramin, 13:18’de 20 mg IV famotidin, baş ağrısı için oral 975 mg asetaminofen, titreme için yaklaşık 13:27’de 12,5 mg IV meperidin ve saatte 200 mL hızla 500 mL IV normal salin infüzyonunu içeriyordu. Baş ağrısı 13:21’e kadar 10 üzerinden 7’den 2’ye düştü ve yüz eritemi reaksiyonun resmi olarak tanınmasından yaklaşık 56 dakika sonra, saat 14:10’da kayboldu.
İkinci HSR, 16 Ekim 2024’te, 2. döngünün 1. gününde saat 23:34’te başlayan sekiz adımlı bir trastuzumab desensitizasyon infüzyonu sırasında meydana geldi. Saat 13:26’da hastada 10 üzerinden 6 puanlık bir baş ağrısı gelişti ve artan görsel yüzen cisimler bildirdi; bunun üzerine infüzyon durduruldu. Baş ağrısı 13:40’a kadar 10 üzerinden 2’ye düştü, ancak bulanık görme ve yüzen cisimler devam etti. Saat 13:47’de üst göğüste kabartısız eritemli lekeler ortaya çıktı, ancak buna eşlik eden ürtiker veya pruritus görülmedi. Saat 13:54’te IV 50 mg difenhidramin ve ek tedavilerin ardından baş ağrısı geçti ve başlangıçtaki eritem kayboldu; bu sayede trastuzumab saat 14:24’te yeniden başlatılabildi. Başlangıçta 15 dakika boyunca saatte 100 mL, ardından saatte 200 mL hızla infüzyon devam etti. Saat 14:46’da, infüzyonun yeniden başlatılmasından yaklaşık 22 dakika sonra göğüs ve sol göz çevresinde kurdeşen gelişti. Infüzyon tekrar durduruldu ve kurdeşen yaklaşık bir dakika içinde kayboldu. Trastuzumab, o tedavi seansında saat 14:55’te kalıcı olarak kesildi. Daha sonra eritemli lekeler boyun, sol yüz, omuzlar, sırt ve göğüs bölgesinde aralıklı olarak tekrarladı. Saat 14:57’de 20 mg IV famotidin ve 14:58’de 100 mg IV hidrokortizon sodyum süksinat uygulandı; ardından eritemde kademeli bir iyileşme görüldü. Saat 16:06’da hasta dudaklarını birbirine bastırırken dudaklarında ve ağzında karıncalanma bildirdi, ancak içme ve yutma işlevlerinde zorluk yaşamadı. Hafif göğüs ve omuz eritemi devam etti ve oral karıncalanma ile kalan kızarıklık nedeniyle paklitaksel infüzyonu kısa süreliğine durduruldu; daha sonra yeniden başlatılarak ek komplikasyon olmaksızın tamamlandı. Ziyaret sırasında belgelenen diğer ilaçlar arasında baş ağrısı için oral 600 mg ibuprofen, oral 650 mg asetaminofen, oral 10 mg setirizin, IV 20 mg deksametazon ve 1.000 mL IV normal salin yer alıyordu. Kan basıncı 127/74 ile 151/75 mmHg arasında, kalp atım hızı 72 ile 98 atım/dakika arasında değişti, solunum hızı 20 nefes/dakika idi ve oda havasında oksijen satürasyonu %98 ile %100 arasında kaldı. Reaksiyon orta-standart olarak sınıflandırıldı.
Üçüncü HSR, 6 Kasım 2024’te, saat 13:42’de başlayan biyobenzer Ogivri (trastuzumab-dkst) infüzyonu sırasında 11. adıma geçildiğinde meydana geldi. Yaklaşık 16:40’ta hastada bulanık görme, göğüs, sırt ve boyunu etkileyen bir döküntü ve ödem olmadan dudak kızarıklığı gelişti. Infüzyon derhal durduruldu ve 50 mg IV difenhidramin uygulandı. Saat 16:46’ya kadar döküntü gerilemekteydi ve dudak kızarıklığı azalmıştı. Göğüs ve sırttaki kurdeşen 16:55’e kadar tamamen kaybolmuştu. Semptomlardaki iyileşmenin ardından önceki infüzyon hızında bir yeniden deneme düşünüldü. Ancak, infüzyon duraklıyken saat 17:15’te sırtta tekrarlayan kurdeşen gözlemlendi. Bu nedenle ekip, planlanan yeniden denemeye devam etmek yerine gözlemi sürdürmeyi tercih etti ve hasta yalnızca kısmi bir Ogivri infüzyonu aldı. Reaksiyon sırasında kan basıncı 133/82 ile 140/86 mmHg arasında değişti. Kalp atım hızı 99’dan 115 atım/dakikaya yükseldikten sonra 111 atım/dakikaya düştü, oksijen satürasyonu ise oda havasında %99 ile %100 arasında kaldı. Kurdeşen difenhidramin uygulamasının ardından başlangıçta geçti, ancak infüzyon duraklı olmasına rağmen tekrarladı. Hasta ek 30 dakika boyunca izlendi ve saat 18:15’e kadar kendini iyi hissettiğini bildirdi. Resmi bir şiddet derecesi belgelenmedi.
Dördüncü HSR, 27 Kasım 2024’te, 3. döngünün 15. gününde saat 12:37’de başlayan bir Ogivri infüzyonu sırasında meydana geldi. Saat 15:28’de infüzyon duraklatıldı ve saat 15:30’da 100 mg IV hidrokortizon sodyum süksinat uygulandı. Infüzyon saat 15:34’te 15 dakika boyunca saatte 120 mL hızla ve yakından yatak başı izlemiyle yeniden başlatıldı. Yaklaşık 16:53’te hasta yüzünde karıncalanma bildirdi. Hemşire başlangıçta iki ila üç kırmızı nokta gözlemledi ve hastanın babası daha sonra üst dudağın üzerinde kızarıklık fark etti. Daha ileri değerlendirmede yüz ve göğsü etkileyen belirgin eritem görüldü. Olay aynı zamanda yüz kızarması, hipertansiyon ve döküntü olarak da tanımlandı. Saat 17:45’te taburcu edilirken kan basıncı 126/61 mmHg ve kalp atım hızı 61 atım/dakika idi. Resmi bir şiddet derecesi belgelenmedi.
HSR’ler klinik olarak anında infüzyonla ilişkili reaksiyonlar olarak karakterize edildi; ancak tanısal testler olmadan IgE aracılı oldukları doğrulanamadı.
Hasta genel pertuzumab tedavisini iyi tolere etti ve bahsedilen ilk duraklama dışında ayarlama ihtiyacı duymadı. 26/12/24’te pertuzumab, göğsünde ve yüzünde olası kurdeşen ile kulaklarında hafif kızarıklık nedeniyle durdurulmuştu. Pertuzumab infüzyonları 7/2/2025’e kadar durduruldu, ardından 1 yıllık tedavinin tamamlanması için normal infüzyon hızı ve dozuyla her 3 haftada bir devam edildi.
Ayrıca, 18 Aralık 2024, 30 Aralık 2024 ve 24 Ocak 2025 tarihlerinde desensitizasyonlar için toplam üç hastane içi gözlem gerçekleştirdi ve bunlar başarıyla tamamlandı. 30 Aralık 2024’teki desensitizasyon, infüzyondan 24 saat sonra boğazda gıdıklanma, yüzünde kızarıklık ve yanma ile kurdeşen ile komplike oldu; Benadryl, Pepcid, steroidler ve Tylenol ile iyileşti.
18 Aralık 2024’te haftalık trastuzumab tedavisine geçti. Ayakta tedavi ortamında 16 adımlı bir infüzyon planından daha yavaş ilerlemek mümkün olmadığı için trastuzumabın hastanede uygulanması denendi.
Bu tekrarlayan HSR’ler ve başarısız müdahaleler nedeniyle, Alerji ve İmmünoloji ekibimizin yönlendirmesiyle daha sonra omalizumab başlandı. Hastanın klinik semptomlarına dayanarak 12 Aralık 2024’ten itibaren her iki haftada bir 300 mg/2mL omalizumab subkutan solüsyon otokürekleyici ile uygulandı ve HP tedavisinin geri kalanı boyunca devam edildi.
Omalizumab başlandıktan sonra hasta haftalık trastuzumabı HSR olmaksızın başarıyla tolere etmeye başladı ve 14 Şubat 2025’te 16 adımlı protokolden 8 adımlıya, 28 Şubat 2025’te ise 4 adımlıya geçebildi. 14 Mart 2025’te normal bir infüzyon hızına geçti.
İlk olarak, infüzyon sırasında hidrokortizon dozu 14 Mart 2025’te kaldırıldı; ardından 11 Nisan 2025’e kadar tüm infüzyon öncesi ilaçları da evde kullandığı ilaçlar (montelukast, aspirin, setirizin, famotidin) ve her iki haftada bir devam edilen omalizumab dışında geri çekildi. Omalizumab uygulaması sona erdikten sonra herhangi bir HSR görülmedi. Evde kullandığı ilaçları 11 Nisan 2025’te azaltmaya başladı ve 30 Mayıs 2025’te omalizumab ile birlikte gerektiğinde difenhidramin ve epinefrin kullanımı dışında tüm ilaçlardan başarıyla kurtuldu. Tedavisini 21 Kasım 2025’te tam toleransla tamamladı.
Hastanın genel seyri ve spesifik zaman çizelgesi Şekil 1 ve Tablo 1‘de özetlenmiştir.
| Tarih | Madde | İnfüzyon adımı | Semptomlar | Reaksiyon derecesi | Tedavi | Sonuç |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 25.09.2024 | Herceptin (trastuzumab) | İlk trastuzumab infüzyonu (Döngü 1, Gün 1) | Baş ağrısı (7/10), yüz/boyun/göğüs eritemi, boğazda sıkışma, anjiyoödem, nefes darlığı, titreme, oral duyarlılık | Orta-ağır | Hydrocortisone 100 mg IV, difenhidramin 50 mg IV, famotidin 20 mg IV, asetaminofen 975 mg oral, meperidin 12,5 mg IV ve 500 mL normal salin IV. | Baş ağrısı 2/10’a düştü, eritem geriledi |
| 16.10.2024 | Herceptin (trastuzumab) | Sekiz adımlı trastuzumab desensitizasyonu (Döngü 2, Gün 1) | Baş ağrısı (6/10), göğüs/boyun/sol yüz/omuzlar/sırt eritemi, göğüs ve sol gözde ürtiker, görsel yüzen cisimler, oral karıncalanma | Orta-standart | Hydrocortisone 100 mg IV, difenhidramin 50 mg IV, famotidin 20 mg IV, ibuprofen 600 mg oral, asetaminofen 650 mg oral, setirizin 10 mg oral, deksametazon 20 mg IV ve 1.000 mL normal salin IV | İnfüzyon durduruldu, baş ağrısı 2/10’a düştü, eritem iyileşti, paklitaksel uygulaması tamamlandı |
| 06.11.2024 | Ogivri (trastuzumab-dkst) | Adım 11 | Bulanık görme, göğüs/sırt/boyun döküntüsü ve ürtiker, ödem olmadan dudaklarda kızarıklık | Belgelenmemiş | Difenhidramin 50 mg IV | Ürtiker başlangıçta geriledi ancak sonra yeniden ortaya çıktı, yeniden uygulama tamamlanmadı, infüzyon kısmen tamamlandı |
| 27.11.2024 | Ogivri (trastuzumab-dkst) | Döngü 3, Gün 15 | Yüzde karıncalanma ve kızarma, yüz ve göğüste eritem | Belgelenmemiş | Hydrocortisone 100 mg IV | İnfüzyon yeniden başlatıldı |
30 Temmuz 2025’te hastada asemptomatik tedaviye bağlı kardiyomiyopati gelişti; sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu geçici olarak %45 ila %50’ye düştü ve global longitudinal strain -17,9% gibi sınırda bir değere ulaştı. Bu durumun HER2 hedefli tedavilere ikincil olduğu düşünüldü ve sonrasında sol ventrikül fonksiyonu düzeldi (New York Heart Association Sınıf I). Kılavuzlara uygun medikal tedavi ile asemptomatik kaldı ve takip sırasında yapılan seri ekokardiyogramlar normal kalp fonksiyonu gösterdi. Kardiyomiyopati tanısı hastanın kanser tedavisi sürecinde herhangi bir kesintiye neden olmadı. Daha sonra 11 Mayıs 2026’da profilaktik sol mastektomi geçirdi ve patoloji benign çıktı.
Hastanın aile öyküsünde babasının annesinde (63 yaşında) meme kanseri, iki kuzeninde (her ikisinin de genetik testleri negatif) ve anne ile baba tarafından büyük teyzelerinde meme kanseri; ayrıca annesinin annesinde ve annesinin erkek kardeşinde kolorektal kanser bulunuyor. Alerji öyküsü arasında sülfonamid antibiyotiklere bağlı anjiyoödem, klorheksidine bağlı döküntü ve yara pansuman yapışkanlarına (Steri-Strips dahil) bağlı ürtiker ve döküntü yer alıyor. Tedavi süresince hastada önemli psikososyal sorunlar saptanmadı ve sağlık ekibiyle iyi bir işbirliği sergiledi. Takip randevularına düzenli olarak katıldı ve tedavi süreci boyunca ortak karar alma süreçlerine aktif olarak dahil oldu.
Medikal onkoloji ekibi önümüzdeki beş yıl boyunca 6 aylık takip ziyaretlerini sürdürecek; göğüs cerrahisi onkoloji ekibi ise önümüzdeki iki yıl boyunca yıllık takip yapacak. Hasta stabil durumda kalmaya devam ediyor, kanser nüksüne dair klinik bir kanıt veya önceki sistemik tedaviden kalan semptom yok.
5 Tartışma
Bu vaka, omalizumab kullanımının HER2 hedefli meme kanseri tedavisinde trastuzumaba bağlı HSR’leri azaltmada yardımcı olabileceğini gösteriyor. Hasta, desensitizasyon protokollerinde birden fazla değişiklik, çok sayıda hastane içi desensitizasyon ve evde kullanılan birçok ilaçla karşılaştı. Paklitaksel ve yardımcı maddelerinin infüzyonla ilişkili HSR’lerin bilinen nedenleri olmasına ve potansiyel karıştırıcı faktörler olabilmesine rağmen, trastuzumabın HSR’lerin ana nedeni olduğunu destekleyen daha güçlü bir zamansal ilişki mevcut. Hasta, trastuzumaba başlamadan önce 2 döngü paklitakseli sorun yaşamadan almıştı, bu nedenle HSR’lerinin nedeni olarak paklitakseli klinik olarak düşünmek için bir gerekçe yoktu. Ayrıca, 16 Ekim 2024’teki HSR’si trastuzumabın 8. adımı sırasında meydana geldi. Bu HSR tamamlandıktan sonra paklitaksel infüzyonunu sorunsuz bir şekilde tamamlayabildi. Omalizumabın eklenmesiyle birlikte trastuzumaba başarıyla tolerans göstermeye başladı, standart infüzyona geçebildi, premedikasyon ilaçlarını bırakabildi ve sonunda HER2 hedefli tedavisini tamamladı.
Trastuzumab alan hastalarda HSR’ler nadir olsa da, meydana geldiklerinde, daha önce HERA gibi çalışmalarda tartışıldığı gibi, özellikle ilk infüzyon sırasında klinik olarak önemli olabilirler (, ). Trastuzumabın subkutan formülasyonları da benzer sonuçlar göstermiştir. Örneğin, HannaH adlı faz II randomize çalışması, subkutan ve IV uygulamalar arasında benzer güvenlik profilleri sergilemiştir (). Ayrıca, ileri analizler subkutan trastuzumabın infüzyonla ilişkili reaksiyon riskini artırmadığını ve subkutan trastuzumab için daha yüksek advers olay oranlarına dair herhangi bir bulgunun esas olarak enjeksiyon bölgesindeki olaylardan kaynaklandığını vurgulamıştır (, ).
Omalizumabın daha önce başka biyolojik ajanlarla ilişkili HSR’lerin yönetimine de yardımcı olduğu gösterilmiştir. Özellikle rituksimab ve infliksimab desensitizasyonu ile ilişkili HSR’lerde adjuvan tedavi olarak kullanılmıştır (). Ayrıca, omalizumabın karboplatin HSR’lerinin yönetiminde de kullanıldığı bildirilmiştir ().
Mevcut HSR yönetimi literatürü, trastuzumab ile ilgili önemli protokolleri ele almaktadır. İki vaka, yoğun bakım ünitelerinde trastuzumab infüzyonlarının başarılı bir şekilde yeniden uygulanabildiğini göstermiştir; bu hastalar metilprednizolon, deklorfeniramin ve ranitidin ile premedike edilmiş ve 4 mg/kg trastuzumab 3 veya 5 saat içinde uygulanmıştır. Hastaların kan basıncı, oksijen satürasyonu ve kalp atış hızı dahil olmak üzere hayati belirtileri izlenmiş ve anafilaktik belirtiler gözlenmemiştir ().
Bu tek bir hasta deneyimi olduğundan, bulgular genelleştirilemez ve omalizumab ile gözlemlenen HSR azalması arasında kesin bir nedensel ilişki kurulamaz. Hem klorheksidine hem de cilt pansumanlarına karşı duyarlılık, bunun bir neden değil, bir eğilim olabileceğini düşündürmektedir. Ayrıca, hastanın tedavi süreci hamilelikle de karmaşıklaşmış olup bu durum tedavi kararlarını etkilemiş ve bu yaklaşımın diğer hastalara uygulanabilirliğini sınırlamış olabilir. Omalizumabın trastuzumaba bağlı HSR’lerdeki etkinliğini, güvenliğini ve optimal kullanımını daha iyi tanımlamak için daha büyük çalışmalar gereklidir.
6 Hasta perspektifi
Ödüm koptu. Mammografi ve ultrasonun sadece rutin bir kontrol olduğunu düşündüğüm için tamamen yalnızdım. Sanırım meme kanserini aynı anda hem taşıdım hem de geliştirdim. Hemşirelik zihnim, infüzyon sırasında başıma gelmesi gereken bir şeyin bu olmadığını söylüyordu. Bu ilacı alabilmem için bir yol bulmamız gerekiyordu ve onkologlarım bir çözüm bulmak için gece gündüz çalıştılar. Zihnimde kendime, çocuklarım ve eşim için hayatta kalmak adına infüzyona gitmem gerektiğini söyledim. Beni iten şey buydu – bunu sadece kendim için değil, evde bana güvenen insanlar için yaptığımı biliyordum. Infüzyon odasındaki ilk randevum bendim ve oradan ayrılan son hasta da bendim. O günler yorucuydu ama destek inanılmazdı. Oğlumun doğumundan sonra babam, eşimin çocuklarla evde olabilmesi için her bir infüzyona benimle birlikte geldi.
Bir hemşire olarak, hasta yatağının başında mümkün olan en üst düzeyde bakım verdiğimizi biliyorum. Hekimlerimiz, mümkün olan en kanıta dayalı bakımı sağladıklarından emin olmak için sürekli araştırma yapmaları açısından son derece zekiler. Tüm engellerime rağmen, hekimlerime en iyi bakımı alacağıma dair tam bir güvenim vardı.
7 Sonuç
Bildiğimiz kadarıyla bu, HER2 hedefli tedaviyle ilişkili şiddetli ve tekrarlayan HSR’lerin yönetimi için omalizumabın yardımcı kullanımıyla ilgili bildirilen ilk vakadır. Omalizumabın dozajını, zamanlamasını ve HER2-pozitif meme kanseri tedavisindeki etkinliğini ve güvenliğini daha ayrıntılı olarak açıklamak için ek vaka serilerine ihtiyaç vardır.
Beyanlar
Veri erişilebilirliği beyanı
Çalışmada sunulan orijinal katkılar makalede/ek materyallerde yer almaktadır. Daha fazla bilgi için ilgili yazarla iletişime geçilebilir.
Etik beyan
Bu makalede yer alan potansiyel olarak tanımlanabilir görüntülerin veya verilerin yayımlanması için bireylerden yazılı bilgilendirilmiş onam alınmıştır.
Yazar katkıları
PT: Araştırma, Metodoloji, Doğrulama, Yazım – orijinal taslak, Yazım – inceleme ve düzenleme. AF: Yazım – inceleme ve düzenleme. CC: Yazım – inceleme ve düzenleme. KJ: Kavramlaştırma, Araştırma, Metodoloji, Denetim, Doğrulama, Yazım – orijinal taslak, Yazım – inceleme ve düzenleme.
Teşekkür
Bu vaka bulgularını raporlamaya verdiği onay için hastaya özellikle teşekkür etmek isteriz; böylece bu deneyimi gelecekteki hastalara yardımcı olabileceği umuduyla paylaşabiliriz.
Çıkar çatışması
Yazar(lar), bu çalışmanın potansiyel bir çıkar çatışması olarak yorumlanabilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki olmaksızın yürütüldüğünü beyan etmiştir.
Üretken yapay zeka beyanı
Yazar(lar), bu makalenin oluşturulmasında üretken yapay zekanın kullanılmadığını beyan etmiştir.
Bu makaledeki şekillerin yanında sağlanan herhangi bir alternatif metin (alt metin), Frontiers tarafından yapay zeka desteğiyle oluşturulmuştur ve yazarlar tarafından mümkün olduğunca incelenmek de dahil olmak üzere doğruluğu sağlamak için makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorun tespit ederseniz lütfen bizimle iletişime geçin.
Yayıncının notu
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve mutlaka bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin ve hakemlerin görüşlerini temsil etmez. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisi tarafından yapılabilecek herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya onaylanmaz.
Kısaltmalar
HER2, İnsan epidermal büyüme faktörü reseptörü 2; HP, trastuzumab ve pertuzumab; CTCAE, Yan Etkiler için Ortak Terminoloji Kriterleri; MRGPRX2, Mas ile ilişkili G proteinine bağlı reseptör X2; DFS, hastalıksız sağkalım; OS, genel sağkalım; HSR’ler, aşırı duyarlılık reaksiyonları; IV, intravenöz; TCHP, doketaksel, karboplatin, trastuzumab ve pertuzumab; AC, doksorubisin ve siklofosfamid; T, paklitaksel; THP, paklitaksel, trastuzumab ve pertuzumab; AC-T, doksorubisin, siklofosfamid ve paklitaksel.
Özet
Anahtar Kelimeler
anti-IgE, meme kanseri, vaka raporu, HER2, aşırı duyarlılık reaksiyonu (HSR), omalizumab, trastuzumab
Atıf
Thakur P, Friedman A, Casey C ve Johnson KCC (2026) Vaka Raporu: Tekrarlayan trastuzumab ile ilişkili aşırı duyarlılık reaksiyonlarının yönetiminde omalizumabın yardımcı rolünün incelenmesi. Front. Oncol. 16:2015873. doi: 10.3389/fonc.2026.2015873
Alındı
30 Eylül 2026
Revize edildi
27 Ekim 2026
Kabul edildi
02 Kasım 2026
Yayınlandı
16 Kasım 2026
16 – 2026
San-Gang Wu, Xiamen Üniversitesi Birinci Bağlı Hastanesi, Çin
Selçuk Seber, Namik Kemal Üniversitesi, Türkiye
Akram N. Salah, Ain Shams Üniversitesi Farmasi Fakültesi Mikrobiyoloji ve İmmünoloji, Mısır
© 2026 Thakur, Friedman, Casey ve Johnson.
Bu, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) şartları altında dağıtılan açık erişimli bir makaledir. Orijinal yazar(lar) ve telif hakkı sahibi(leri) belirtilip bu dergideki orijinal yayına kabul edilen akademik uygulamalara uygun olarak atıfta bulunulması koşuluyla, diğer platformlarda kullanımı, dağıtımı veya çoğaltılması mümkündür. Bu şartlara uymayan hiçbir kullanım, dağıtım veya çoğaltma iznli değildir.
*İletişim: Kai CC Johnson, Kai.johnson2@osumc.edu
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve mutlaka bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin ve hakemlerin görüşlerini temsil etmez. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisi tarafından yapılabilecek herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya onaylanmaz.

