GÜNCEL YAYIN Koruyucu Hekimlik, Yaşam Tarzı Tıbbı ve Hücresel Biyoloji
📅 17 Kasım 2026 · Bağımsız Editoryal Ağ
Klinik Rehber

Kemik Defekt Onarımında Mineralize Hidrojeller: Gelişmeler, Mekanizmalar ve Zorluklar

✍️ Editör Masası • 📅 16 Kasım 2026 • ⏱️ 6 dk okuma
Kemik Defekt Onarımında Mineralize Hidrojeller: Gelişmeler, Mekanizmalar ve Zorluklar

Özet

Mineralli hidrojeller, kemik defektlerinin onarımı için umut verici biyomalzemeler olarak ortaya çıkmıştır. Biyomitik mineralleşme alanındaki son gelişmeler, hidrojel matrisleri içinde mineral çekirdeklenmesi, büyümesi, faz dönüşümü ve uzamsal düzeninin hassas bir şekilde kontrol edilmesini mümkün kılmıştır. Bu derleme, önceden hazırlanmış minerallerin dahil edilmesi, in situ mineralleşme ve dışarıdan düzenlenen mineralleşme stratejilerini kapsamlı bir şekilde özetleyerek bunların temel mekanizmalarını, avantajlarını, sınırlamalarını ve klinik uygulama potansiyellerini karşılaştırmaktadır. In situ mineralleşme genellikle matris–mineral entegrasyonunda ve biyolojik yanıtta iyileşme sağlarken, dışarıdan düzenlenen yaklaşımlar mineral oluşumunda uzamsal ve zamansal kontrol sunarak osteogenez, anjiyogenez, immünomodülasyon ve antimikrobiyal aktivitenin çok fonksiyonlu düzenlenmesine olanak tanır. Klinik öncesi alandaki cesaret verici ilerlemelere rağmen, klinik uygulamaya geçiş; bozunma–rejenerasyon senkronizasyonu, mekanik uyum, biyogüvenlik ve ölçeklenebilir üretim gibi zorluklar nedeniyle sınırlı kalmaktadır. Gelecekteki gelişmeler, programlanabilir biyomitik mineralleşme, çok ölçekli yapısal tasarım ve immün–vasküler–osteojenik etkileşimin koordineli düzenlenmesine odaklanarak yeni nesil mineralli hidrojellerin kemik rejenerasyonu için klinik olarak uygulanabilir hale gelmesini sağlamalıdır.

1 Giriş

Trauma, tümör rezeksiyonu, enfeksiyon veya doğumsal bozukluklardan kaynaklanan kemik defektleri, vücudun doğal rejenerasyon kapasitesini aşarak kaynaşma olmamasına, fonksiyonel bozulmaya ve uzun vadeli engelliliğe yol açabilir (Zhang ve diğerleri, 2025a; Li ve diğerleri, 2023). Otolog greftler, osteoiletici, osteoindüktif ve osteojenik özellikler sundukları için hâlâ altın standarttır; ancak donör bölgesindeki morbidite ve mevcutlık sınırlamaları nedeniyle kısıtlıdırlar. Allogenik ve ksenojenik greftler donörle ilgili kısıtlamaları azaltsa da immün reddedilme, hastalık bulaşması ve eksik entegrasyon riskleri taşırlar (Zhang ve diğerleri, 2025a; Xiao, 2014). Hidrojeller, ECM benzeri, su açısından zengin üç boyutlu ağlar sunarak enjekte edilebilirlik, ayarlanabilir bozunma, biyouyumluluk ve yük taşıma özellikleri sağlar; ancak geleneksel sistemler, özellikle yük taşıyan defektlerde stabil osseointegrasyon için yeterli mekanik dayanıklılık, osteoindüktivite ve mineralleşme kapasitesinden genellikle yoksundur (Feng ve diğerleri, 2022; Yu ve diğerleri, 2024; Zhang ve diğerleri, 2024; Wang ve diğerleri, 2022). Mineralli hidrojeller, hidrate polimer matrisleri ile kemikteki kolajen–HAp mimarisinden esinlenilmiş inorganik fazları birleştirerek bu sınırlamaları giderir. Kalsiyum fosfatlar, biyoaktif cam ve ilgili mineraller matrisi güçlendirebilir ve Ca2+ ile PO43- gibi osteojenik iyonları salgılayabilir (Patel ve diğerleri, 2020; Hu ve diğerleri, 2020). Bu nedenle, son dönemdeki tasarımlar sadece dolgu maddesine dayalı kompozitlerin ötesine geçerek mineral çekirdeklenmesi, büyümesi, faz dönüşümü ve uzamsal dağılımının kontrolünü osteogenez, anjiyogenez, immünomodülasyon ve antimikrobiyal aktivitenin çok fonksiyonlu düzenlenmesiyle birleştirmektedir (Zhang ve diğerleri, 2025a).

Son derlemeler, hidrojel mineralleşmesini, mineral içeren nanokompozit hidrojelleri ve biyomitik mineralli biyomalzemeleri tamamlayıcı perspektiflerden incelemiştir (Zhang ve diğerleri, 2024). Bu derleme, dört tasarım boyutunu birbirine bağlamak için mekanizmadan uygulamaya yönelik bir çerçeve benimsemektedir: mineral fazının kökeni, mineral çekirdeklenmesini ve büyümesini yöneten fizikokimyasal mekanizma ve bunun sonucunda ortaya çıkan mekanik, biyolojik ve üretimle ilgili ödünleşimler. Sadece malzeme formülasyonlarını sıralamak yerine, mineralleşme mekanizmalarını dış kontrol yöntemlerinden ayırıyor ve her bir stratejinin kemik defekti onarımı için hangi koşullar altında avantajlı veya sınırlayıcı olabileceğini karşılaştırıyoruz. İlk olarak mineralleşmenin fizyolojik ve fizikokimyasal ilkelerini tartışıyor, ardından hidrojel stratejilerini mineral kökenine ve oluşum mekanizmasına göre sınıflandırıyor ve son olarak fototermal, mekanik, piezoelektrik ve elektriksel düzenlemeyi klinik uygulama açısından değerlendiriyoruz. Şekil 1’de bu çerçeve hiyerarşik olarak düzenlenmiştir: doğal kemikteki biyomitik kolajen–hidroksiapatit yapısından başlayarak, önceden hazırlanmış minerallerin dahil edilmesi ve in situ mineralleşme yollarından, uzamsal-zamansal kontrol ve çok fonksiyonlu biyoaktivite için öncü stratejilere kadar ilerlemektedir.

2 Doğal kemik yapısından türetilen tasarım ilkeleri

Doğal kemik, temel olarak tip I kolajen ve hidroksiapatit (HAp) nanokristallerinden oluşan hiyerarşik olarak düzenlenmiş organik-inorganik bir nanokompozittir. Kolajen ağı dayanıklılık sağlar ve mineral birikimi için bir şablon görevi görürken, inorganik faz sertliğe katkıda bulunur ve hücresel yanıtları düzenler (Patel ve diğerleri, 2020; Zhao M. ve diğerleri, 2026). Bu nedenle, organik-inorganik sinerjinin yeniden yaratılması, mineralli hidrojel tasarımının temel ilkelerinden biridir.

Fizyolojik kemik mineralleşmesi en azından iki birbiriyle bağlantılı aşamayı içerir. İlk çekirdeklenme aşamasında, osteoblastlardan kaynaklanan matris vezikülleri kalsiyum ve fosfatı yoğunlaştırır ve kalsiyum-fosfat oluşumu için sınırlı bir ortam sağlar. PHOSPHO1 vezikül içi fosfatı oluştururken, doku-özgü olmayan alkalin fosfataz hücre dışı fosfat ve pirofosfat dengesini düzenler (Roberts ve diğerleri, 2007). ENPP1 ve ANK ile ilişkili yollar aynı zamanda pirofosfat metabolizması yoluyla kontrolsüz mineral yayılmasını engeller. Yeni oluşan kalsiyum-fosfat kristalleri daha sonra hücre dışı matrise yayılır; burada kolajen aralıkları, yüklü amino asit alanları, kolajen dışı proteinler ve yerel su ile iyon dağılımları öncülün girişini, fibril içi çekirdeklenmeyi, kristal yönelimini ve olgunlaşmasını düzenler (Nudelman ve diğerleri, 2010; Niu ve diğerleri, 2017). Dolayısıyla, bir mineralleşen hidrojelin biyomitik doğruluğu sadece nihai mineral içeriğine göre değil, aynı zamanda çekirdeklenmenin yerine, öncül fazına, kristal yönelimine ve mineral fazının zamansal gelişimine göre de değerlendirilmelidir.

Temel Bulgular ve Genel Değerlendirme

5 Sonuç

Mineralli hidrojeller, kemiklerin organik–inorganik yapısını taklit etmek için hidrate polimer ağlarını inorganik fazlarla birleştirir. Önceden hazırlanmış minerallerin dahil edilmesi stratejileri basit, ölçeklenebilir ve kompozisyonel olarak kontrol edilebilirdir, ancak zayıf matris–mineral entegrasyonuna sahip olabilirler. In situ yaklaşımlar entegrasyonu ve biyolojik yanıtı iyileştirir, ancak kontrol edilmesi ve tekrarlanabilirliği daha zordur. Işık, elektrik ve mekanik ile düzenlenen stratejiler uzamsal-zamansal kontrol ve çok fonksiyonluluk ekler, fakat bu da daha yüksek karmaşıklık anlamına gelir (Zhao M. ve diğerleri, 2026; Zhang ve diğerleri, 2026; Choi ve Paul, 2025; Zhao Q. ve diğerleri, 2025). Gelecekteki ilerlemeler, biyomitik mineralleşmeyi çok ölçekli mimari ve koordineli immünomodülatör, anjiyogenez ve osteojenik fonksiyonlarla birleştirmelidir (Chen S. ve diğerleri, 2025; Guo ve diğerleri, 2026). Programlanabilir malzemeler, biyoaktif madde iletimi ve hassas üretim alanındaki gelişmelerle birlikte, mineralli hidrojeller özellikle uyum sağlama ve yerel biyolojik düzenlemenin öncelikli olduğu düzensiz veya yük taşımayan defektler için uygun olabilir; ancak yük taşıyan veya segmental defektlerde kullanımları muhtemelen mekanik olarak sağlam iskeletler veya fiksasyon sistemleriyle entegrasyon gerektirecektir. Bunların daha geniş klinik olarak benimsenmesi, güvenliklerinin, mekanik dayanıklılıklarının, üretilebilirliklerinin ve klinik faydalarının doğrulanmasına bağlıdır.

Beyanlar

Generatif Yapay Zeka beyanı

Yazar(lar), bu makalenin oluşturulmasında generatif yapay zekanın kullanılmadığını beyan etmiştir.

Bu makaledeki şekillerin yanında sunulan herhangi bir alternatif metin (alt metin), Frontiers tarafından yapay zeka desteğiyle oluşturulmuştur ve yazarlar tarafından mümkün olduğunca incelenmek de dahil olmak üzere doğruluğu sağlamak için makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorun tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.

Yayıncının notu

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve yazarların bağlı olduğu kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini yansıtmak zorunda değildir. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisi tarafından yapılabilecek herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya onaylanmaz.

Özet

Anahtar Kelimeler

biyomimetik mineralizasyon, kemik defekti onarımı, kemik dokusu mühendisliği, klinik uygulama, yerinde mineralizasyon, mineralize hidrojeller, organik–inorganik hibrit, osteogenez

Atıf

Zhang Y, Fang Z, Guo Y, Huang J, Wang Y, Zou J ve Lei M (2026) Mineralize hidrojeller ile kemik defekti onarımı: gelişmeler, mekanizmalar ve zorluklar. Front. Bioeng. Biotechnol. 14:1922065. doi: 10.3389/fbioe.2026.1922065

Alındı

28 Haziran 2026

Revize edildi

19 Eylül 2026

Kabul edildi

05 Ekim 2026

Yayınlandı

16 Kasım 2026

Cilt

14 – 2026

Editör

Lalit Pandey, Hindistan Teknoloji Enstitüsü Guwahati, Hindistan

Pengfei Zhang, Taiyuan Teknoloji Üniversitesi, Çin

Guangfeng Li, Shanghaizhongye Hastanesi, Çin

Lichen Zhang, Xi’an Honghui Hastanesi, Çin

© 2026 Zhang, Fang, Guo, Huang, Wang, Zou ve Lei.

Bu, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) şartları uyarınca dağıtılan açık erişimli bir makaledir. Orijinal yazarların ve telif hakkı sahiplerinin belirtilmesi ve bu dergideki orijinal yayına kabul edilen akademik uygulamalara uygun olarak atıfta bulunulması koşuluyla, diğer platformlarda kullanılması, dağıtılması veya çoğaltılmasına izin verilir. Bu şartlara uymayan hiçbir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izni verilmemektedir.

*Yazışma: Yuheng Zhang, zhangyuhang465@gmail.com; Mingyuan Lei, adamray828@126.com

†
Bu yazarlar çalışmaya eşit düzeyde katkıda bulunmuştur

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve yazarların bağlı olduğu kurumların, yayıncının, editörlerin veya değerlendiricilerin görüşlerini yansıtmak zorunda değildir. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisi tarafından yapılabilecek iddialar, yayıncı tarafından garanti edilmez veya onaylanmaz.

Frontiers | Mineralized hydrogels for bone defect repair: advances, mechanisms, and challenges
Kemik Defekt Onarımında Mineralize Hidrojeller: Gelişmeler, Mekanizmalar ve Zorluklar
İlginizi Çekebilir: Öncü Araştırmalar | Cochrane Onkoloji Sistematik İncelemelerinin Orijinal ve ChatGPT 4o Tarafından Oluşturulan Sade Dildeki Özetlerine İlişkin Meme Kanseri Hastalarının Algısı ve Anlayışında Genel Bir Fark Yok →
Kaynak: Frontiersin ↗
BENZER İNCELEMELER

İlgili Diğer Rehberler