ORİJİNAL ARAŞTIRMA makalesi
Front. Bioeng. Biotechnol., 11 Kasım 2026
Bölüm: Doku Mühendisliği ve Rejeneratif Tıp
Cilt 14 – 2026 | https://doi.org/10.3389/fbioe.2026.1977388
- LD
- FD
- AM
- SB
- ER
- SC
- EM
- DM
- FB
L. Di Nunno 1,2
F. D’Erchia 2,3
A. Mirzaei 2
S. Benazzato 4
E. Roldan 3
S. Casalini 4
E. Menna 4
D. Mantovani 1
F. Boccafoschi 2*
1. Biyomalzemeler ve Biyomühendislik Laboratuvarı (CRC-Tier I), Min-Met-Mater Eng. Bölümü & CHU de Québec Araştırma Merkezi, Laval Üniversitesi, Québec, QC, Kanada
2. Rejeneratif Anatomi Laboratuvarı, Sağlık Bilimleri Bölümü, “A. Avogadro” Piemonte Orientale Üniversitesi, Novara, İtalya
3. Mühendislik Bölümü, Fen ve Mühendislik Fakültesi, Manchester Metropolitan Üniversitesi, Manchester, Birleşik Krallık
4. Kimya Bilimleri Bölümü, Padova Üniversitesi, Padova, İtalya
Makale metrikleri
Görüntülenmeler
Özet
Kompleks miyokardiyal mikroçevrenin taklit edilmesi, kardiyak doku mühendisliğinde temel bir zorluk olmaya devam etmektedir. Nanomalzemeler, biyomalzeme özelliklerini iyileştirmek için elektrodönen iskelelere giderek daha fazla dahil edilse de, kardiyak fonksiyondaki iyileşmelerin esas olarak artan iletkenlikten mi yoksa mikroçevredeki daha geniş modülasyonlardan mı kaynaklandığı belirsizliğini korumaktadır. Bu çalışmada, karbon siyahı nanoparçacıklarının hizalı elektrodönen jelatin iskelelerinin yapısal, fizikokimyasal, mekanik, elektriksel ve biyolojik özelliklerini nasıl düzenlediğini araştırdık. %0,1–%2 (ağırlık/hacim) oranında karbon siyahı içeren hizalı jelatin iskeleleri, 0,15–0,20 μm lif çaplarıyla üretildi. Yönelim analizi, tüm formülasyonlarda liflerin tercihli yönelimini doğruladı. Karbon siyahı eklenmesi, iskele hidrasyonunu yaklaşık %500 seviyesinde korudu, hidrolitik stabiliteyi artırdı ve hidrate olmuş elastik modülleri doğal miyokardın mikroskobik sertliğine benzer hale getirdi. Test edilen karbon siyahı konsantrasyonları, nanoparçacıkların başarılı bir şekilde dahil edilmesine rağmen iskelelerin genel iletkenliğini önemli ölçüde artırmadı. Bununla birlikte, karbon siyahı konsantrasyonu seçili yapısal, moleküler ve kasılma göstergelerinde farklılıklarla ilişkilendirildi. Tüm formülasyonlar H9c2 kardiyomiyoblastların metabolik aktivitesini ve hizalanmasını desteklerken, primer neonatal kardiyomiyosit–fibroblast ko-kültürleri organize sarcomerler, uzamış miyotüpler geliştirdi, kardiyak belirteç ekspresyonunu sürdürdü ve spontan kasılmaları iyileştirdi. Çok ölçekli malzeme karakterizasyonunu fonksiyonel biyolojik değerlendirmeyle birleştiren bu çalışma, test edilen koşullar altında formülasyonlar arasındaki farklılıkların kanıtlanmış bir iletkenlik-bağımlı mekanizmadan ziyade, birleşik iskele mikroçevresiyle ilişkili olduğunu göstermektedir. Bu bulgular, Gel-CB formülasyonlarının, hizalanma ve mekanik özellikleriyle birlikte, primer neonatal kardiyak hücrelerin fenotipini ve fonksiyonelliğini erken aşama kardiyak modellerin gelişimi boyunca koruduğunu öne sürmektedir.
1 Giriş
Kardiyovasküler hastalıklar küresel ölümlerin başlıca nedenidir ve bu durum, ilaç taraması, hastalık modellemesi ve rejeneratif tıp için fizyolojik olarak anlamlı in vitro kardiyak modellere duyulan ihtiyacı vurgulamaktadır (Roth ve diğerleri, 2020). Geleneksel iki boyutlu kültür sistemleri, doğal kardiyak dokunun üç boyutlu yapısını veya mekanik ve elektriksel özelliklerini yeniden üretmemektedir. Sonuç olarak, bu ortamlarda kültüre edilen kardiyomiyositler karakteristik morfolojilerini, hizalanmalarını ve kasılma fonksiyonlarını kaybeder, bu da preklinik modellerin tahmin gücünü sınırlar (Abdelsayed ve diğerleri, 2022; Dou ve diğerleri, 2022; Santos ve diğerleri, 2021).
Miyokard, pasif yapısal desteğin ötesinde temel biyofiziksel ipuçları sağlayan özelleşmiş bir dış hücre matrisi (ECM) ile karakterize edilir. Hiyerarşik lifli organizasyonu ve belirgin mekanik anizotropisi, kardiyomiyosit morfolojisini ve kasılma fonksiyonunu düzenler (Meyers ve diğerleri, 2021). ECM, bu yapısal ve mekanik ipuçları aracılığıyla hücresel hizalanmaya, kuvvet iletimine, elektriksel senkronizasyona ve doku homeostazına katkıda bulunur. Bildirilen miyokardın genel boyuna iletkenliği ölçüm yönüne, iyonik koşullara ve deneysel yönteme bağlıdır ve yaygın olarak bildirilen aralık 3,0–6,0 × 10−3 S/cm’dir (Stinstra ve diğerleri, 2005). Benzer şekilde, bildirilen pasif miyokard sertliği de türe, cinsiyete, yaşa, anatomik bölgeye, ölçüm yönüne ve deneysel yönteme göre önemli ölçüde değişir. Yaygın olarak bildirilen genel Young modülü değerleri 20 ila 500 kPa arasında değişmektedir (Emig ve diğerleri, 2021). Bu geniş aralıklar, doğal miyokard özelliklerinin yeniden üretiminin zorluğunu vurgulamakta ve kardiyak dokunun temel yapısal, mekanik ve elektriksel özelliklerini taklit eden biyomalzemelerin geliştirilmesi ihtiyacını ortaya koymaktadır.
Elektrodönerme, hizalı lifli ağlar üretmek için umut verici bir yöntemdir. Ortaya çıkan nanolifler, doğal ECM’deki kolajen fibrillerinin boyutlarıyla karşılaştırılabilir özelliklere sahiptir ve miyokardiyal anizotropinin bazı yönlerini yeniden üretmek üzere organize edilebilir (Broadwin ve diğerleri, 2024). Hizalı elektrodönen iskelelerin, doğal doku mimarisini taklit eden topografik yönlendirme ipuçları sağlayarak kardiyomiyositlerin uzamasını, sitoskelet organizasyonunu ve sarcomer olgunlaşmasını desteklediği gösterilmiştir (Wu ve diğerleri, 2017). Ancak, yalnızca yapısal taklit yeterli değildir. Biyomalzemeler aynı zamanda besin difüzyonuna izin verirken, hücre-ECM etkileşimlerini kurmak için biyoaktif bir mikroçevre de sağlamalıdır.
Kolajen bazlı malzemeler, biyoaktiviteleri nedeniyle bu uygulamalar için caziptir. Kolajenden türetilmiş denatüre bir protein olan jelatin, doku mühendisliği uygulamalarını destekleyen hücre-yapışkan ve biyolojik olarak aktif motifleri korur (Larue ve diğerleri, 2024). Başlıca zorluklardan biri, istenen mekanik performansı sağlarken hidrolitik stabiliteyi iyileştiren bir çapraz bağlama stratejisi seçmektir (Mollet ve diğerleri, 2017; Ma ve diğerleri, 2014). Birçok geleneksel çapraz bağlayıcı, çözelti viskozitesini erken aşamada artırır, bu da üretim sırasında nanolifli morfolojinin kaybolmasına neden olur. Bu bağlamda, GPTMS (3-glisidiloksipropiltrimetoksisilan), jelatini çözücü buharlaşması sırasında stabilize etmek için silan bazlı bir çapraz bağlama ajanı olarak kullanılmıştır. Bu çapraz bağlama etkisi, uygun koşullar altında işlenebilirliği korurken ortaya çıkan nanoliflerin suda stabilitesini artırır (Tonda-Turo ve diğerleri, 2011). Bununla birlikte, jelatin bazlı iskeleler doğal miyokardınkinden farklı fizikokimyasal ve mekanik özellikler sergiler. Bu nedenle, kolajen bazlı malzemelerin olumlu biyolojik özelliklerini korurken bu özellikleri ayarlayan stratejilere büyük ihtiyaç vardır (El-Seedi ve diğerleri, 2023; Sharma ve diğerleri, 2023).
Temel Bulgular ve Genel Değerlendirme
- CrossRef
- Google Scholar
- Makaledeki referansı görüntüle
TanY.ChenY.LuT.WitmanN.YanB.GongY.ve diğerleri (2023). rGO/PLCL elektrodönen nanolifli membranlar ve insan iPSC-türetilmiş kardiyomiyositlerle iletkenlik uyumlu bir kardiyak yama tasarımı. Front. Bioeng. Biotechnol.11, 1094397. 10.3389/fbioe.2023.1094397
- CrossRef
- Google Scholar
- Makaledeki referansı görüntüle
TarasovaE.ByzovaA.SavestN.ViirsaluM.GudkovaV.MärtsonT.ve diğerleri (2015). Hazırlama sürecinin karbon siyahı bazlı elektrodönen nanoliflerin morfolojisi ve iletkenliği üzerindeki etkisi. Fullerenes Nanotub. Carbon Nanostructures23 (8), 695–700. 10.1080/1536383X.2014.974090
- CrossRef
- Google Scholar
- Makaledeki referansı görüntüle
Tashakori-MiyanroudiM.RakhshanK.RamezM.AsgarianS.JanzadehA.AziziY.ve diğerleri (2020). Kolajen biyo-iskeleye dahil edilmiş iletken karbon nanolifler miyokardiyal hasar onarımına yardımcı olur. Int. J. Biol. Macromol.163, 1136–1146. 10.1016/j.ijbiomac.2020.06.259
- Pubmed Özet
- CrossRef
- Google Scholar
- Makaledeki referansı görüntüle
Tonda-TuroC.GentileP.SaracinoS.ChionoV.NandagiriV. K.MuzioG. ve diğerleri (2011). Genipin ve silan bağlayıcı ajan ile çapraz bağlanmış jelatin iskeletlerinin karşılaştırmalı analizi. Int. J. Biol. Macromol.49 (4), 700–706. 10.1016/j.ijbiomac.2011.07.002
- Pubmed Özet
- CrossRef
- Google Akademik
- Makalede referansı görüntüle
TrieschmannJ.BettinD.HausteinM.KösterA.MolcanyiM.HalbachM. ve diğerleri (2016). Yetişkin kardiyak fibroblastlar ile embriyonik kök hücre kaynaklı kardiyomiyositler arasındaki etkileşim, in vitro ortak kültürlerde proaritmik değişikliklere yol açar. Stem Cells Int.2016, 2936126. 10.1155/2016/2936126
- Pubmed Özet
- CrossRef
- Google Akademik
- Makalede referansı görüntüle
WuY.WangL.GuoB.MaP. X. (2017). Entegre edilmiş hizalı iletken nanofiber ipliği/hidrojel kompozit iskeletleri ile mühendislik ürünü 3B kardiyak anizotropi. ACS Nano11 (6), 5646–5659. 10.1021/acsnano.7b01062
- Pubmed Özet
- CrossRef
- Google Akademik
- Makalede referansı görüntüle
YuH.ZhaoH.HuangC.DuY. (2017). Mekanik ve elektriksel olarak güçlendirilmiş CNT-kolajen hidrojelleri, mühendislik ürünü kardiyak yapılar için potansiyel iskeletler olarak. ACS Biomater. Sci. Eng.3 (11), 3017–3021. 10.1021/acsbiomaterials.6b00620
- Pubmed Özet
- CrossRef
- Google Akademik
- Makalede referansı görüntüle
ZhanJ.MorsiY.Ei-HamsharyH.Al-DeyabS. S.MoX. (2016). Elektrofilen in-situ çapraz bağlanmış jelatin-grafit oksit nanofiberlerinin hazırlanması ve karakterizasyonu. J. Biomater. Sci. Polym. Ed.27 (5), 385–402. 10.1080/09205063.2015.1133156
- Pubmed Özet
- CrossRef
- Google Akademik
- Makalede referansı görüntüle
ZhouJ.ChenJ.SunH.QiuX.MouY.LiuZ. ve diğerleri (2014). Kalbi mühendislik yapmak: implant entegrasyonunu ve kardiyak fonksiyonu iyileştirmek için iletken nanomalzemelerin değerlendirilmesi. Sci. Rep.4, 3733. 10.1038/srep03733
- Pubmed Özet
- CrossRef
- Google Akademik
- Makalede referansı görüntüle
Özet
Anahtar Kelimeler
karbon siyahı, kardiyak doku mühendisliği, kompozit, elektrofilen, fiber hizalanması, jelatin
Atıf
Di Nunno L, D’Erchia F, Mirzaei A, Benazzato S, Roldan E, Casalini S, Menna E, Mantovani D ve Boccafoschi F (2026) Kardiyak doku modellemesi için hizalı elektrofilen jelatin-karbon siyahı nanofiberleri. Front. Bioeng. Biotechnol. 14:1977388. doi: 10.3389/fbioe.2026.1977388
Alındı
24 Ağustos 2026
Revize edildi
07 Ekim 2026
Kabul edildi
27 Ekim 2026
Yayınlandı
11 Kasım 2026
14 – 2026
Christian Demitri, Salento Üniversitesi, İtalya
Divya Sridharan, The Ohio State Üniversitesi, Amerika Birleşik Devletleri
Seungil Kim, Mississippi State Üniversitesi, Amerika Birleşik Devletleri
© 2026 Di Nunno, D’Erchia, Mirzaei, Benazzato, Roldan, Casalini, Menna, Mantovani ve Boccafoschi.
Bu, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) şartları altında dağıtılan açık erişimli bir makaledir. Orijinal yazarların ve telif hakkı sahiplerinin belirtilmesi ve bu dergideki orijinal yayına kabul edilen akademik uygulamalara uygun olarak atıfta bulunulması koşuluyla, diğer platformlarda kullanımı, dağıtımı veya çoğaltılması mümkündür. Bu şartlara uymayan hiçbir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izni verilmemektedir.
*Yazışma: F. Boccafoschi, Francesca.boccafoschi@med.uniupo.it
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve yazarların bağlı olduğu kurumların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini yansıtmak zorunda değildir. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisi tarafından yapılabilecek herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya onaylanmaz.

