GÜNCEL YAYIN Koruyucu Hekimlik, Yaşam Tarzı Tıbbı ve Hücresel Biyoloji
📅 16 Kasım 2026 · Bağımsız Editoryal Ağ
Nöroloji & Uyku

Uyanık Pozisyonun Gece Oksijenasyonu ve Solunum Olayları Üzerindeki Etkisi: Klinik İzleme Kohortunda Pozisyonel Fenotipleştirme Analizi

✍️ Editör Masası • 📅 14 Kasım 2026 • ⏱️ 35 dk okuma
Uyanık Pozisyonun Gece Oksijenasyonu ve Solunum Olayları Üzerindeki Etkisi: Klinik İzleme Kohortunda Pozisyonel Fenotipleştirme Analizi

ÖZGELİŞKİ ARAŞTIRMASI makalesi

Front. Neurol., 12 Kasım 2026

Ayırım: Uyku Bozuklukları

Hacim 17 – 2026 | https://doi.org/10.3389/fneur.2026.1986320

  • JF

    Junkai Fu 1

  • RC

    Ruya Chen 2

  • XH

    Xiaohua He 1

  • YL

    Yanmin Li 1

  • HL

    Hanjian Lou 1*

  • 1. Yiwu Hastanesi, Yiwu, Çin

  • 2. Yiwu Choujiang Caddesi Sağlık Hizmet Merkezi, Yiwu, Çin

Makale ölçütleri

Özet

Arka plan:

Uyku pozisyonu solunum olaylarını ve gece oksijenlenmesini etkileyebilir; ancak pozisyon olay oranları ve bunların izleme süresine göre katkıları tam olarak tanımlanmamıştır.

Yöntem:

Tek merkezli bir klinik kohorttan elde edilen 320 adet III. Seviye taşınabilir solunum izleme kaydını geriye dönük olarak analiz ettik. Toplam REI, 249 katılımcıda ≥5 olay/saat olarak bulundu. Yüzüstü ve diğer pozisyon oranları, her iki pozisyonda da kayıt bulunan 317 katılımcıda karşılaştırıldı. POSA sınıflandırması, REI ≥5 olay/saat olan ve her pozisyonda en az 30 dakika izleme bulunan 219 katılımcıda değerlendirildi; merkezi apneler hariç tutuldu. POSA, yüzüstü olay oranının diğer pozisyon oranının en az iki katı olmasıyla tanımlandı.

Sonuçlar:

Yüzüstü ile diğer pozisyon medyan solunum olay oranları 22,73 ile 5,05 olay/saat; desatürasyon oranları ise 7,12 ile 1,86 olay/saat olarak bulundu (her ikisi için de p < 0,001). POSA, 219 katılımcının 142’sinde (%64,8) saptandı. POSA olmayan katılımcılarla karşılaştırıldığında, POSA’lı katılımcılarda daha yüksek minimum SpO₂ (83,5% ile 78,0%, p = 0,004), daha az desatürasyon olayı (48,5 ile 85,0, p = 0,035) ve daha düşük REI (27,35 ile 42,14 olay/saat, p = 0,001) gözlemlendi. REI, minimum SpO₂ (ρ = −0,465) ve kümülatif desatürasyon süresi (ρ = 0,644) ile korele oldu. 304 katılımcı arasında, yüzüstü pozisyon izleme süresinin %57,0’ını ancak solunum olaylarının %73,7’sini ve desatürasyon olaylarının %74,3’ünü oluşturdu.

Sonuç:

Süperpozisyon (sırtüstü) pozisyonu, bu klinik izlem kohortunda daha yüksek olay oranları ve olay katkılarında dengesizlik ile ilişkilendirilmiştir. POSA bulguları yalnızca uygun katılımcılar için geçerlidir. Pozisyona özel ölçümler, geleneksel indisleri tamamlayabilir ancak tedavi etkilerini kanıtlamaz.

1. Giriş

Tıkayıcı uyku apnesi (TUA), tekrarlayan üst solunum yolu tıkanıklığı ve periyodik hipoksemile karakterize, kardiyovasküler ve serebrovasküler eşlik eden hastalığı olan hastalara uzanan sonuçlarıyla öne çıkan yaygın bir uyku ilişkili solunum bozukluğudur. Nüfus temelli incelemeler ve küresel modeller, prevalans tahminlerinin demografik özellikler ve tanı eşikleri ile değişmesine rağmen, önemli bir hastalık yüküne işaret etmektedir.

Apnö–hipopnö indeksi (AHI), TUA şiddetinin hâlâ geleneksel ölçüsü olmakla birlikte, olay sıklığı tek başına oksijen desaturasyonunun derinliğini veya süresini tanımlamaz. Önceki çalışmalar, gece hipoksemisi ve uyku apnesine özgü hipoksi yükünü kardiyovasküler sonuçlarla ilişkilendirmiştir; ancak bireysel oksijenleme ölçümlerinin prognoz değeri kohortlar arasında değişmiştir. Gece hipoksemisi, ayrıca miyokard enfarktüsü sonrası kötü sonuçlarla ilişkilendirilmiştir. Benzer şekilde, uyku sırasında kümülatif “hipoksi yükünü” nicelendiren yeni ölçümlerin, solunum olay sıklığının geleneksel indislerinden daha iyi kardiyovasküler morbiditeyi öngördüğü gösterilmiştir. Coso ve Solano-Pérez’in sistematik derlemesi, oksijen desaturasyonunun derinliğini ve süresini içeren olay ilişkili hipoksi yükünün klinik önemine dikkat çekmiştir. Bu bulgular, oksijenlemenin solunum olay sıklığı ile birlikte değerlendirilmesini desteklemektedir. Önemlisiyle, en az oksijen saturasyonu, desaturasyon sayısı ve kümülatif desaturasyon süresi gibi rutinde erişilebilir ölçümler, birbirini tamamlayan ancak birbirinden ayrı gece oksijenleme yönlerini tanımlar ve entegre olay ilişkili hipoksi yükü ile aynı kabul edilmemelidir.

Cisim duruşu, OSA’da değişkenliğe yol açan başka bir kaynaktır. Sırtüstü duruş, farengeal dokuların yer değiştirmesi ve akciğer hacmindeki değişimler yoluyla üst solunum yolu çökme eğilimini artırırken, sırtüstü olmayan duruşlar yatkın bireylerde tıkanıklığı azaltabilir (, ). Bu duruşa bağlılık, pozisyonel OSA (POSA) tanısının anlaşılmasını açıklamakta ve duruşa dayalı yönetim stratejilerinin araştırılmasını teşvik etmektedir (). Yetişkin popülasyon çalışmalarında, çalışma popülasyonları ve sınıflandırma kriterlerindeki farkları yansıtan, belirgin ancak değişken oranlarda POSA bildirilmiştir (13–16). Çocuklarda da pozisyonel solunum bozukluğu saptanmış olsa da, bu bulgular yetişkinlere doğrudan genellenememektedir (17–19). Bu sonuçlar, pozisyonel fenotiplerin, cisim duruşuna yönelik homojen bir yanıt varsayımı yerine açıkça tanımlanmış kriterler kullanılarak değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir.

Araştırmalar, pozisyonel solunum bozukluğunu belirli klinik ve fizyolojik bağlamlarda da incelemiştir. Down sendromu olan çocuklarla yapılan çalışmalar, vücut pozisyonu ile uyku durumu arasındaki etkileşimi incelerken, yetişkinlerdeki analizler solunum olay sürelerinin uyku evresi, duruş ve obeziteye göre değiştiğini göstermiştir. Japonya’dan yapılan retrospektif araştırmalar, OSB açısından değerlendirilen hastalar arasındaki pozisyonel özellikleri betimlemiş; büyük bir Çin kohortu ise POA yaygınlığını, klinik özellikleri ve solunum uyanma eşiklerini incelemiştir. Endoskopik temelli çalışmalar benzer şekilde üst solunum yolu tıkanıklığındaki pozisyonel değişimleri araştırmıştır. Yine de bu kanıt çizgileri, solunum ve oksijen desatürasyon olaylarının izlenen her duruştaki izleme süresiyle ilişki olarak pozisyonlar arasında nasıl dağıldığını tam olarak betimlememektedir. Uzun süre işgal edilen bir pozisyonun, daha yüksek bir olay oranının olmaması durumunda bile genellikle daha olaya katkıda bulunması nedeniyle, olay sayıları ve katkılar pozisyon özgü maruz kalma ile birlikte yorumlanmalıdır. Bu ayrım, sırtüstü pozisyonun, izleme süresindeki payından daha büyük bir oranda solunum ve desatürasyon olaylarına katkıda bulunup bulunmadığını değerlendirirken özellikle önemlidir.

Bu çalışma, gece boyunca taşınabilir solunum monitörizasyonuna tabi tutulan klinik bir kohortta solunum olaylarının ve gece oksijen desatürasyonunun pozisyonel dağılımını inceledi. Çalışma özellikle (1) sırtüstü ve sırtüstü olmayan pozisyonlar arasında solunum olayı ve oksijen desatürasyon oranlarını karşılaştırmayı; (2) farklı vücut pozisyonlarının izleme süresi ve olay oluşumuna katkılarını nicelendirmeyi; ve (3) önceden belirlenmiş REI ve pozisyonel izleme süresi kriterlerini karşılayan katılımcılar arasında pozisyonel solunum fenotipleri arasında gece oksijen ölçümlerini karşılaştırmayı amaçladı. Bu analizler tek merkezden elde edilen retrospektif taşınabilir solunum monitörizasyon verileri kullanılarak yürütüldü.

2 Metodoloji

2.1 Çalışma tasarımı ve çalışma popülasyonu

2024 yılının Nisan ve Aralık ayları arasında Yiwu Merkez Hastanesinde, taşınabilir çok kanallı uyku izleme cihazı (Sleep Fairy-A7; Hunan Wanmai Medical Technology Co., Ltd., Çin) kullanılarak gece boyunca solunum izlemesi yapıldı. Cihaz, solunum indüktans pleitmografisi kayışları aracılığıyla basınç kaynaklı hava akışı, göğüs ve karın solunum hareketleri, periferik oksijen satürasyonu (SpO2), nabız hızı, vücut pozisyonu, vücut hareketi, horlama ve nabız dalgaları biçiminde kayıtlar aldı. İzleme hastanede gerçekleştirildi; cihaz, uyku öncesi eğitimli personel tarafından takıldı ve kayıtlar gece boyunca elde edildi. Fizyolojik sinyaller, cihazla sunulan Wanmai uyku analiz yazılımı kullanılarak işlendi. Otomatik analiz, solunum olaylarını, oksijen satürasyon düşüşü olaylarını ve sinyal kaybı ya da hareket artefaktlarından etkilenen dönemleri belirledi. Kayıtlar ardından gerekli durumlarda olay tanımlamaları ve geçerli izleme dönemleri düzeltmeleri yapılmak kaydıyla yetkili solunum hekimleri ya uyku teknisyenleri tarafından incelendi.

Yaş, cinsiyet, vücut ağırlığı ve kütle indeksi (BMI) dahil demografik ve antropometrik bilgiler kayıt sırasında toplanmış ve analizden önce doğrulanmıştır. Çalışma popülasyonu, Nisan-Aralık 2024 tarihleri arasında Yiwu Merkez Hastanesinde rutin klinik gece boyunca solunum izlemine alınan kişilerden oluşmaktadır. Başlangıçta toplam 325 izlem kaydı mevcuttu. Kaydedilen minimum, ortalam ve maksimum SpO₂ değerlerinin tümü sıfır olup geçersiz oksijen satürasyonu verilerini göstermesi nedeniyle beş kaydı çıkarıldı. Geriye kalan 320 katılımcı nihai analiz kohortunu oluşturdu. Toplam kohort, doğrulanmış obstrüktif uyku apnesi (OSA) tanısı olan katılımcılarla sınırlı değildi. 320 katılımcının 249’unun toplam solunum olay indeksi (REI) en az 5 olay/saata eşit ya da fazlaydı. Pozisyon fenotip analizleri, REI eşiğini karşılayan ve 2.3 bölümünde belirtilen minimum pozisyon izleme süresi gereksinimlerini sağlayan katılımcılarla sınırlı tutuldu. Bu çalışma, rutin klinik değerlendirmenin bir parçası olarak toplanan izlem verilerini analiz etti ve ek müdahale içermedi. Çalışma protokolü, Yiwu Merkez Hastanesi Etik Kurulunun onayını aldı (Onay No. 2025-IRB-178).

2.2 Veri çıkarma ve değişken tanımları

Clinik ve fizyolojik değişkenler, geçerli gece kayıtlarına sahip katılımcılar için kurumsal uyku izlem veritabanından çıkarıldı. Demografik ve antropometrik değişkenler yaş, cinsiyet ve BMI’ı içermektedir. Solunum parametreleri, cihazın bildirdiği apne indeksi (AI), hipopne indeksi (HI) ve AHI’ı içermektedir. Oksijen satürasyonu parametreleri minimum oksijen satürasyonunu (SpO2_min), ortalama oksijen satürasyonunu (SpO2_mean), toplam desatürasyon süresini, desatürasyon sayısını ve ortalam desatürasyon süresini (ADD) kapsamaktadır. Pozisyon verileri, dört vücut pozisyonundaki (sırtüstü, göğüsüstü, sol yan ve sağ yan) cihaz tarafından tahmin edilen sürelerle birlikte ilgili solunum ve oksijen desatürasyon olay sayılarını içermektedir.

Nefes alma ve oksijen desaturasyon olayları ilk olarak Wanmai uyku analiz yazılımı kullanılarak tespit edilmiş, ardından klinik değerlendirmeye alınmıştır. Apne, taban değerinden en az %90 oranında azalmış hava akımı amplitüdü olarak, en az 10 s sürmesi koşuluyla tanımlanmıştır. Hipopne ise en az %30 oranında azalmış hava akımı ve buna eşlik eden en az %3’lük SpO2 düşüşü ile, en az 10 s sürmesi halinde kabul edilmiştir. Periferik oksijen saturasyonu, cihazın pulse oksimetri kanalından kaydedilmiştir. Bir oksijen desaturasyon olayı, önceki stabil 2 dakikalık dönemin ortalamasına göre SpO2’de en az %3’lük düşüş ve en az 10 s sürme olarak tanımlanmıştır. Minimum ve ortalamış SpO2 değerleri izleme raporlarından elde edilmiştir. Desaturasyon sayısı tespit edilen atakların sayısını, kümülatif desaturasyon süresi bu atakların toplam süresini, ADD ise bireysel atakların ortalamış süresini temsil etmektedir. Elektroensefalografi (EEG) kullanılamadığından, uyanma temelli hipopneler ve nefes alma çabasına ilişkili uyanmalar (RERA) belirlenememiştir.

Izleme raporlarında üç zamanla ilgili parametre ayrıştırılmıştır. Kayıt süresi, sinyal ediniminin başlangıcı ile bitişi arasındaki aralığı; geçerli izleme süresi ise önemli sinyal kayıpları ve artefaktların dışarıda bırakıldığı, ancak uyanma dönemlerini içerebilen süreyi ifade etmektedir. Yazılımla tahmin edilen uyku süresi, cihazın otomatik algoritması kullanılarak nefes alma, vücut hareketi ve oksijenasyon sinyallerinden türetilmiştir. Cihazın bildirdiği AHI, toplam uyku süresi olarak EEG ile doğrulanmış süre yerine yazılımla tahmin edilen uyku süresi kullanılarak hesaplanmıştır. Yazılım uyanma evrelerini simüle etmiş olsa da, EEG, okülograf ve elektromiyografi kaydedilmediği için konvansiyonel uyku evrelemesi kullanılamamıştır. Bu simüle edilmiş sınıflandırmalar analizlerde kullanılmamıştır. Tüm süre değişkenleri olay oranlarının hesaplanmasında saat cinsinden ifade edilmiştir.

2.3 Nefes alma indisleri, pozisyonel fenotipler ve yük ölçüleri

Nefes olayı indeksi (REI), toplam apne ve hipopnoe sayısının geçerli izleme süresine saat başına bölünmesiyle hesaplandı. Paya obstrüktif, merkezi ve karma apne ve hipopnoe’ler dahil edildi; oksijen desaturasyon olayları ve nefes çabasıyla ilişkili uyanmalar (RERA’lar) hariç tutuldu. Cihazın raporladığı AHI’nin yazılım tahmini uyku süresine dayalı olmasıyla karşılaştırıldığında, REI geçerli izleme süresi kullanılarak hesaplandı. Genel pozisyon analizlerinde, nefes olayı oranları ilgili apne ve hipopnoe sayılarının her pozisyondaki cihazın raporladığı süreye bölünmesiyle hesaplandı. Oksijen desaturasyon oranları ilgili desaturasyon sayıları ve pozisyon süreleri kullanılarak ayrı ayrı hesaplandı. Birincil pozisyon olay oranı karşılaştırmalarında, katılımcıların hem sırtüstü hem de sırtüstü olmayan pozisyonlarda sıfırdan farklı kaydedilmiş sürelere sahip olması gerekiyordu; burada minimum süre eşiği uygulanmadı.

POSA, sırtüstü pozisyondaki solunum olay hızının sırtüstü olmayan pozisyonlarda gözlemlenen hızın en az iki katı olması kriteriyle tanımlandı. Pozisyonel fenotip sınıflandırması için solunum olay sayılarından merkezi apneler hariç tutulurken, obstrüktif ve karmaşık apneler ile kaydedilen hipopneler dahil edildi. Aynı olay tanımı, merkezi apnelerin hariç tutulması sonrasında hesaplanan REI kullanılarak pozisyonel fenotipleştirme için uygunluk belirlenirken de uygulandı. Sirtüstü olmayan hız, ön yüze, sol lateral ve sağ lateral pozisyonlardaki uygun solunum olayı sayıları ile karşılık gelen sürelerin birleştirilmesiyle hesaplandı. Pozisyonel fenotip analizleri, merkezi apnelerin hariç tutulması sonrasında REI’si en az 5 olay/saat ve her iki pozisyonda da sırtüstü ve sırtüstü olmayan konumlarda en az 30 dakika kaydedilmiş süre olan katılımcılarla sınırlı tutuldu. Sirtüstü solunum olay hızı iki katı kriterini karşılayan katılımcılar POSA’yı gösteren olarak sınıflandırılırken, kriteri karşılamayanlar non-POSA olarak sınıflandırıldı. Yetersiz pozisyonel kayıtlara sahip katılımcılar fenotip karşılaştırmalarından çıkarıldı. Sınıflandırma, yalnızca belirlenen solunum olay hızlarına dayanıyor ve pozisyonel kriteri belirlerken oksijen desaturasyon olaylarını dahil etmiyordu.

Pozisyonel katkılar, solunum olayları, oksijen desaturasyon olayları ve izleme süresi için ayrı ayrı hesaplandı. Solunum olaylarına yönelik katkılar, genel pozisyonel analizlerle tutarlı olarak kaydedilen tüm apneler ve hipopneleri içermektedir. Her bir katılımcı için pozisyonel süre payı, her pozisyonda kaydedilen sürenin dört kaydedilmiş pozisyon üzerindeki toplam süreye oranıyla hesaplandı. Solunum ve desaturasyon olaylarına yönelik katkılar ise ilgili pozisyon özgü olay sayılarının, her olay türü için pozisyon atanmış toplam sayılara oranıyla belirlendi. Fazla pozisyonel katkı, olay katkısı ile pozisyonel süre payı arasındaki fark olarak yüzde puanı cinsinden ifade edildi. Bu ölçüler, EEG ile doğrulanmış uyku süresi yerine cihaz tarafından kaydedilen pozisyonel izleme sürelerinden türetilmiştir. Oksijen desaturasyon olaylarının sıklığını, süresini ve pozisyonel dağılımını betimlemekte, ancak oksijen desaturasyonun bütünleşik alanına dayanan standartlaştırılmış, olaya özgü hipoksi yükü ölçütü oluşturmamaktadır.

2.4 İstatistiksel analiz

Pozisyonel solunum dinamiklerini betimlemek, pozisyonel fenotipleri karşılaştırmak ve pozisyonel maruz kalma, solunum bozukluğu ile gece oksijen desaturasyonu arasındaki ilişkileri değerlendirmek amacıyla istatistiksel analizler gerçekleştirildi. Sürekli değişkenler, normal dağılım gösterdiğinde ortalama ± standart sapma (SS) olarak; aksi halinde medyan ile çeyrekler arası açıklık (ÇAA) olarak özetlendi; kategorik değişkenler ise sayı ve yüzde olarak sunuldu ().

Gruplar arası karşılaştırmalar, 2.3 bölümünde belirtilen uygunluk kriterlerini karşılayan pozisyonel OSB (POSB) ve pozisyonel olmayan OSB (non-POSB) hastaları arasında yapıldı. Fizyolojik değişkenlerin çoğu normal olmayan dağılımlar gösterdiği için sürekli değişkenler Wilcoxon rank-toplam testi ile karşılaştırıldı. (Yöntem) Supin ve non-supin pozisyonlardaki solunum olayları ve oksijen desaturasyon oranları arasındaki bireysel karşılaştırmalar Wilcoxon işaretli rank testi ile gerçekleştirildi. Solunum olayları ve oksijen desaturasyon olayları ayrı ayrı analiz edildi ve olay oranları ilgili cihaz tarafından bildirilen pozisyonel sürelerle normalize edildi. Solunum bozulma indekleri (REI, AI ve HI) ile oksijenasyon ölçümleri (SpO2_min, SpO2_mean, toplam desaturasyon süresi, desaturasyon sayısı ve ADD) arasındaki ilişkiler Spearman korelasyon analizi ile değerlendirildi. Hassasiyet analizleri, eşleşmiş pozisyonel olay oranı karşılaştırmaları ve pozisyonel katkı analizlerinin hem supin hem de non-supin pozisyonlarda en az 30 dakika kaydedilmiş süreye sahip hastalarla sınırlandırılmasıyla yapıldı. Bu analizler, temel pozisyonel bulguların her iki pozisyondaki kısa izleme sürelerine duyarlı olup olmadığını değerlendirdi.

Multideğişkenli lojistik regresyon analizi, pozisyonel fenotip sınıflandırmasına uygun katılımcılar arasında POSA durumu ile yaş, BMI, cinsiyet ve genel REI arasındaki ilişkileri incelemek için yapıldı. POSA durumu, merkezi apneolar hariç solunum olay sayıları kullanılarak belirlendi; genel REI ise merkezi apneoları da dahil ederek ciddiyet değişkeni olarak korundu. Ek multideğişkenli lineer regresyon analizleri, solunum bozukluğu ciddiyeti ile gece oksijenlenmesi arasındaki ilişkileri değerlendirmek için gerçekleştirildi; bağımlı değişkenler olarak SpO2_min, toplam desatürasyon süresi, desatürasyon sayısı ve ADD kullanıldı. Genel REI başlıca öngörücü olarak alındı ve yaş, BMI, cinsiyet ve geçerli izleme süresi için düzeltme yapıldı. ADD, en az bir kaydedilmiş oksijen desatürasyon olayı olan katılımcılar arasında analiz edildi. Hem lojistik hem de lineer regresyon modellerinde güven aralıkları hesaplamak ve istatistiksel anlamlılığı değerlendirmek için heteroskastisiteye dayanıklı (HC3) standart hatalar kullanıldı. Tüm istatistiksel testler iki yönlüydü ve p değeri < 0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi ().

3 Bulgular

3.1 Pozisyonel olay-spektrum özelliklerinin belirlenmesi

3.1.1 Temel demografik, solunum ve oksijenlenme özellikleri

Çalışmaya, analiz edilebilir gece taşınabilir uyku izleme kayıtları olan toplam 320 katılımcı dahil edildi. Kohortun ortal yaşı 47,7 ± 14,9 yıl, ortal BMI ise 27,8 ± 5,0 kg/m2 olup, popülasyonun önemli bir kısmının aşırı kilolu olduğu görüldü.

Solunum bozukluğu ciddiyeti katılımcılar arasında belirgin biçimde değişiyordu. Ortalama REI 28,9 ± 25,5 olay/saat (medyan 23,21, IQR 6,70–43,02) olarak bulundu. Apneola olaylar solunum bozukluklarının çoğunu oluşturdu; ortalama AI 26,4 ± 24,4 olay/saat karşılaştırıldığında ortalama HI 2,4 ± 4,1 olay/saat olarak kaydedildi.

Gece oksijenasyonu da belirgin bireysel değişkenlik gösterdi. Ortalama gece SpO₂ değeri 94,4 ± 2,8% iken, ortalama minimum SpO₂ değeri 79,5 ± 11,7% bulundu. Oksijen desatürasyon olaylarının medyan sayısı 39,0 (IQR 14,0–116,3), kümülatif desatürasyon süresi medyanı ise 1.802 s (IQR 677–4.849) olarak ölçüldü. En az bir desatürasyon olayı içeren kayıtlarda ortalama ADD 44,7 s (IQR 36,5–53,6) bulundu.

Ortalama geçerli izleme süresi 20.863 ± 8.024 s iken, yazılım tahmini uyku süresi 20.317 ± 7.883 s olarak hesaplandı. Genel olarak kohort, solunum olayı sıklığı ve gece oksijenasyonu özelliklerinde önemli düzeyde değişkenlik sergiledi.

3.1.2. İzleme süresinin ve solunum olaylarının pozisyonlara göre dağılımı

Cihaz tahmini izleme süresi kaydedilen dört vücut pozisyonu arasında değişti. 320 katılımcının sırasıyla sırtüstü pozisyon, pozisyonel izleme süresinin en büyük oranını (57,0%) oluştururken, bunu sağ yan (21,3%), sol yan (16,9%) ve öne eğilim (4,7%) pozisyonları izledi. Bu oranlar, dört pozisyon cihazın bildirdiği toplam izleme süresine göre hesaplandı.

Solunum olayları vücut pozisyonlarına düzensiz dağıldı. 51.634 pozisyon atanmış apne ve hipopne olayından 37.426 sırtüstü pozisyonda, ardından 6.625 sağ yan, 6.438 sol yan ve 1.145 öne eğilim pozisyonunda gerçekleşti. Oksijen desatürasyon olaylarında da benzer bir dağılım gözlemlendi. Geçerli oksijenölçüm ölçümleri içeren 320 kayıttan 28.154 pozisyonlanmış desatürasyon olayının 21.249’ı sırtüstü pozisyonda, 3.329’u sağ yan, 3.191’i sol yan ve 385’i öne eğilim pozisyonunda meydana geldi.

Solunum ve desatürasyon olaylarının sırtüstü pozisyondaki baskınlığı, daha uzun pozisyonel izleme süresiyle örtüşüyordu. Buna göre olay sıklığındaki farklar, süreye normalize edilmiş olay oranları kullanılarak daha detaylı değerlendirildi.

3.1.3. Solunum olayı oranlarında pozisyonlara göre farklar ve PSA’nın belirlenmesi

Nefes olayı oranları sırtüstü ve sırtüstü olmayan pozisyonlar arasında anlamlı şekilde farklıydı. Her iki pozisyonda da geçerli kayıtları bulunan 317 katılımcı arasında median nefes olayı oranı sırtüstü pozisyonda sırtüstü olmayan pozisyonlara göre anlamlı derecede yüksekti (22,73 [IQR: 6,18–45,11] ile 5,05 [0,86–18,96] olay/saat, p < 0,001; Şekil 1A). Benzer bir desen oksijen desatürasyon olayları için de gözlemlendi; sırtüstü izleme sırasında median desatürasyon oranları daha yüksekti (7,12 [2,35–23,94] ile 1,86 [0,42–6,75] olay/saat, p < 0,001; Şekil 1B).

Şekil 1

Pozisyon farkları, her iki pozisyonda da en az 30 dakika kayıtlı süreye sahip 280 katılımcı ile sınırlanan duyarlılık analizinde anlamlı kaldı. Median sırtüstü ve sırtüstü olmayan nefes olayı oranları sırasıyla 24,21 ve 5,29 olay/saat olarak bulundu (p < 0,001). İlgili oksijen desatürasyon oranları 7,54 ve 2,01 olay/saat idi (p < 0,001).

POSA, konvansiyonel iki katı kriter kullanılarak belirlendi; fenotip sınıflandırmasında kullanılan nefes olayı sayılarından merkezi apneler hariç tutuldu. 320 katılımcının 249’unun genel REI’si en az 5 olay/saat iken, 248’i merkezi apnelerin hariç tutulmasının ardından bu eşiği karşıladı. Bu 248 katılımcının 219’u, her iki pozisyonda da en az 30 dakika izlemeye ilişkin ek koşulu sağladı. Bunların 142’si (%64,8) POSA, 77’si (%35,2) ise non-POSA olarak sınıflandırıldı. Bireysel pozisyon özgü nefes olayı oranları belirgin değişkenlik gösterdi; POSA kriterini karşılayan katılımcılar, Şekil 2’de gösterildiği gibi iki katı referans çizgisinin üzerinde veya üzerinde dağıldı.

Şekil 2

Bu bulgular, nefes olayı ve oksijen desatürasyon oranlarında belirgin pozisyon farkları olduğunu, sırtüstü izleme sırasında daha yüksek olay sıklıklarının gözlemlendiğini gösteriyor. Pozisyon özgü nefes olayı oranlarındaki değişkenlik, izlenen popülasyondaki pozisyonel nefes durma bozukluğunun heterojenliğini daha da vurguluyor.

3.2 POSA durumuna göre klinik özellikler

3.2.1 POSA ve非-POSA gruplarının demografik ve solunum özellikleri

POSA fenotip sınıflandırmasına uygun 219 katılımcının 142’si (%64,8) konvansiyonel POSA kriterini karşılarırken, 77’si (%35,2)非-POSA olarak sınıflandırıldı. İki grup arasında yaş açısından anlamlı fark bulunamadı (ortanca 46,0 ile 44,0 yaş, p = 0,111). Buna karşın BMI, POSA grubunda非-POSA grubuna göre anlamlı düzeyde daha düşüktü (26,8 ile 28,3 kg/m2, p = 0,036).

Solunum bozukluğu şiddeti iki grup arasında farklılık gösterdi. Medyan REI, POSA grubunda非-POSA grubuna göre anlamlı derecede daha düşüktü (27,35 ile 42,14 olay/saat, p < 0,001). Apne indeksi açısından da benzer bir fark gözlemlendi (23,80 ile 37,33 olay/saat, p < 0,001); buna karşın hipopne indeksi açısından anlamlı fark görülmedi (p = 0,643). Bu bulgular, POSA olarak sınıflandırılan katılımcıların genel solunum olay sıklığının daha düşük olduğunu, bunun temelinde özellikle apne olaylarındaki farklılıkların yattığını göstermektedir.

3.2.2 POSA ve非-POSA grupları arasında gece oksijenlenmesi ve desatürasyon yükünün karşılaştırılması

Gece oksijenlenmesi özellikleri fenotipler arasında karşılaştırıldı (Şekil 3). POSA grubunda en düşük SpO2 değeri非-POSA grubuna göre anlamlı derecede daha yüksekti (ortanca %83,5 [IQR: 76,0–87,0] ile %78,0 [70,0–86,0], p = 0,004). Buna karşın ortalamaya dayalı SpO2 iki grup arasında anlamlı fark göstermedi (%94,90 ile %94,20, p = 0,131).

Şekil 3

Oksijen desatürasyon ölçümlerinde de farklılıklar gözlemlendi. Desatürasyon olaylarının medyan sayısı POSA grubunda非-POSA grubuna göre daha düşüktü (48,5 ile 85,0, p = 0,035). Birikimli desatürasyon süresi sayısal olarak POSA grubunda daha kısaydı (34,92 ile 55,03 dk), ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p = 0,079). Ortalamaya dayalı desatürasyon süresi de iki grup arasında anlamlı biçimde farklılık göstermedi (42,75 ile 41,80 sn, p = 0,101).

Genel olarak POSA grubu, non-POSA grubuna göre daha yüksek minimum SpO2 ve daha az desaturasyon olayı gösterdi. Ancak ortalamaya dayalı SpO2, kümülatif desaturasyon süresi veya ortalamaya dayalı desaturasyon süresi açısından gruplar arasında anlamlı fark gözlenmedi; bu da pozisyonel fenotipler arasındaki oksijenlenme farklarının tüm ölçümlerde tutarlı olmadığını göstermektedir.

3.2.3 POSA ile ilişkili faktörlerin çok değişkenli analizi

219 konumlu fenotip sınıflandırmasına uygun katılımcı arasında yaş, BMI, genel REI ve cinsiyet ile POSA durumu arasındaki ilişkileri incelemek için çok değişkenli lojistik regresyon yapıldı (Tablo 1).

Tablo 1

Prediktör Uyarlanmış OR CI_low CI_high p_value
Yaş (yıllık) 1.010 0.989 1.032 0.338
BMI (kg/m2) 1.010 0.946 1.080 0.759
Genel REI (birim başına) 0.975 0.962 0.988 <0.001
Erkek (Kadına göre) 1.037 0.461 2.332 0.930

Pozisyonel OSA ile ilişkili faktörlerin çok değişkenli lojistik regresyon analizi (n = 219).

Bu değişkenler arasında genel REI, POSA durumu ile anlamlı şekilde ilişkili olan tek faktördü. Daha yüksek bir REI, POSA sınıflandırması ile daha düşük olasılıkla ilişkilendirildi (uyarlanmış OR = 0.975 olay/saat başına, %95 IG: 0.962–0.988, p < 0.001). Yaş (OR = 1.010, %95 IG: 0.989–1.032, p = 0.338), BMI (OR = 1.010, %95 IG: 0.946–1.080, p = 0.759) ve cinsiyet ( erkek/kadın: OR = 1.037, %95 IG: 0.461–2.332, p = 0.930) uyarlama sonrasında POSA durumu ile anlamlı şekilde ilişkilendirilmedi.

Bu bulgular, genel solunum olayı şiddeti ile POSA sınıflandırması arasında ilişki olduğunu, yaş, BMI ve cinsiyetin ise uyarlamalı modelde istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler göstermediğini göstermektedir.

3.3 Solunum olayı şiddeti ile gece oksijenlanması arasındaki ilişkiler

3.3.1 Solunum indisleri ile oksijen desaturasyon ölçümleri arasındaki korelasyon

Solunum bozulma indisleri ile gece oksijenasyon ölçümleri arasındaki Spearman korelasyonları Tablo 2’de özetlenmiştir. Korelasyon katsayıları, incelenen solunum ve oksijenasyon ölçümleri arasında büyüklük ve yön bakımından değişmektedir. Genel olarak, solunum olayı şiddetini gösteren indisler, gece hipoksemik yük ölçümleri ile orta düzeyde korelasyon göstermiştir.

Tablo 2

Satır SpO2_min SpO2_mean Desat_total_duration Desat_count ADD
REI −0.465 −0.386 0.644 0.680 −0.385
AI −0.438 −0.366 0.597 0.628 −0.337
HI −0.409 −0.231 0.616 0.653 −0.383

Solunum olayı indisleri ile gece oksijenasyon ölçümleri arasındaki Spearman korelasyonları.

320 katılımcı arasında, REI minimum SpO2 (ρ = −0.465) ve ortalaması SpO2 (ρ = −0.386) ile negatif korelasyon gösterirken, kümülatif desaturasyon süresi (ρ = 0.644) ve desaturasyon sayısı (ρ = 0.680) ile pozitif korelasyon gözlemlenmiştir. Buna karşılık, desaturasyon olayları kayıtlı 312 katılımcı arasında REI, ortalaması desaturasyon süresi (ADD; ρ = −0.385) ile negatif korelasyon göstermiştir (tüm p < 0.001). Benzer ilişkiler AI ve HI için de gözlemlenmiş, ancak büyüklükleri oksijenasyon ölçümleri arasında değişmiştir.

Genel olarak, daha yüksek solunum olayı sıklıkları daha düşük oksijen saturasyonu ve daha sık ve uzun süreli kümülatif desaturasyon ile ilişkilendirilirken, bireysel desaturasyon olaylarının ortalaması süresi, solunum olayı şiddeti arttıkça azalma eğilimi göstermiştir.

3.3.2 Solunum bozulması ile oksijenasyon arasındaki düzeltilmiş ilişkiler

Multivariable regresyon analizleri, yaş, BMI, cinsiyet ve geçerli izleme süresi için düzeltme yapıldıktan sonra REI ile gece oksijenasyonu arasındaki ilişkileri daha ayrıntılı inceledi. Yüksek REI, düşük minimum SpO2 (β = −0,195, %95 IG: −0,255 ile −0,135, p < 0,001), daha uzun kümülatif desatürasyon süresi (β = 107,03 s, %95 IG: 86,05–128,01, p < 0,001) ve daha fazla desatürasyon olayı sayısı (β = 2,99, %95 IG: 2,43–3,54, p < 0,001) ile ilişkilendirildi. Buna karşılık, REI’nin ADD ile negatif ilişkili olduğu bulundu (β = −0,189 s, %95 IG: −0,245 ile −0,132, p < 0,001).

Bu bulgular, daha şiddetli solunum bozukluğunun, demografik ve kaydetme süresi değişkenleri modellerde dahil edildiği göz önüne alındığında bağımsız olarak daha kötü gece oksijenasyonu ve artmış kümülatif desatürasyon ile ilişkilendirildiğini göstermektedir.

3.3.3 Solunum olayları ve oksijen desatürasyonunda pozisyonel katkılar

Solunum ve oksijen desatürasyon olaylarının dağılımı, cihaz tarafından tahmin edilen pozisyonel izleme süresi açısından daha ayrıntılı inceledi (Şekiller 4, 5). Geçerli sırtüstü ve sırtüstü olmayan pozisyon kayıtları ve en az bir pozisyon atanmış solunum ve desatürasyon olayına sahip 304 katılımcı arasında, sırtüstü pozisyon pozisyonel izleme süresinin ortalamaya 57,0%’lik kısmını kapsarken, solunum olaylarının %73,7’sine ve oksijen desatürasyon olaylarının %74,3’üne katkıda bulundu (Şekil 4). Buna karşılık, sağ lateral pozisyon izleme süresinin %21,6’sını kapsarken solunum olaylarının %13,0’ına ve oksijen desatürasyon olaylarının %12,7’sine katkıda bulundu. Sol lateral pozisyon için karşılık gelen oranlar sırasıyla %17,3, %10,8 ve %11,0; ön üst pozisyon için ise %4,1, %2,4 ve %2,1 oldu.

Şekil 4

Şekil 5

Olay oluşumunun karşılık gelen pozisyon maruziyetini aşıp aşmadığını daha iyi değerlendirmek için, her vücut pozisyonu için olay katkısı ile oksijen desatürasyon katkısından pozisyon izleme süresi oranı çıkarılarak fazla katkı metrikleri hesaplandı (Şekil 5). Supin pozisyon, hem solunum olayları hem de oksijen desatürasyon olayları için pozitif fazla katkı gösterdi; medyan fazla değerler sırasıyla 15,6 ve 16,5 yüzde puanıydı. Buna karşılık, pron, sol lateral ve sağ lateral pozisyonlarda medyan fazla katkıları negatif ya da sıfıra yakındı; bu pozisyonların izleme süresi oranlarına göre beklenenden oransal olarak daha az olaya katkıda bulunduğu görüldü. Yalnızca hem supin hem de non-supin pozisyonlarda en az 30 dakika izleme yapan 270 katılımcı ile sınırlanan duyarlılık analizinde, supin pozisyon pozisyon izleme süresinin %53,4’ünü kapsarken solunum olaylarının %72,5’ine ve oksijen desatürasyon olaylarının %72,7’sine katkıda bulundu ve bu da birincil analizle benzer bir desen gösterdi.

Genel olarak bu bulgular, supin pozisyonun yalnızca pozisyon izleme süresinin en büyük oranını işgal etmekle kalmayıp, aynı zamanda solunum ve oksijen desatürasyon olaylarına beklenenden çok daha büyük bir oranda katkıda bulunduğunu gösteriyor. Bu desen, pozisyona özgü olay oranı karşılaştırmalarını tamamlıyor ve solunum bozukluğu ile gece hipoksemik yükünün eşitsiz pozisyon dağılımını daha ayrıntılı biçimde tanımlıyor.

4 Tartışma

4.1 Pozisyon fizyolojisinin yorumlanması

Yatış (supin) pozisyonda izleme sırasında gözlemlenen daha yüksek solunum olay sıklığı, OSA’da supin baskılı solunum bozukluğunu belgeleyen önceki derlemeler ve yetişkin kohort çalışmalarıyla uyumludur; dolayısıyla yatış pozisyonundaki solunum olaylarının daha sık görülmesi baş başına yeni bir bulgu değildir. Bu çalışma, bu yerleşik gözlemi oksijen desaturasyon olay sıklıklarını solunum olay sıklıklarıyla birlikte inceleyerek ve olay dağılımlarını her vücut pozisyonunda kaydedilen zamanla ilişkilendirerek genişletmektedir. Pozisyon farklarının altında yatan fizyolojik mekanizmalar, yatış pozisyonunda artan üst solunum yolu çökme eğilimini içerebilir; bu durum farenks yumuşak dokularının yerçekimi nedeniyle kayması ve pozisyona bağlı akciğer hacmi ile trakea çekimindeki değişimlerle ilişkili olabilir (, 30–33). Ancak bu mekanizmalar bu çalışmada doğrudan değerlendirilmediğinden, olası açıklamalar olarak kalmakta, kanıtlanmış fizyolojik yollar olarak değil.

Yatış pozisyonundaki izleme sırasında gözlemlenen daha yüksek oksijen desaturasyon olay sıklığı, solunum bozukluğundaki pozisyon farklarının desaturasyon sıklığındaki farklarla birlikte geldiğini göstermektedir. Yine olay sıklığı baş başına, bireysel desaturasyon ataklarının derinliğini veya bütünleşik alanını yansıtmaz. Standartlaştırılmış uyku apnesine özgü hipoksi yükü metrikleri, solunum olayına bağlı oksijen desaturasyonun bütünleşik alanını nicelendirir ve klinik sonuçlarla ilişkili olarak incelenmiştir (, ). Bu çalışma bu metriği hesaplamamıştır. Bunun yerine, pozisyona özgü olay sıklıklarını minimum ve ortalamış SpO2, desaturasyon sayısı, kümülatif desaturasyon süresi ve ortalamış desaturasyon süresiyle birlikte değerlendirmiştir. Bu ölçümler gece boyunca oksijenalizasyon için tamamlayıcı betimlemeler sunar; ancak hipoksi yükünün yer değiştirilebilir ölçümleri olarak yorumlanmamalıdır.

4.2 POSA fenotipinin yorumlanması

Çalışmada gözlemlenen POSA’nın klinik özellikleri, birçok POSA hastasında non-pozisyonel OSA’lı hastalara göre daha düşük BMI ve daha hafif solunum bozukluğu bildiren önceki yetişkin kohort çalışmalarıyla genel olarak uyumludur. Bu kohortta, POSA grubunun non-POSA grubuna göre daha düşük BMI, daha düşük genel REI ve daha düşük apne indeksi gösterdiği, yaşın ise gruplar arasında anlamlı şekilde farklılaşmadığı görüldü. Yaş farkının olmaması, önceki raporlarla zorunlu olarak çelişmez; yaşa bağlı örüntüler yetiş kohortlarda değişkenlik göstermiş ve popülasyon özelliklerine ve POSA sınıflandırma kriterlerine bağlı olabilir. Bu karşılaştırmalar, pozisyonel bağımlılıkla klinik fenotip arasındaki ilişkinin popülasyonlara göre homojen olmadığını öne sürüyor.

Oksijenlenme bulguları, solunum olay indekslerindeki farklardan daha az homojendi. POSA grubu daha yüksek SpO2_min ve daha az desatürasyon olayı göstermiş olsa da, SpO2_mean, kümülatif desatürasyon süresi veya ortalaması desatürasyon süresi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark gözlemlenmedi. Bu örüntü, pozisyonel fenotiple gece oksijenliği arasındaki ilişkinin incelenen ölçüme bağlı olduğunu, tüm desatürasyon yönlerinde tutarlı bir azalmayı yansıtmadığını gösteriyor. Önceki çalışmalar POSA’da hipoksi yükünü ve solunum olay süresini incelemiştir, ancak doğrudan karşılaştırma sınırlıdır çünkü bu çalışma olayla ilişkili oksijen desatürasyonunun bütünleşik alanını nicelendirmemiştir. Bu nedenle bulgular, solunum olay sıklığı, konvansiyonel oksijenlenme ölçümleri ve standartlaştırılmış hipoksi yükü metriği arasında bir ayrımı desteklemektedir.

Gözlemlenen farklar kısmen pozisyonel değişkenlik gösteren üst soluk yolu mekanizmaları ile açıklanabilir. Önceki çalışmalar, POA’lı bireylerin supen olmayan pozisyonlarda nispeten korunmuş soluk yolu açıklığını, supin uyku sırasında ise farengeal çökmeye karşı daha yatkın olabileceğini öne sürmüştür (, ). Böyle bir pozisyonel duyarlılık, pozisyonel fenotipler arasında soluk olay sıklığı ve oksijen desaturasyonundaki farklara katkıda bulunabilir. Bununla birlikte, POA grubunda gözlemlenen daha düşük genel REI değeri de oksijenlenmedeki farkların bir kısmını açıklayabilir. Ayrıca, üst soluk yolu anatomisindeki, farengeal çökme eğilimindeki ve ilaç kullanımındaki bireysel farklar soluk bozukluğunu ve pozisyonel bağımlılığı etkileyebilir. Bu faktörler sistematik olarak değerlendirilmediğinden, olası karıştırıcı etkileri belirlenememiştir (, , , ).

Bu sonuçlar, pozisyonel fenotipleştirmenin OSA’nın heterojenliğini karakterize etmedeki değerini desteklemektedir (, , ). Yine de, gözlemlenen oksijenleme farkları, genel soluk bozukluğu şiddeti ve incelenen özel desaturasyon ölçütleriyle ilişki içinde yorumlanmalıdır. Pozisyonel bağımlılığın gece hipoksemik yüküyle bağımsız olarak ilişkili olup olmadığını aydınlatmak için uyku evresi bilgisi içeren ve üst soluk yolu fizyolojisini doğrudan değerlendiren daha ileri çalışmalar gerekmektedir.

4.3 Pozisyonel maruziyet ve olay dağılımı

Önceki yetişkin POSA çalışmalarında pozisyon bağımlılığı öncelikli olarak pozisyon özgün solunum olay indekleri ve klinik fenotipler arasındaki karşılaştırmalar aracılığıyla tanımlanmış (13–16, ). Diğer çalışmalar ayrıca vücut pozisyonunun solunum olaylarının süresini nasıl etkilediğini de incelemiştir (, , ). Bu literatüre dayanarak mevcut çalışma, kaydedilen dört vücut pozisyonunda pozisyon özgün izleme süresini, solunum olayı katkısını ve oksijen desaturasyon olayı katkısını birlikte değerlendirmiştir. Bulgular, supine pozisyonda izleme süresinin karşılıklı oranını aşan oranda solunum ve desaturasyon olaylarının gerçekleştiğini göstermiştir. Bu karşılaştırma, olayların sıklığını ve her pozisyona maruz kalma süresini birlikte göz önüne alarak pozisyon olay dağılımına ek bir tanım sunmaktadır. Ancak olay katkıları ile pozisyon özgün izleme süreleri matematiksel olarak pozisyon özgün olay oranlarına bağlı olduğundan, aşırı katkı ölçütü, bağımsız bir fizyolojik mekanizmaya dair kanıt yerine betimleyici bir özet olarak yorumlanmalıdır.

Bu bulgular, vücut pozisyonunun bireysel solunum olaylarının süresini etkileyebileceğini gösteren çalışmalar tamamlamaktadır, ancak pozisyon maruz kalmasının gece oksijenlenmesini bağımsız olarak belirlediğini kanıtlamamaktadır. Mevcut analiz, pozisyon özgün desaturasyon derinliğini veya bütünleşik hipoksi yükünü nicelendirmemiş ve gözlemsel tasarımı, supine uyku modunun azaltılmasının kümülatif desaturasyonda karşılıklı bir azalma ya da klinik sonuçlarda iyileşme sağlayıp sağlamayacağını belirleyememektedir. Dolayısıyla katkı analizi, pozisyon maruz kalması ile gece hipoksemisi arasındaki nedensel ilişkiye dair kanıt yerine, olay dağılımına tamamlayıcı bir tanım olarak değerlendirilmelidir.

4.4 Klinik çıkarımlar

Bu çalışmanın bulguları, taşınabilir solunum izlemine alınan katılımcılar arasında pozisyon bağımlı solunum olaylarının ve oksijenlenmedeki farkların yorumlanmasına yön verir. Genel solunum olay indisleri klinik değerlendirmenin merkezinde kalsa da, solunum ve oksijen desaturasyon olaylarının vücut pozisyonlarına göre nasıl değiştiğini betimlemez. Pozisyon özgü olay oranları ve izlem sürelerinin solunum izlem raporlarına eklenmesi, pozisyon bağımlılığını belirlemeye yönelik ek bilgi sağlayabilir. Önemli olan, POSA sınıflandırmasının merkezi apneleri dışlaması ve pozisyon olay katkılarının ilgili izlem süresiyle birlikte yorumlanmasıdır; belirli bir pozisyonda olayların daha büyük bir oranı, kısmen daha uzun maruz kalmayı yansıtabilir. Bu nedenle hem sırtüstü hem de sırtüstü olmayan pozisyonlarda yeterli izlem, güvenilir POSA sınıflandırması ve klinik yorum için önemlidir. Bu yaklaşımın temel katkısı, yeni bir POSA sınıflandırma kriteri veya hipoksi yükü için bağımsız bir ölçü ortaya koymaktan ziyade, pozisyon bağımlı solunum bozukluğunun daha bütünleştirilmiş bir betimlemesini sağlamaktır.

Pozisyon fenotipleştirmesi, gece oksijenlenmesindeki farkların karakterize edilmesine de yardımcı olabilir. Önceki çalışmalar, POSA’lı hastalarda hipoksi yükünü ve solunum olay süresini incelemiştir. Bu çalışmada, POSA’lı katılımcılar, non-POSA’lılara göre daha yüksek minimum SpO2 ve daha az oksijen desaturasyon olayı gösterirken, ortalamaya dayalı SpO2, kümülatif desaturasyon süresi ve ortalamaya dayalı desaturasyon süresi açısından farklar istatistiksel olarak anlamlı değildi. Ayrıca, POSA grubunda gözlemlenen daha düşük genel REI, oksijenlenme farklarını kısmen açıklayabilir. Bu nedenle pozisyon bağımlılığı, düşük hipoksemik yükün veya klinik riskin bağımsız bir göstergesi olarak yorumlanmamalıdır. Pozisyon fenotiplerinin değerlendirmesi, solunum olay şiddetini mevcut oksijenlenme ölçüleriyle birlikte dikkate almalıdır; zira geleneksel olay sıklık indisleri ve bireysel desaturasyon parametreleri, solunum bozukluğunun farklı yönlerini yansıtır.

Postürel değerlendirmenin klinik önemi, olası tedavi seçeneklerinin değerlendirilmesine de uzanmaktadır. Önceki çalışmalar, davranışsal müdahaleleri ve sırtüstü uykuyu azaltacak şekilde tasarlanmış cihazları içeren postürel tedavinin solunum olay indeklerinde iyileşmeler bildirmiştir (40–42). Bu yaklaşımlar, konvansiyonel tedavinin kötü tolere edildiği durumlarda özellikle belirgin postürel bağımlılığı olan seçilmiş hastalarda değerlendirilebilir. Ancak güncel gözlemsel çalışma tedavi yanıtlarını, uyumu veya uzun süreli sonuçları değerlendirmemiştir. Bu nedenle bulguları, sırtüstü uykunun azaltılmasının gece oksijenlenmesinde veya klinik prognozda kalıcı iyileşmeler üretip üretmeyeceğini belirtemez. Postürel fenotipleştirmenin tedavi seçimi ve sonuç değerlendirmesine nasıl katkı sağlayabileceğini belirlemek için postürel müdahaleleri ve daha kapsamlı oksijenlenme değerlendirmelerini içeren prospektif çalışmalar gereklidir.

4.5 Sınırlamalar

Bu çalışmanın bulguları yorumlanırken birkaç sınırlamanın göz önünde bulundurulması gerekir. Analiz, tek merkezli, geriye dönük bir veri setine dayanıyordu ve bu, sonuçların diğer popülasyonlara veya klinik ortamlara genellenebilirliğini sınırlayabilir (). Ardından, çalışma EEG, EOG veya EMG kayıtları olmaksızın taşınabilir solunum monitörizasyonuna güvendi. Bu nedenle, uyku süresi elektrofizyolojik kriterler kullanılarak nesnel olarak belirlenemedi ve REM ile REM dışı uykunun pozisyon özgü solunum olayları ve oksijen desaturasyonundaki olumlu etkileri değerlendirilemedi. Cihaz tarafından bildirilen AHI başlangıçta yazılım tahmini uyku süresi kullanılarak hesaplanmış olsa da, gözden geçirilen analiz, uyanıklık dönemlerini de içerebilecek geçerli monitörizasyon süresine dayanan bağımsız olarak hesaplanan REI’yi kullandı. Ayrıca, cihaz tahmini pozisyon monitörizasyon aralıkları, REI hesaplamak için kullanılan geçerli monitörizasyon süresiyle zorunlu olarak örtüşmeyebilir ve bu da pozisyon özgü olay oranları ile pozisyon maruziyeti tahminlerinde belirsizliğe yol açabilir (). Birincil pozisyon olay oranı ve katkı analizleri, her pozisyon için alt sınır süresi getirmemişti ve bu da kısa monitörizasyon süresinde bireysel pozisyon tahminlerinin doğruluğunu etkilemiş olabilir. Hem sırtüstü hem de sırtüstü olmayan pozisyonlarda en az 30 dakika gerektiren duyarlılık analizleri benzer genel örüntüler üretmiş olsa da, kısa pozisyon maruziyetiyle ilişkili belirsizlik ve EEG ile doğrulanmış uyku süresinin olmaması tamamen ortadan kaldırılamadı. Üstelik, sakinleştiriciler, uykulandırıcılar ve solunum kontrolünü veya üst solunum yolu kas tonusunu etkileyebilecek diğer ilaçlar dahil ilaç kullanımına ilişkin bilgiler mevcut değildi. Kafa-yüz morfolojisi ve üst solunum yolu çökülebilirliği gibi detaylı anatomik özellikler de değerlendirilmedi. Bu ölçülmeyen faktörler pozisyon özgü solunum bozukluğunu ve gece oksijenlenmesini etkileyebilir, bu nedenle kalan kafa karıştırıcı etkiler dışlanamaz. PSA, sırtüstü ve sırtüstü olmayan pozisyonlarda yeterli monitörizasyon süresi olan katılımcılar arasında geleneksel iki katı kriter kullanılarak belirlendi. Belirlendiği halde

Merkezi apneler pozisyonel fenotip sınıflandırmasına dahil edilmediğinden, mevcut veriler obstrüktif ile merkezi hipopnoyeleri birbirinden ayırt edememektedir. Bu nedenle, POSA sınıflandırmasında kullanılan solunum olayı bileşimi konusunda bazı belirsizlikler kalmaktadır. Ayrıca, fenotip sınıflandırması, izleme geceleri boyunca pozisyonel maruziyet ve solunum olayı sıklığındaki değişimlere duyarlı olabilir. Hipopnoye skorlamasında oksijen desatürasyon gerekliliği, solunum ve oksijenlenme ölçümleri arasında bazı metodolojik bağımlılıklar da getirmektedir. Son olarak, çalışma longitudinal klinik sonuçları, tedavi yanıtlarını veya alışkanlık haline gelmiş uyku pozisyonu ve pozisyonel tedaviye uyum bilgilerini içermediğinden, fenotip kararlılığının, klinik prognozun ve pozisyonel girişimlerin etkinliğinin değerlendirilmesi sınırlanmaktadır.

5 Sonuç

Bu çalışma, taşınabilir solunum izlemine alınan klinik bir kohortta belirgin pozisyon farklarını solunum olayları ve gece oksijen düşüşü açısından göstermektedir. Sırtüstü pozisyon, sırtüstü olmayan pozisyonlara kıyasla anlamlı derecede yüksek solunum ve oksijen düşüşü olay oranlarıyla ilişkilidir. Pozisyon katkısı analizinde, sırtüstü pozisyonun solunum ve oksijen düşüşü olayları içindeki oranı, kendi pozisyon izlem süresine göre daha yüksekti. Pozisyon fenotipleştirmeye uygun katılımcılar arasında, POSA tanısı alanların REI değerleri daha düşük, en düşük SpO2 değerleri daha yüksek ve daha az oksijen düşüşü olayı bulunuyordu; ancak bu farklar tüm oksijen ölçümleri açısından tutarlı değildi. Düzeltilmiş analizlerde, yüksek REI değeri düşük en düşük SpO2 değeri, daha uzun kümülatif oksijen düşüşü süresi ve daha çok oksijen düşüşü olayıyla ilişkilidir. Çalışma, solunum ve oksijen düşüşü olaylarının sırtüstü izlem sırasında baskın olduğunu tanımlamanın ötesine geçerek, tüm izlem kohortunda pozisyona özgü olay oranlarını ve bunların pozisyon izlem süresine göre katkısını birlikte inceledi ve pozisyon fenotipleştirmeye uygun katılımcılar arasında birden fazla oksijen ölçümünü karşılaştırdı. Bulgular, olay sıklığının, pozisyona özgü olay katkısının ve geleneksel oksijen ölçümlerinin pozisyonel solunum bozukluğunun birbirleriyle ilişkili ancak eşit olmayan yönlerini yakaladığını göstermektedir. Bu bütünleştirilmiş değerlendirme, klinik izlem kohortlarında pozisyonel solunum bozuklukları tanımlanırken geleneksel solunum şiddet indislerini tamamlayabilir. Ancak POSA’ya özgü bulgular yalnızca pozisyon fenotipleştirmeye yönelik önceden belirlenmiş uygunluk kriterlerini karşılayan katılımcılar için geçerlidir. Çalışma, olayla ilişkili bütünleştirilmiş hipoksi yükü ölçütünü hesaplamadı veya pozisyon tedavisini doğrudan değerlendirmedigi için, bulgular sırtüstü uyumanın oksijenleşmeyi nedensel olarak iyileştirdiğini kanıtlamamaktadır. Pozisyon fenotiplerinin klinik önemi ve duruş hedefli müdahalelerin gece oksijenleşmesi ve klinik sonuçlar üzerindeki etkileri belirlenmesi için daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.

Açıklamalar

Veri erişilebilirliği açıklaması

Bu makalede sunulan veri setleri klinik veriler içermesi ve kurumsal ile etik kısıtlamalara tabi olması nedeniyle kolayca erişilebilir değildir. Kimliği kaldırılmış veriler, ilgili kurumun onayı ve geçerli etik gerekliliklerin yerine getirilmesi koşuluyla, ilgili yazarın makul talepler üzerine erişime sunulabilir. Veri setlerine erişim talepleri louhanjian1006@163.com adresine yönlendirilmelidir.

Etik açıklaması

İnsanların dahil edildiği çalışmalar, Yiwu, Çin’deki Yiwu Merkez Hastanesi Etik Komitesi tarafından onaylanmıştır (onay no. 2025-IRB-178). Çalışmalar yerel mevzuat ve kurumsal gerekliliklere uygun olarak yürütülmüştür. Katılımcılar bu çalışmaya katılmaya ilişkin yazılı aydınlatılmış onamlarını vermişlerdir.

Yazar katkıları

JF: Kavramsal tasarım, Veri düzenleme, Biçimsel analiz, Araştırma, Metodoloji, Yazılım, Doğrulama, Görselleştirme, Yazım – taslak, Yazım – inceleme & düzenleme. RC: Kavramsal tasarım, Biçimsel analiz, Araştırma, Metodoloji, Görselleştirme, Yazım – taslak, Yazım – inceleme & düzenleme. XH: Biçimsel analiz, Metodoloji, Doğrulama, Görselleştirme, Yazım – taslak. YL: Kavramsal tasarım, Metodoloji, Görselleştirme, Yazım – inceleme & düzenleme. HL: Kavramsal tasarım, Proje yönetimi, Gözetim, Doğrulama, Yazım – inceleme & düzenleme.

Finansman

Yazar(lar), bu çalışma ve/veya yayımı için herhangi bir finansal destek alınmadığını beyan etmiştir.

Çıkar çatışması açıklaması

Yazar(lar), bu çalışmanın olası bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki içermeden yürütüldüğünü beyan etmiştir.

Üretken yapay zeka açıklaması

Makalenin yazarları, bu metnin oluşturulmasında Üretken Yapay Zekânın kullanıldığını beyan etmektedir. Bu çalışmanın hazırlığı sırasında yazarlar, dil düzenlemesi, okunabilirliğin artırılması ve seçilen literatürün düzenlenmesi ve analizinde yardımcı olmak amacıyla ChatGPT’yi kullanmıştır. Bu aracı kullandıktan sonra yazarlar içeriği gerekildiği şekilde dikkatle gözden geçirmiş, revize etmiş ve düzenlemiştir; yayımlanan makalenin içeriği için tam sorumlulukları kabul etmektedir.

Bu makaledeki şekillerle birlikte sağlanan alternatif metinler (alt text) Frontiers tarafından yapay zekânın desteğiyle oluşturulmuş ve olabildiğince yazarların da katıldığı bir inceleme dahil olmak üzere doğruluğun sağlanması için makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.

Yayıncının notu

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarların görüşlerini yansıtır ve bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini zorunlu olarak temsil etmez. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

  • 1.

    de Araujo Dantas AB, Gonçalves FM, Martins AA, Alves GA, Stechman-Neto J, Corrêa CC ve ark. Obstrüktif uyku apnesinin dünya çapında yaygınlığı ve ilişkili risk faktörleri: bir meta-analiz ve meta-regresyon. Sleep Breath. (2023) 27:2083–109. doi: 10.1007/s11325-023-02810-7,

  • 2.

    Dong R, Dong Z, Liu H, Shi F, Du J. Beyin-damar hastalığı olan hastalarda obstrüktif uyku apnesinin yaygınlığı, risk faktörleri, sonuçları ve tedavisi: sistematik derleme. J Stroke Cerebrovasc Dis. (2018) 27:1471–80. doi: 10.1016/j.jstrokecerebrovasdis.2017.12.048,

  • 3.

    Senaratna CV, Perret JL, Lodge CJ, Lowe AJ, Campbell BE, Matheson MC ve diğerleri. Genel popülasyanda obstrüktif uyku apnesinin yaygınlığı: sistematik derleme. Sleep Med Rev. (2017) 34:70–81. doi: 10.1016/j.smrv.2016.07.002,

  • 4.

    Benjafield A, Yasas NT, Eastwood PR, Heinzer R, Ip MSM, Morrell MJ ve diğerleri. Obstrüktif uyku apnesinin küresel yaygınlığının ve yükünün tahmini: edebiyat temelli analiz. Lancet Respir Med. (2019) 7:687–98. doi: 10.1016/S2213-2600(19)30198-5,

  • 5.

    Trzepizur W, Blanchard M, Ganem T, Balusson F, Feuilloy M, Girault J-M ve diğerleri. Uyku apnesine özgü hipoksi yükü, semptom alt tipleri ve kardiyovasküler olaylar ile tüm nedenlere bağlı ölüm riski. Am J Respir Crit Care Med. (2022) 205:108–17. doi: 10.1164/rccm.202105-1274oc,

  • 6.

    Misialek J, Misialek JR, Full KM, Polanka BM, Lakshminarayan K, Gottesman RF ve diğerleri. MP45 özeti: gece hipoksemisi, obstrüktif uyku apnesi ve kardiyovasküler hastalık ve ölüm riski: Uyku Kalp Sağlığı Çalışması katılımcılarından ateroskleroz toplumda risk (ARIC) katılımcılarının görüşleri. Circulation. (2023) 147:MP45. doi: 10.1161/circ.147.suppl_1.mp45

  • 7.

    Linz D, Loffler KA, Sanders P, Catcheside P, Anderson CS, Zheng D ve diğerleri. Obstrüktif uyku apnesi ve yüksek kardiyovasküler olay riski olan hastalarda yeni gece oksijen saturasyon ölçülerinin düşük prognoz değeri: SAVE çalışmasının son analizleri. Chest. (2020) 158:2621–2631. doi: 10.1016/j.chest.2020.06.072

  • 8.

    Xie J, Sert K, Kuniyoshi FH, Covassin N, Singh P, Gami A, Wang S, ve diğerleri. Obstrüktif uyku apnesine bağlı noktüral hipoksemi, miyokard infarktüsünden sonra kötü prognozun bağımsız öngörücüsüdür. J Am Heart Assoc Cardiovasc Cerebrovasc Dis. (2016) 5:e003162. doi: 10.1161/JAHA.115.003162,

    • 9.

      Coso C, Solano-Pérez E, Romero-Peralta S, Castillo-García M, Salgado-Martínez L, López-Monzoni S, ve diğerleri. Hipoksi yükü: uyku apnesi hastalarının kardiyovasküler yönetiminde yeni bir biyomarkerın klinik önemi: sistematik derleme. Rev Cardiovasc Med. (2024) 25:172. doi: 10.31083/j.rcm2505172,

      • 10.

        Landry SA, Beatty C, Thomson LJ, Wong A-M, Edwards BA, Hamilton G, ve diğerleri. Supin pozisyonla ilişkili obstrüktif uyku apnesinin derlemesi: sınıflandırma, epidemiyoloji, patogenez ve tedavi. Sleep Med Rev. (2023) 72:101847. doi: 10.1016/j.smrv.2023.101847,

        • 11.

          Joosten SA, Edwards BA, Wellman A, Turton A, Skuza E, Berger PJ, ve diğerleri. Beden pozisyonunun obstrüktif uyku apnesine katkıda bulunan fizyolojik faktörler üzerindeki etkisi. Sleep. (2015) 38:1469–78. doi: 10.5665/sleep.4992,

          • 12.

            Battaglia E, Poletti V, Volpato E, Banfi P. Pozisyonel terapi: obstrüktif uyku apnesinin tedavisinde gerçek bir fırsat mı? Literatürden güncelleme. Life (Basel, Switzerland). (2025) 15:1175. doi: 10.3390/life15081175,

            • 13.

              Duce B, Lulkas A, Leppänen TT, Oksenberg A, Töyräs J, Hukins C ve ark. Pozisyonel obstrüktif uyku apnesinin topluluk düzeyindeki yaygınlığı. J Clin Sleep Med. (2025) 21:875–82. doi: 10.5664/jcsm.11584,

            • 14.

              Heinzer R, Petitpierre N, Marti-Soller H, Haba-Rubio J. HypnoLaus popülasyon kohortunda pozisyonel uyku apnesinin yaygınlığı ve özellikleri. Sleep Med. (2018) 48:157–62. doi: 10.1016/j.sleep.2018.02.011,

            • 15.

              Oksenberg A, Aaron E, Radwan H, Silverberg D. Pozisyonel ve pozisyonel olmayan obstrüktif uyku apnesi hastaları: antropometrik, gece polisomnografik ve çoklu uyku latansı testi verileri. Chest. (1997) 112:629–39. doi: 10.1378/chest.112.3.629

            • 16.

              Oulhaj A, Al Dhaheri S, Su B, Al-Houqani M. Bazı klinik özellikler kullanarak pozisyonel ve pozisyonel olmayan obstrüktif uyku apnesi arasındaki ayrım. Sleep Breath. (2017) 21:877–84. doi: 10.1007/s11325-017-1499-0,

            • 17.

              Kevat A, Alwadhi D, Chew A, Iyer K, Chawla J, Suresh S ve ark. Obstrüktif uyku solunum bozukluğu için sürekli pozitif havayolu basıncı tedavisi reçete edilen çocuklarda pozisyonel obstrüktif uyku apnesi. J Sleep Res. (2025) 34:e14443. doi: 10.1111/jsr.14443,

            • 18.

              Tang AD, Ai S, A C, Yu M, Li A, Chan K, C C. Çin çocuklarında pozisyona bağlı obstrüktif uyku apnesinin yaygınlığı ve risk faktörleri: retrospektif bir çalışma. Nat Sci Sleep. (2025) 7:2933–46. doi: 10.2147/NSS.S521723,

            • 19.

              Wang Q, Huang G, Wang R, Cao Z, Liang J, Li M ve ark. Çocuklarda pozisyona bağlı obstrüktif uyku apnesinin değerlendirilmesi: yaygınlığı, özellikleri ve risk faktörleri. Nat Sci Sleep. (2024) 16:1569–81. doi: 10.2147/NSS.S481742,

            • 20.

              Boopathy S, El-Kersh K, Jawad K, Senthilvel E. Down sendromu olan çocuklarda obstrüktif solunum olaylarının dağılımında vücut pozisyonu ve uyku durumunun etkisi. Sleep. (2023) 46:A231–2. doi: 10.1093/sleep/zsad077.0525

            • 21.

              Rissanen M, Oksenberg A, Töyräs J, Myllymaa S, Leppänen T. OSA hastalarında solunum olaylarının toplam süreleri, uyku pozisyonu ve obezite nedeniyle REM ve NREM uyku sırasında düzenlenir. Sleep Med. (2021) 81:394–400. doi: 10.1016/j.sleep.2021.02.020,

            • 22.

              Nozawa S, Urushihata K, Machida R, Hanaoka M. Obstrüktif uyku apnesi hastalarının pozisyona özgü özellikleri: Japonya’da tek merkezden retrospektif bir çalışma. Sleep Biol Rhythms. (2022) 20:115–21. doi: 10.1007/s41105-021-00347-4,

            • 23.

              Huang W, Wang X, Xu C, Xu H, Zhu H, Liu S ve ark. Çin’de pozisyonel obstrüktif uyku apnesinin yaygınlığı, karakteristikleri ve solunum uyanma eşiği: Şanghay uyku sağlığı çalışması kohortundan kapsamlı bir çalışma. Respir Res. (2022) 23:240. doi: 10.1186/s12931-022-02141-3,

            • 24.

              Mladoňová M, Fedorová K, Joro O, Slonková J, Kondé A, Komínek P ve ark. Pozisyonel değişikliklerin OSA tedavisini optimize etmedeki rolü: DISE’den kanıtlar. Eur Arch Otorrinolaringol. (2025) 282:2709–17. doi: 10.1007/s00405-025-09314-y,

            • 25.

              Guérin C, Grasselli G. Prone pozisyonuna yanıtın izlenmesi. Curr Opin Crit Care. (2025) 31:312–8. doi: 10.1097/MCC.0000000000001238,

            • 26.

              Pratt W.E. Wilcoxon rank sum testi. In: Salkind NJ, editör. Encyclopedia of Research Design. Thousand Oaks, CA: SAGE Publications, Inc. (2010) 1629–1634.

            • 27.

              Kwak S. Sadece 0,05’ten küçük p-değerleri anlamlı mı? 0,05’ten büyük bir p-değeri de anlamlıdır! J Lipid Atherosclerosis. (2023) 12:89–95. doi: 10.12997/jla.2023.12.2.89,

            • 28.

              Oksenberg A, Leppänen T. Obstrüktif uyku apnesinde solunum olaylarının süresi: solunum olaylarının süresini etkileyen faktörler. Sleep Med Rev. (2022) 68:101729. doi: 10.1016/j.smrv.2022.101729,

            • 29.

              Dunietz G, Sever O, De Rowe A, Tauman R. Uyku pozisyonu ve son hamilelik döneminde solunum ile perinatal sonuçlar. J Clin Sleep Med. (2020) 16:955–9. doi: 10.5664/jcsm.8416,

            • 30.

              Penzel T, Möller M, Becker HF, Knaack L, Peter JH. Uyku pozisyonu ve uyku evresinin uyku apnesi hastalarında üst solunum yollarının çökme eğilimine etkisi. Sleep. (2001) 24:90–5. doi: 10.1093/sleep/24.1.90,

            • 31.

              Bafkar O, Cajas JC, Calmet H, Houzeaux G, Rosengarten G, Lester D ve ark. Uyku pozisyonu, yerçekimi kuvveti ve etkili doku sertliğinin obstrüktif uyku apnesi üzerindeki etkisi. J Biomech. (2020) 104:109715. doi: 10.1016/j.jbiomech.2020.109715,

            • 32.

              Pelteret J-P, Reddy B. İnsan üst solunum yolundaki yumuşak dokuların hesaplamalı modeli. Int J Numer Method Biomed Eng. (2012) 28:111–32. doi: 10.1002/cnm.1487,

            • 33.

              Joosten SA, Sands SA, Edwards BA, Hamza K, Turton A, Lau KK ve ark. Yatık pozisyon baskın obstrüktif uyku apnesi hastalarında akciğer hacminin ve solunum yolunun boyutu ile şeklinin rolünün değerlendirilmesi. Respirology. (2015) 20:819–27. doi: 10.1111/resp.12549,

            • 34.

              Joosten SA, O’Driscoll D, Berger PJ, Hamilton GS. Yetişkinlerde yatık pozisyonla ilişkili obstrüktif uyku apnesi: patogenezi ve tedavisi. Sleep Med Rev. (2014) 18:7–17. doi: 10.1016/j.smrv.2013.01.005

            • 35.

              Shi, Sutherland K, Lobbezoo F, Berkhout E, de Lange J ve Cistulli P ve diğerleri. Pozisyonel obstrüktif uyku apnesi olan yetişkinlerde üst solunum yolu morfolojisi. Sleep Breath. (2024) 28:193–201. doi: 10.1007/s11325-023-02879-0,

            • 36.

              Hartfield P, Hartfield P J, Janczy J, Sharma A, Newsome H A, Sparapani R ve diğerleri. Obstrüktif uyku apnesinde üst solunum yolu çökme eğiliminin anatomik belirleyicileri: sistematik derleme ve meta-analiz. Sleep Med Rev. (2023) 68:101741. doi: 10.1016/j.smrv.2022.101741,

            • 37.

              Ramzy J, Ramzy J A, Rengan R, Mandal M, Rani S, Vega Sanchez M ve diğerleri. Pozisyonel obstrüktif uyku apnesi olan hastalarda hipoksik yük ve apne-hipopne süresi. Sleep. (2020) 43:A217–A218. doi: 10.1093/sleep/zsaa056.564

            • 38.

              Lee K-I ve Choi J. Obstrüktif uyku apnesinde pozisyonel terapi: terapötik modale ve klinik etkiler. Sleep Med Res. (2023) 14:129–34. doi: 10.17241/smr.2023.01837

            • 39.

              Leppänen T, Töyräs J, Muraja-Murro A, Kupari S, Tiihonen P ve Mervala E ve diğerleri. Bireysel apne olaylarının uzunluğu sırtüstü pozisyonda artar ve obstrüktif uyku apnesinin şiddeti tarafından düzenlenir. Sleep Disorders. (2016) 2016:9645347. doi: 10.1155/2016/9645347,

            • 40.

              Pavlova V, Paskaleva R ve Ivanova V. Çocukluk ve yetişkinlik döneminde durum bozuklukları üzerinde nefes egzersizleri ve solunum rehabilitasyonunun etkisi. MEDIS. (2025) 4:5–10. doi: 10.35120/medisij0403005p

            • 41.

              Gao Y, Zhu S, Li W, Lai Y. Uyurken pozisyona göre tedavi, ağız içi cihaz tedavisi ve CPAP’ın obstrüktif uyku apnesindeki karşılaştırmalı etkinliği: Ana çıktılarda ortalama değişimlerin bir meta-analizi. Front Med. (2025) 12:12. doi: 10.3389/fmed.2025.1517274,

            • 42.

              Barnes H, Edwards B, Joosten S, Naughton M, Hamilton G, Dabscheck E. Yatarken obstrüktif uyku apnesinde pozisyon değişikliği teknikleri: Sistematik derleme ve meta-analiz. Sleep Med Rev. (2017) 36:107–15. doi: 10.1016/j.smrv.2016.11.004,

            • 43.

              Kim YR, Chung SW, Kim MJ, Choi WM, Choi J, Lee D ve ark. Karaciğer hücreli karsinomun prognozuna ilişkin retrospektif tek merkezli kohort çalışmasının çok merkezli kohort çalışmasıyla karşılaştırıldığında sınırlı genelleyiciliği. J Hepatocellular Carcinoma. (2024) 11:1235–49. doi: 10.2147/JHC.S456093,

            • 44.

              Howarth T, Howarth TP, Hietakoste S, Ebrahimian S, Rissanen M, Kainulainen S ve ark. Eşlik eden hastalıklar ile uyku evreleri arasındaki etkileşim oksijen yeniden doygunluk özelliklerini etkiler. J Sleep Res. (2025) 34:e14459. doi: 10.1111/jsr.14459,

            Özet

            Anhtar kelimeler

            desaturasyon yükü, gece hipoksemisi, obstrüktif uyku apnesi, pozisyona göre OSA, uyku pozisyonu

            Başvuru

            Fu J, Chen R, He X, Li Y ve Lou H (2026) Klinik izlem kohortunda uyurken pozisyon, solunum olay hızları ve gece oksijenlenmesi: Pozisyona göre fenotipleştirme analizi. Front. Neurol. 17:1986320. doi: 10.3389/fneur.2026.1986320

            Cephe

            02 Eylül 2026

            Güncelleme

            24 Ekim 2026

            Kabul

            28 Ekim 2026

            Yayınlanma

            12 Kasım 2026

            17 – 2026

            Ding Zou, Göteborg Üniversitesi, İsveç

            Hsin-Yu Chao, Ulusal Tainan Hemşirelik Yüksekokulu, Tayvan

            Elvan Sentürk Topaloğlu, Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi, Türkiye

            © 2026 Fu, Chen, He, Li ve Lou.

            Bu, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) koşulları altında açık erişimli bir makale olarak dağıtılmıştır. Kabul görmüş akademik uygulamalar doğrultusunda, özgün yazar(lar)ın ve telif hakkı sahib(inin) doğru biçimde atıf yapılması ve bu dergideki özgün yayının gösterilmesi şartıyla, diğer platformlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir. Bu koşullara uymayan herhangi bir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir.

            *İletişim: Hanjian Lou, louhanjian1006@163.com

            Frontiers | Sleep position, respiratory event rates, and nocturnal oxygenation in a clinical monitoring cohort: a positional phenotyping ana
            Frontiers | Sleep position, respiratory event rates, and nocturnal oxygenation in a clinical monitoring cohort: a positional phenotyping ana

            Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve bağlı oldukları kuruluşların, ya da yayıncının, editörlerin ve değerlendirenlerin görüşlerini kesin olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

            İlginizi Çekebilir: Endovasker Trombektomiden Sonra Yoğun Bakım Ünitesi mi, İnme Ünitesi mi Kabul Edilmeli: Propans Skor ağırlıklı Kohort Çalışması →
            Kaynak: Frontiersin ↗
BENZER İNCELEMELER

İlgili Diğer Rehberler