KLİNİK DENEME MAKALESİ
Front. Med., 11 Kasım 2026
Bölüm: Yoğun Bakım ve Anestezioloji
Cilt 13 – 2026 | https://doi.org/10.3389/fmed.2026.1939269
- JW
Jin Wang 1†
- LW
Liying Wang 1†
- LW
Lizhong Wang 1
- LA
Ling Ai 2
- ZM
Zhiyu Meng 3
- CW
Changna Wei 1*
-
1. Anestezioloji Bölümü, Jiaxing University Bağlı Kadın ve Çocuk Sağlığı Hastanesi, Jiaxing University Bağlı Kadın ve Çocuk Hastanesi, Jiaxing University, Jiaxing, Çin
-
2. Obstetri Bölümü, Jiaxing University Bağlı Kadın ve Çocuk Sağlığı Hastanesi, Jiaxing University Bağlı Kadın ve Çocuk Hastanesi, Jiaxing University, Jiaxing, Çin
-
3. Anestezioloji Bölümü, Jiaxing University Tıp Fakültesi, Jiaxing, Çin
Makale ölçümleri
Özet
Arka plan:
Sadece infüzyon ile uygulanan profilaktik oksitosin rejiminin doz-yanit ilişkisi, tekrarlayan sezaryenle doğum yapan kadınlarda belirsizliğini korumaktadır. Altı doz seviyesinde (0 IU/h fizyolojik tuzlu su placebo ve 4-20 IU/h arasında beş aktif infüzyon hızı) yeterli uterin tonusu değerlendirdik ve başlangıçta hedeflenen ED90’ı tahmin ettik.
Yöntem:
Bu tek merkezli, rastgele, çift-kör doz-bulma denemesinde, 21-34 yaşları arasındaki, eylem başlamadan önce planlanmış tekrarlayan sezaryenle doğum yapan 120 kadın, fetal doğumdan hemen sonra başlangıç bolusu olmaksızın fizyolojik tuzlu su placebo (0 IU/h) veya 4, 8, 12, 16 veya 20 IU/h oksitosin infüzyonu grubuna ayrıldı. Birincil sonuç, kurtarıcı uterotoniklerden önce değerlendirilen ve 0-10 ölçeğinde skor ≥ 7 olan yeterli uterin tonusu idi. Lojistik regresyon birincil doz-yanit modeliydi; probit regresyon, asimetrik tamamlayıcı log-log modeli, izotonik regresyon ve eksik iki birincil sonuç için varsayımlar ek analizlerde incelendi.
Sonuçlar:
İlkincil sonuç verileri 118 kadın için mevcuttu. Gözlemlenen yeterli tonus oranı, placebo (0 IU/s) grubunda %5,3 (1/19) iken 20 IU/s’de %90,0 (18/20)’ye yükseldi. Birincil lojistik analizde tahmin edilen ED50 9,92 IU/s (95% güven aralığı [GA], 7,72–12,09 IU/s) ve post hoc ED80 16,62 IU/s (95% GA, 13,93–20,80 IU/s) olarak bulundu. Lojistik model ile tahmin edilen ED90 20,54 IU/s (95% GA, 17,00–26,50 IU/s) olup, nokta tahmini en yüksek test edilen 20 IU/s oranının üzerindeydi. Kurtarıcı oksitosin gereksinimi, artan infüzyon oranıyla azaldı (P < 0,001). Tahmin edilen kan kaybı ve kaydedilen potansiyel oksitosin ilişkili yan etkiler gruplar arasında anlamlı biçimde farklılık göstermedi; bu çalışma kanama veya nadir yan etkiler için yeterli güce sahip değildi.
Sonuç:
Bu seçilmiş popülasyonda, yeterli uterin tonus, test edilen 0–20 IU/s doz seviyeleri boyunca arttı. Model ile tahmin edilen ED90 nokta tahmini, test edilen aralığın dışında kaldı ve dışarıdan tahmine dayanıyordu. 20 IU/s civarında bir infüzyon oranı, kesin önerilen doz değil, daha ileri değerlendirmeye aday bir seçenek olarak değerlendirilmelidir. Bulgular, bolus-plus-infüzyon rejimlerine veya eylemdeki ve acil sezaryen doğumlara dışarıdan tahmin edilmemelidir.
Klinik Deney Kaydı:
https://www.chictr.org.cn/showproj.html?proj=39583, Chinese Clinical Trial Registry, ChiCTR1900023469, 30 Mayıs 2019’da kaydedildi.
Giriş
Doğum sonrası kanama (PPH), yaygın bir obstetrik komplikasyondur ve uterin atonisi önde gelen nedenidir (). Sezaryen doğum sırasında profilaktik oksitosin uygulaması, uterin kontraksiyonu teşvik etmek ve uterin atonisi riskini azaltmak için yaygın olarak kullanılmaktadır. Ancak, özellikle daha yüksek dozlar veya hızlı uygulama ile hipotansiyon, takikardi, bulantı, kusma, hiponatremi ve miyokardiyal iskemi gibi potansiyel oksitosin ilişkili yan etkiler görülebilir. Bu nedenle, uygun oksitosin dozunun belirlenmesi, uterotonik etkinlik ile maternal güvenlik arasındaki denge için önemlidir.
Oksitosin, intravenöz bolus olarak, sürekli infüzyon olarak ya da her ikisinin birleşimi şeklinde verilebilir. Sürekli infüzyon, uterus tonusunu korurken hızlı bir bolusa eşlik eden ani hemodinamik değişikliklerden kaçınma potansiyelini taşır (). Bununla birlikte, optimal infüzyon dozu belirsizliğini korumaktadır. Oksitosin gereksinimi, obstetrik popülasyona ve klinik bağlama göre değişebilir. Önceki bir çalışma, önceki sezaryen doğum yapmış kadınlarda uterus atonisini önlemede oksitosinin medyan etkili bolus dozunun 0,95 IU olduğu bildirilmiştir (). Diğer rastgele çalışmalar da sezaryen doğum sırasında farklı profilaktik oksitosin rejimlerini değerlendirmiştir (, ). Bu bulgular bir araya geldiğinde, belirli obstetrik popülasyonlar için en uygun oksitosin rejimine ilişkin belirsizliği ortaya koymaktadır. Ancak, tekrarlayan sezaryen doğum geçiren genç kadınlarda yalnızca infüzyona dayalı profilaktik oksitosin rejiminin doz–tepki ilişkisi belirsizliğini korumaktadır.
Anne yaşının oksitosin gereksinimini etkileyebileceğinden, genç ve yaşlı kadınlarda ayrı infüzyon çalışmaları planladık. Önceki infüzyon çalışmamız 35–50 yaş arasındaki kadınları değerlendirmiştir (). Bu rastgele, çift-kör çalışma, 21–34 yaş arasındaki tekrarlayan sezaryen doğum geçiren kadınlarda profilaktik oksitosin infüzyon hızı ile yeterli uterus tonusu arasındaki ilişkiyi, 0 IU/s fizyolojik tuzlu su placebo grubu ile 4–20 IU/s beş aktif infüzyon hızı arasında incelemiştir. ED90’ın tahmini, başlangıçta belirlenmiş bir doz bulma amacıydı.
Gereç ve yöntemler
Tasarım ve etik
Bu çalışma, Yedek Kadın ve Çocuk Sağlık Hastanesi’ne bağlı Jiaxing Doğum ve Çocuk Sağlığı Hastanesi Etik Kurulu tarafından (onay no. 2018, Etik no. 81) onaylanmış ve Helsinki Deklarasyonu’na uygun olarak yürütülmüştür. Tüm katılımcılardan yazılı bilgilendirilmiş onay alınmıştır. Daha geniş deneme, 30 Mayıs 2019 tarihinde Çin Klinik Deneme Kayıt Sistemi’ne kaydedilmiştir (ChiCTR1900023469; https://www.chictr.org.cn/showproj.html?proj=39583; Baş Araştırmacı: C.N. Wei). Söz konusu sabit infüzyon çalışması, bu kayıtlı daha geniş projenin kapsamında yürütülmüş ve önceki sezaryen doğum öyküsü olan kadınların oluşturduğu bağımsız bir kohortu çalışmaya almıştır; bu kohortta gözlemlenen yaş aralığı 21–34 yaş arasıdır. Kohorta özel ayrı bir protokol hazırlanmamıştır. Kamusal kayıt sisteminde doz-yanıt analizinin lojistik regresyon ile yapılması belirtilmiştir.
Katılımcılar
Ekim 2020 ile Ocak 2022 arasında, kurumumuzda doğum sancıları başlamadan önce planlanmış tekrar sezaryen doğum için operasyon sırasındaki 120 kadın çalışmaya alınmıştır. Dahil etme kriterleri, Amerikan Anesteziyoloji Derneği Fizik Durum II, 18–34 yaş, tek hamilelik ve gebelik yaşının ≥ 37 hafta olmasıydı. 18–20 yaş arası hiçbir katılımcı çalışmaya alınmamıştır; bu nedenle çalışmaya alınan kohortun gözlemlenen yaş aralığı 21–34 yaş arasıdır. Hariç tutma kriterleri, hamileliğe bağlı hipertansiyon veya preeklampsi, 40 kg/m2’ye eşit veya daha yüksek bir kütle indeksi (BMI), zarın yırtılması, öncesinde uterin miyom reseksiyonu, oksitosine bilinen alerji, planlanmış genel anestezi ve plasenta previa, plasenta ayrışması veya koagülopati gibi postpartum kanamalar için diğer risk faktörlerini içermektedir. Parite, indeks doğumun sıralı sayısı olarak tanımlanmış ve indeks operasyondan önceki sezaryen doğum sayısı ayrı ayrı kaydedilmiştir.
Rastgele atama ve körleme
Katılımcılar, bir fizyolojik tuzlu su placebo grubuna (0 IU/saat) ya da beş aktif oksitosin infüzyon grubundan birine (4, 8, 12, 16 veya 20 IU/saat) rastgele ayrıldı. Doz-yanıt analizi için bu altı rastgele ayırma grubu, 0’dan 20 IU/saat’e kadar altı test edilen doz seviyesini temsil etti. Rastgele ayırma dizisi, hastbakımına, sonuç değerlendirmesine veya veri toplama sürecine dâhil olmayan bağımsız bir anestezi uzmanı tarafından tutuldu. Rastgele ayırma dizisine göre bu anestezi uzmanı, yalnızca 0,9’lu normal tuzlu su (placebo) içeren ya da 4, 8, 12, 16 veya 20 IU oksitosin 0,9’lu normal tuzlu su içinde seyreltilmiş, birbirinin aynısı olan 20 mL çalışma şırınkalarını hazırlayarak atama gizlemesini korudu. Katılımcılar, obstetricianlar ve veri toplayan anestezi uzmanları grup atamasından habersiz bırakıldı.
Anestezi ve izleme
Ameliyat odasına girildikten sonra, elektrokardiyogram (EKGB), invazif olmayan kan basıncı (İKK), kalp atım hızı (KKH) ve nabız oksimetrisini içeren standart izleme kuruldu. Bazal sistolik kan basıncı (SSK) ve KKH, nöroaksial anestezi öncesinde alınan üç ölçümün ortalaması olarak tanımlandı. Ön kol venine 18 kalibre intravenöz kateter yerleştirildi ve 10 mL/kg/saat hızında Ringer çözeltisi infüze edildi. Doğumdan sonra infüzyon hızı 5 mL/kg/saat’e düşürüldü.
Bileşikli spinal-epidural anestezi, sol lateral dekübitus pozisyonunda L3–L4 aralığında uygulandı. Beyin omuriliği sıvısının serbestçe aktığını doğruladıktan sonra, 10 saniye içinde intratekale 10 mg 0,5’lik hiperbarik bupivakain verildi. Ardından, epidural alana 3–4 cm derinliğinde bir epidural kateter yerleştirildi. Katılımcılar derhal sırtüstü pozisyona getirildi ve sol yana doğru 15 derecelik eğim verildi. Yeterli cerrahi anestezi doğrulanana kadar ameliyat başlatılmadı. Hiçbir katılımcı, 3 dakikalık birincil sonuç değerlendirmesinden önce epidural kateter üzerinden tamamlayıcı ilaç almadı.
Hipotansiyon, temel değerlerin %80’inin altına veya 90 mmHg’nin altına düşen sistolik kan basıncı olarak tanımlandı ve kalp atım hızına bağlı olarak damar içine uygulanan 6 mg efedrin veya 100 μg fenilefrin ile tedavi edildi. Takikardi, 120’den fazla kalp atım hızı olarak tanımlandı.
Müdahale ve değerlendirme
Tüm sezaryen operasyonları aynı atanan cerrahi ekip tarafından gerçekleştirildi. Cerrahi yaklaşım, mümkün olduğunda plasenta tesliminde kontrollü kord traksiyonu, rahim kesisinin iki katlı kapatılmasını ve
in situ
rahim dikimi, exteriorization klinik olarak gerekli olmadıkça gerçekleştirilmedi. 3 dakikalık birincil sonuç değerlendirmesinden önce rahim masajı veya rahim kasılmasını uyarmaya yönelik başka ek manevralar uygulanmadı. Fetusun teslim edilmesinden hemen sonra, körleştirilmiş çalışma infüzyonu 20 mL/sabit hızda başlatıldı ve ameliyatın sonuna kadar sürdürüldü. Çalışma şırıngası, şırınga ile venöz erişim noktası arasındaki boş hacmi minimize edecek şekilde şırıngaya yakın konumlandırılmış üç yollu mus ile venöz erişim kateterine bağlandı. Tüm çalışma grupları için aynı infüzyon kurulumu kullanıldı. Rahim tonusu (UT), çalışma infüzyonunun başlatılmasından sonra 3, 6 ve 9. dakikada aynı obstetriçi tarafından manuel palpasyon ile değerlendirildi. Katılımcıların kaydı öncesinde, değerlendiren obstetriçi, 0–10 puan ölçeği ve kurtarma tedavisine yönelik eşit için çalışma özgü talimatları ve eğitim aldı. Obstetriçinin seçimi üzerinde UTS eşiğine dahil edilmesi söz konusu değildi. Sayısal rahim tonusu skoru (UTS), 0’ın rahim tonusunun olmadığını ve 10’un en iyi rahim tonusunu gösterdiği sözel sayısal bir ölçek kullanılarak kaydedildi. Yeterli rahim tonusu için UTS ≥ 7 eşiği, katılımcıların kaydı öncesinde seçildi ve 7’den düşük sayısal rahim tonusu skorunun kurtarma tedavisine yol açtığı önceki bir sezaryen teslimat deneyinden edinilen bulgularla desteklendi. UTS ≥ 7 olan sert rahim yeterli tonusa sahip olarak, UTS < 7 olan yumuşak rahim ise yetersiz tonusa sahip olarak sınıflandırıldı ve 3. dakikadaki değerlendirmede protokol ile tanımlanmış kurtarma tedavisini aldı. UT 3. dakikada yetersiz değerlendirilirse, önceden tanımlanmış kurtarma protokolüne göre derhal 3 IU oksitosin bolusu verildi. UT 6. dakikada yine yetersizse, ikinci bir 3 IU oksitosin bolusu verildi. UT 9. dakikada hala yetersizse, kurumsal uygulamaya göre intramusküler metilergonovin maleat 0,2 mg, intramusküler karboprost trometamin 0,25 mg veya rektal misoprostol 800 μg dahil olmak üzere ikincil rahim kasıcı ajanlar verildi.
Sonuçlar
Birincil sonuç, çalışma infüzyonunun başlatılmasından 3 min sonra ve herhangi bir kurtarıcı uterotonik ilacın verilmesinden önce, UTS ≥ 7 olarak tanımlanan yeterli uterin tonusuydu. İkincil sonuçlar arasında 3, 6 ve 9 min’deki sayısal uterin tonus puanları; tahmini kan kaybı (EBL); ameliyat sonrası 0,5 h ve 24 h’daki hemoglobin ve hematokrit değerleri; postpartum kanama ve ameliyat sırasındaki kan transfüzyonu; kurtarıcı oksitosin dozları ve yedinci sıra uterotonik ajanların kullanımı; fetal teslimatten plasenta teslimine kaydedilen süre ve hipotansiyon, takikardi, baş ağrısı, bulantı, kusma, göğüs rahatsızlığı ve flushing dahil olası oksitosin kaynaklı adverse olaylar yer aldı. EBL, fetal teslimatten sonra emiş kavanozunda toplanan kan hacmi ile kullanım öncesi ve sonrasındaki cerrahi pedlerin ağırlık farkına göre hesaplandı ve 1 g, 1 mL’ye eşit kabul edildi. Fetal teslimattan önce toplanan amniyosıvı ayrı kaydedildi ve EBL hesaplamasından çıkarıldı. Bu çalışmanın amacı doğrultusunda, postpartum kanama, fetal teslimatten ameliyatın sonuna kadar tahmini kan kaybının ≥ 1,000 mL’si olarak tanımlandı. Demografik özellikler, ameliyat öncesi hemoglobin ve hematokrit düzeyleri, amniyosıvı hacmi, fetal ağırlık ve ameliyat süresi de kaydedildi.
İstatistiksel analiz
İstatistiksel analizler Python 3.13.5 (SciPy 1.17.0, statsmodels 0.14.6 ve NumPy 2.3.5) kullanılarak gerçekleştirildi. Normallik, Lilliefors düzeltmeli P değerleriyle Kolmogorov–Smirnov istatistiği kullanılarak değerlendirildi. Sürekli değişkenler, uygun olması durumunda tek yönlü varyans analizi (ANOVA) veya bağ düzeltmeli Kruskal–Wallis testi kullanılarak altı grup arasında karşılaştırıldı. Anlamlı ANOVA sonucundan sonra, çift yönlü karşılaştırmalar birleştirilmiş ANOVA artık kare ortalaması ve serbestlik dereceleri kullanılarak, 15 çift için Bonferroni düzeltmesi uygulandı. Kruskal–Wallis testiyle analiz edilen değişkenler medyan (aralık) olarak sunuldu. 6×2 tablolarındaki kategorik sonuçlar için P değerleri, beklenen sayıların seyrek olması nedeniyle her sonuç için 50.000 örneklemle Fisher-Freeman-Halton koşullu Monte Carlo testi kullanılarak elde edildi. 0–10 arasındaki rahim tonusu skoru (UTS) ordinal bir ölçüm olarak değerlendirildi. UTS, altı randomize grup arasında 3, 6 ve 9. dakikalarda ayrı ayrı Kruskal–Wallis testiyle karşılaştırıldı. Üç kapsamlı P değeri Holm metoduyla düzeltildi. Düzeltilmiş kapsamlı testten sonra, ilgili zaman noktasında altı grup arasındaki çift yönlü karşılaştırmalar Dunn testi kullanılarak, 15 çift yönlü karşılaştırma için Holm düzeltmesi uygulandı. UTS değerleri betimleyici amaçlarla ortalama ± standart sapma olarak sunuldu; istatistiksel anlamlılık rank tabanlı analizlere dayanmaktadır.
Doz-yanıt analizi için başarı, çalışma infüzyonunun başlatılmasından 3 dakika sonra ve herhangi bir kurtarıcı uterotonik ilacın verilmesinden önce yeterli uterin tonusu, yani UTS ≥ 7 olarak tanımlandı. Her bir test edilen infüzyon hızı için yeterli uterin tonusunun gözlemlenen olasılığı, kesin binom 95% güven aralığı ile birlikte bildirildi. Model tahmini yanıt olasılıkları ve noktaewise 95% güven aralıkları, bağlantı ölçeğindeki güven sınırları olasılıklara dönüştürülerek uyarlanmış lojistik modelden elde edildi. Birincil doz-yanıt modeli olarak lojistik regresyon kullanıldı. Probit regresyon da önceden tanımlanmamış alternatif bağlantı analizi olarak gerçekleştirildi. ED50 ve ED90, birincil lojistik model kullanılarak tahmin edildi ve profil benzerlik ile elde edilen 95% güven aralıkları ile birlikte bildirildi. ED80 ve 95% profil-benzerlik güven aralığı post hoc olarak hesaplandı
aynı modelden bir yanıt düzeyini test edilen doz aralığı içinde tanımlamak için kullanılmıştır; ED80 önceden belirlenmiş bir doz bulma hedefi değildi. Model uyumu, artan sapma ve Pearson kare-kare uyum istatistikleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Keşifsel duyarlılık analizleri olarak, altı randomize grubu boyunca gözlemlenen ikili yanıt oranlarına, grup boyutlarını ağırlık olarak kullanarak ve yanıt olasılıklarının azımsanmaz olmasına zorlayarak ağırlıklı izotonik regresyon uydurmuşuz. Etkili dozlar, hedef olasılığı saran komşu infüzyon hızları arasında doğrusal enterpolasyonla elde edilmiştir. Enterpolasyon 0–20 IU/h ile sınırlıdır; bir hedef olasılığa ulaşılmazsa, karşılık gelen etkili doz, test edilen aralıkta tahmin edilemez olarak kaydedilmiştir. Numune varyansını incelemek için, her randomize grupta ikili sonuçlar yeniden örnekleme yoluyla, gözlemlenen numune boyutu korunarak, 5.000 bootstrap numunesi (rastgele tohum 20261011) üretilmiştir. ED50, ED80 ve ED90 her yinelemede aynı yeniden örneklemeden hesaplanmıştır. Izotonik uydurma ve aralık içi enterpolasyon her numune için tekrarlanmıştır. Hedef olasılığa ulaşamayan numuneler, atılmak veya sonlu bir doz atanmak yerine, test edilen aralıkta tahmin edilemez olarak korunmuştur. Her bootstrap dağılımının 2,5. ve 97,5. yüzdelik dilimleri hesaplanmış ve 0–20 IU/h aralığının dışında kalan herhangi bir yüzdelik dilim, söz konusu aralıkta tahmin edilemez olarak raporlanmıştır. Ayrıca, asimetrik tamamlayıcı log-log bağlantılı bir binom modeli uydurmuşuz. ED50, ED80 ve ED90, %95 profil-olasılıklı güven aralıklarıyla tahmin edilmiş; artan sapma ve Pearson kare-kare istatistikleri, test edilen gruplar içindeki uyumu tanımlamıştır. Birincil doz-yanıt analizi, gözlemlenen 3 dakikalık uterin tonus değerlendirmesi olan katılımcıları içermiş ve katılımcıların atandığı çalışma grubuna göre yürütülmüştür. Bu değerlendirmeye sahip olmayan iki katılımcı, gözlemlenmeyen sonuçları hakkında bir varsayım yapılmadan, birincil analiz için başarı veya başarısız olarak sınıflandırılamazdı. Bir
post hoc
Duyarlılık analizi kapsamında, bu iki katılımcı için olası dört başarı/başarısızlık ataması, birincil lojistik modelin yeniden uydurulmasıyla incelendi. Temel özellikler, ikincil sonuçlar ve yan etkiler analizleri için aynı analiz popülasyonu kullanıldı.
P
-değeri 0,05’ten küçük istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.
Örneklem büyüklüğü, PASS yazılımı (sürüm 11.0.7) kullanılarak Cochran-Armitage eğilim testiyle hesaplandı. Hesaplamalar, altı doz seviyesi için ön veriye dayanıyordu: 0 IU/h fizyolojik tuzlu su placebo ve sırasıyla 4, 8, 12, 16 ve 20 IU/h oksitosin infüzyonu; beklenen yeterli uterin tonus oranları sırasıyla 0,05, 0,30, 0,40, 0,60, 0,80 ve 0,90 olarak belirlendi. İlk hesaplama, iki yönlü Z testi, süreklilik düzeltmesi ve 0,05 anlamlılık düzeyi kullanılarak lineer bir doz-yanıt eğilimini yakalamak için grup başına 5 katılımcıyla 30 katılımcının %90 güce sahip olacağını gösterdi. Ancak birincil amaç ED90’ı tahmin etmek ve doz grupları arasında daha stabil yanıt oranları sağlamak olduğundan, örneklem büyüklüğü pratik olarak grup başına 20 katılımcıya çıkarıldı ve planlanan toplam örneklem büyüklüğü 120 katılımcı oldu. ED90 tahmini için önceden tanımlanmış bir güven aralığı genişliği hedefleyen önceden belirlenmiş bir hassasiyet temelli örneklem büyüklüğü hesaplaması veya simülasyonu yapılmadı.
Sonuçlar
Toplam 120 kadın çalışmaya dahil edildi ve rastgele gruplara ayrıldı. 3 dakikalık rahim tonusu değerlendirmesi, rastgele ayrılan iki katılımcı için kullanılamadı. Plasebo (0 IU/s) grubunda, fetal teslimiyetten sonra yetersiz anestezinin ve çekmeyle ilgili ağrının, sufentanilin intravenöz bolus dozunun verilmesine yol açması nedeniyle planlanan 3 dakikalık rahim tonusu değerlendirmesi tamamlanamadı. 4 IU/s grubunda ise plasentanın geç ayrılması, plasmanın manuel olarak çıkarılmasını gerektirdi ve obstetri uzmanının planlanan zaman noktasında standart değerlendirmeyi tamamlamasını engelledi. Sonuç olarak, birincil doz-yanıt analizine, atanan çalışma gruplarına göre birincil sonuç verilerinin gözlemlendiği 118 katılımcı dahil edildi (Şekil 1). Altı grubun temel özellikleri arasında maternal yaş, kilo, boy, BMI, parite, gravide, gebelik yaşı, amniyosuit hacmi, operasyon öncesi hemoglobin ve hematokrit düzeyleri, operasyon süresi veya fetal kilo bakımından anlamlı fark yoktu (Tablo 1). Tablo 1’e dahil edilen tüm 118 katılımcının bir önceki sezaryen doğumu vardı. Bu katılımcılar arasında 21 yaşında olan, kohorttaki en genç gözlemlenen yaşa sahipti.
Şekil 1
Tablo 1
| Karakteristik | 0 IU/s (n = 19) | 4 IU/s (n = 19) | 8 IU/s (n = 20) | 12 IU/s (n = 20) | 16 IU/s (n = 20) | 20 IU/s (n = 20) | P |
|---|
| Yaş (yıl) | 28,7 ± 3,8 | 29,3 ± 3,2 | 29,6 ± 3,0 | 29,7 ± 2,9 | 28,9 ± 3,5 | 29,8 ± 3,1 | 0,866 |
| Kilo (kg) | 70,3 ± 8,6 | 68,4 ± 7,2 | 71,9 ± 6,9 | 68,1 ± 7,8 | 70,2 ± 10,1 | 71,2 ± 6,6 | 0,609 |
| Boy (cm) | 159,4 ± 5,7 | 159,6 ± 5,2 | 159,2 ± 2,5 | 160,1 ± 5,1 | 160,6 ± 4,9 | 158,4 ± 4,9 | 0,791 |
| BMI (kg/m²) | 27,6 ± 2,9 | 26,9 ± 2,7 | 28,3 ± 2,5 | 26,5 ± 2,7 | 27,1 ± 3,2 | 28,4 ± 2,6 | 0,172 |
| Parite | 2 (2, 3) | 2 (2, 2) | 2 (2, 2) | 2 (2, 2) | 2 (2, 2) | 2 (2, 3) | 0,537 |
| Önceki sezaryen sayısı | 1 (1, 1) | 1 (1, 1) | 1 (1, 1) | 1 (1, 1) | 1 (1, 1) | 1 (1, 1) | — |
| Gebelik sayısı | 2 (2, 5) | 3 (2, 4) | 2 (2, 4) | 2 (2, 5) | 2 (2, 4) | 2 (2, 5) | 0,597 |
| Gebelik haftası (hafta) | 39 (38, 39) | 39 (38, 40) | 39 (38, 40) | 39 (38, 40) | 39 (37, 40) | 39 (37, 39) | 0,993 |
| Amniyos sıvısı hacmi (mL) | 639,5 ± 213,8 | 635,8 ± 313,3 | 655,0 ± 287,4 | 653,5 ± 275,9 | 610,0 ± 199,7 | 633,5 ± 236,4 | 0,995 |
| Ameliyat öncesi Hb (g/L) | 110,0 ± 11,0 | 111,0 ± 10,3 | 112,2 ± 12,6 | 109,2 ± 10,6 | 108,6 ± 13,1 | 108,5 ± 12,0 | 0,907 |
| Ameliyat öncesi HCT (%) | 33,7 ± 3,0 | 33,5 ± 2,4 | 34,5 ± 3,4 | 33,2 ± 2,8 | 33,2 ± 3,3 | 33,1 ± 2,8 | 0,675 |
| Ameliyat süresi (dk) | 43,3 ± 10,8 | 38,1 ± 6,5 | 44,8 ± 9,7 | 45,5 ± 8,2 | 45,3 ± 11,2 | 42,6 ± 10,4 | 0,166 |
| Fetal kilo (g) | 3.294,7 ± 302,0 | 3.449,7 ± 368,9 | 3.471,8 ± 374,2 | 3.337,8 ± 386,5 | 3.401,5 ± 370,4 | 3.358,5 ± 292,5 | 0,604 |
Temel demografik ve obstetrik özellikler.
Vereiler uygun olduğunda ortalama ± standart sapma veya medyan (aralık) olarak sunulmuştur. BMI, vücut kitle indeksi; Hb, hemoglobin; HCT, hematokrit. 0 IU/h grubu fizyolojik tuzlu su placebosu almıştır. Parite, indeks doğum dahil olmak üzere doğum sayısı olarak kaydedilmiştir. Çizgi, değerin tüm gruplarda özdeş olması nedeniyle gruplar arası karşılaştırma yapılmadığını belirtmektedir.
Yeterli uterin tonusun 3. dakikada sağlanma oranları oksitosin infüzyon hızıyla artmıştır. Gözlemlenen yanıt oranları placebo (0 IU/h) grubunda 5,3% (1/19; 95% IG, 0,1–26,0%), 4 IU/h’da 31,6% (6/19; 95% IG, 12,6–56,6%), 8 IU/h’da 40,0% (8/20; 95% IG, 19,1–63,9%), 12 IU/h’da 60,0% (12/20; 95% IG, 36,1–80,9%), 16 IU/h’da 75,0% (15/20; 95% IG, 50,9–91,3%) ve 20 IU/h’da 90,0% (18/20; 95% IG, 68,3–98,8%) olarak bulunmuştur (Şekil 2). Gözlemlenen yanıt oranları altı test edilen doz seviyesinde zaten azalmayan bir seyir gösterdiği için ağırlıklı izotonik regresyon sonrasında değişmemiştir. Doğrusal enterpolasyon ile keşif amaçlı izotonik tahminler 50%, 80% ve 90% yanıt seviyeleri için sırasıyla 10,00, 17,33 ve 20,00 IU/h olarak hesaplanmıştır. 90% seviyesi en yüksek test edilen hizaya denk olmakla birlikte gerçek ED90’ı ortaya koymamaktadır. 5.000 grup içi bootstrap örneğinde izotonik ED50 için 2,5.–97,5. yüzdelik dilim 5,76–13,20 IU/h olarak bulunmuştur. ED80 için 2,5. yüzdelik dilim 12,00 IU/h iken, 97,5. yüzdelik dilim 0–20 IU/h aralığında tahmin edilememiştir; 5.000 örneğin 174’ü (3,48%) bu aralıkta %80 uyumlu yanıt elde edememiştir. ED90 için 2,5. yüzdelik dilim 16,00 IU/h iken, 97,5. yüzdelik dilim test edilen aralık tahmin edilememiştir; 5.000 örneğin 1.587’si (31,74%) %90 uyumlu yanıt elde edememiştir. Birincil lojistik model tahmini yeterli uterin tonusu olasılıkları 0, 4, 8, 12, 16 ve 20 IU/h’da sırasıyla 11,4% (nokta ayrıntılı 95% IG, 5,1–23,6%), 22,7% (13,5–35,6%), 40,2% (29,7–51,6%), 60,6% (49,3–70,9%), 77,9% (65,3–86,8%) ve 89,0% (77,1–95,1%) olarak hesaplanmıştır. Lojistik regresyon, infüzyon hızının artmasıyla birlikte yeterli uterin tonusu olasılığının arttığını göstermiştir (Şekil 3). Uyumlu model logit[p(başarı)] = −2,0526 + 0,2069 × doz şeklindedir. Kesim noktası −2,0526 (SS, 0,4474; 95% IG, −2,9294 ile −1,1757 arası) ve doz katsayısı IU/h başına 0,2069 (SS, 0,0386; 95% IG, 0,1312–0,2826;
P
< 0,001). Birincil lojistik analizde tahmin edilen ED50 9,92 IU/h olarak bulunmuştur (95% profil-olasılık IG, 7,72–12,09 IU/h).
post hoc
ED80 tahmini 16,62 IU/saat (95% IG, 13,93–20,80 IU/saat) olarak hesaplandı; nokta tahmini test edilen aralık içinde yer alırken, üst güven sınırı 20 IU/saat’i aştı. Model ile tahmin edilen ED90 20,54 IU/saat (95% IG, 17,00–26,50 IU/saat) bulundu. Nokta tahmini en yüksek test edilen hızı aştığı için ED90, test edilen aralık içinde belirlenemedi. Artık sapma 1,767 (4 özgürlük derecesi; P = 0,778) ve Pearson ki-kare istatistiği 1,678 (4 özgürlük derecesi; P = 0,795) olarak bulundu. Ön tanımlanmamış probit alternatif bağlantı analizinde tahmin edilen ED50 9,95 IU/saat (95% IG, 7,79–12,06 IU/saat), ED80 16,69 IU/saat (95% IG, 14,17–20,66 IU/saat) ve ED90 20,22 IU/saat (95% IG, 17,02–25,65 IU/saat) olarak hesaplandı. Probit artık sapması ve Pearson uyum iyiliği testleri sırasıyla P = 0,819 ve P = 0,830 verdi. Asimetrik tamamlayıcı log-log bağlantısı ile tahmin edilen ED50 10,71 IU/saat (95% IG, 8,30–12,81 IU/saat), ED80 16,86 IU/saat (95% IG, 14,79–20,08 IU/saat) ve ED90 19,47 IU/saat (95% IG, 17,05–23,69 IU/saat) bulundu. Artık sapma 2,503 (4 özgürlük derecesi; P = 0,644) ve Pearson ki-kare istatistiği 2,162 (4 özgürlük derecesi; P = 0,706) olarak hesaplandı. ED90 nokta tahmini 20 IU/saat’in altında olmasına rağmen, üst güven sınırı en yüksek test edilen hızı aştı. Post hoc duyarlılık analizinde, birincil sonuç verisi eksik olan iki katılımcı için dört olası başarı/başarısızlık ataması altında birincil lojistik model yeniden uyarlandığında ED90 tahminleri 20,43 ile 21,16 IU/saat arasında değişti; dört tahmin de en yüksek test edilen 20 IU/saat hızını aştı.
Şekil 2
Şekil 3
Çalışma infüzyonunun başlatılmasından sonra 3, 6 ve 9. dakikadaki sayısal UTS değerleri Şekil 4’te gösterilmektedir. 3. dakikada, herhangi bir protokol tanımlı rezolüsyon uterotoniğinin verilmesinden önce, UTS rastgele gruplar arasında genel olarak artmaktadır. Holm düzeltmeli Kruskal–Wallis testleri, 3, 6 ve 9. dakikada gruplar arası anlamlı farkları ortaya koymuştur (düzeltilmiş tüm P < 0.001). 3. dakikada, Holm düzeltmeli ikili karşılaştırmalar, placebo (0 IU/h) grubunda 12, 16 ve 20 IU/h gruplarına göre daha düşük UTS değerleri, 4 IU/h grubunda 16 IU/h grubuna göre daha düşük değerler ve 20 IU/h grubunda 4 ve 8 IU/h gruplarına göre daha yüksek değerler göstermiştir (düzeltilmiş tüm P < 0.05). Gruplar arası farklar 6 ve 9. dakikada da mevcuttu, ancak bu sonraki değerler önceki değerlendirmelerden sonra verilen rezolüsyon uterotonikleriyle etkilenmiş olabilir ve atanan infüzyon hızının etkisini izole edemez.
Şekil 4
İkincil sonuçlar Tablo 2’de özetlenmektedir. Rezolüsyon oksitosine olan ihtiyaç, atanan oksitosin infüzyon hızı arttıkça azalmıştır (P < 0.001). Ortalama rezolüsyon oksitosin dozu, placebo (0 IU/h) grubunda 4.1 ± 1.8 IU ve 20 IU/h grubunda 0.6 ± 1.9 IU olup, bu iki grup arasında katılımcı başına gözlemlenen fark 3.5 IU’dur. Fetal ve plasenta teslimiyeti arasındaki süre gruplar arasında farklılık göstermiştir (P = 0.002) ve daha yüksek dozlu gruplarda daha kısa süreler gözlemlenmiştir. Bu, keşif amaçlı bir ikincil gözlemiydi: gerçek plasenta teslimiyeti yöntemi katılımcılar için prospektif olarak kaydedilmediğinden, bu fark atanan oksitosin infüzyon hızına attributed edilmemelidir. EBL, postoperatif hemoglobin veya hematokrit değerleri veya tamamlayıcı ikinci çizgi uterotonic ajanlarının kullanımında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark gözlemlenmemiştir (P > 0.05). PPH olgu yoktu ve hiçbir katılımcının operasyonel kan transfüzyonuna ihtiyacı olmadı. Bu kanama ile ilgili sonuçlar ikincildi ve çalışma, bunları rastgele gruplar arasında karşılaştırmaya yeterli güce sahip değildi.
Tablo 2
| Sonuç | 0 IU/h (n = 19) | 4 IU/h (n = 19) | 8 IU/h (n = 20) | 12 IU/h (n = 20) | 16 IU/h (n = 20) | 20 IU/h (n = 20) | P |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Tahmini kan kaybı (mL) | 324.2 ± 113.3 | 316.8 ± 67.4 | 316.5 ± 107.1 | 312.5 ± 149.6 | 283.5 ± 94.0 | 262.8 ± 97.8 | 0.428 |
| Ameliyat sonrası 0,5. saatte Hb (g/L) | 104.0 ± 7.7 | 108.6 ± 9.4 | 109.3 ± 13.3 | 106.5 ± 9.1 | 105.4 ± 12.2 | 103.6 ± 11.8 | 0.456 |
| Ameliyat sonrası 0,5. saatte HCT (%) | 32.1 ± 2.5 | 33.3 ± 2.4 | 33.7 ± 3.7 | 33.1 ± 2.7 | 32.6 ± 3.3 | 32.0 ± 2.8 | 0.356 |
| Ameliyat sonrası 24. saatte Hb (g/L) | 104.1 ± 8.9 | 108.8 ± 10.2 | 109.5 ± 13.9 | 107.9 ± 10.0 | 106.3 ± 13.4 | 105.1 ± 11.9 | 0.636 |
| Ameliyat sonrası 24. saatte HCT (%) | 32.0 ± 2.5 | 33.2 ± 2.7 | 33.7 ± 3.8 | 33.2 ± 2.7 | 32.8 ± 3.4 | 32.4 ± 3.0 | 0.531 |
| Fetal teslimden plasenta teslimine kadar geçen süre (s) | 179.8 ± 50.4 | 157.7 ± 44.4 | 151.2 ± 51.1 | 147.5 ± 50.2 | 132.2 ± 34.5a | 123.8 ± 25.1a | 0.002 |
| Yedek oksitosin dozu (IU) | 4.1 ± 1.8 | 2.7 ± 2.2 | 2.9 ± 2.6 | 2.0 ± 2.6a | 0.7 ± 1.2ac | 0.6 ± 1.9abc | <0.001 |
| Ek ikinci hattaki uterotonik ajanlar [n (%)] | 6 (31.6) | 3 (15.8) | 3 (15.0) | 2 (10.0) | 0 (0.0) | 2 (10.0) | 0.108 |
İkincil klinik sonuçlar.
Vereilen veriler ortalama ± standart sapma veya n (%) olarak sunulmuştur. Üst simgeler a, b ve c, sırasıyla 0, 4 ve 8 IU/h gruplarıyla karşılaştırıldığında Bonferroni düzeltmeli çift yönlü P < 0.05 sonucunu gösterir. Kategorik sonuçlar için P değerleri Fisher-Freeman-Halton koşullu Monte Carlo testiyle (her sonuç için 50.000 örnek) elde edilmiştir. EBL, tahmini kan kaybı; Hb, hemoglobin; HCT, hematokrit. 0 IU/h grubu tuzlu su plasebo almıştır.
Okitosin ile ilişkili olası yan etkiler Tablo 3’te listelenmiştir. Hipotansiyon, takikardi, baş ağrısı, göğüs rahatsızlığı, yüzde kızarma, bulantı veya kusma insidansı altı grup arasında anlamlı fark göstermemiştir (P > 0.05). Kaydedilen tüm yan etkiler geçiciydi ve rutin semptomatik tedaviyle geriledi. Ciddi yan etki gözlenmedi.
Tablo 3
| Zararlı olay | 0 IU/h (n = 19) | 4 IU/h (n = 19) | 8 IU/h (n = 20) | 12 IU/h (n = 20) | 16 IU/h (n = 20) | 20 IU/h (n = 20) | P |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Hipotansiyon [n (%)] | 2 (10.5) | 4 (21.1) | 2 (10.0) | 3 (15.0) | 4 (20.0) | 5 (25.0) | 0.796 |
| Takikardi [n (%)] | 0 (0.0) | 0 (0.0) | 1 (5.0) | 0 (0.0) | 0 (0.0) | 1 (5.0) | 0.768 |
| Baş ağrısı [n (%)] | 0 (0.0) | 0 (0.0) | 1 (5.0) | 2 (10.0) | 1 (5.0) | 3 (15.0) | 0.409 |
| Bulanıklık [n (%)] | 4 (21.1) | 2 (10.5) | 2 (10.0) | 3 (15.0) | 3 (15.0) | 4 (20.0) | 0.903 |
| Kusma [n (%)] | 3 (15.8) | 1 (5.3) | 2 (10.0) | 2 (10.0) | 1 (5.0) | 2 (10.0) | 0.856 |
| Göğüs rahatsızlığı [n (%)] | 2 (10.5) | 1 (5.3) | 2 (10.0) | 4 (20.0) | 5 (25.0) | 4 (20.0) | 0.499 |
| Yüzde kızarma [n (%)] | 1 (5.3) | 1 (5.3) | 2 (10.0) | 2 (10.0) | 0 (0.0) | 2 (10.0) | 0.844 |
Potansiyel oksitosin kaynaklı zararlı olaylar.
Veriler n (%) olarak sunulmuştur. P değerleri, koşullu Monte Carlo testi (her sonuç için 50.000 örneklem) kullanılarak elde edilmiştir. 0 IU/h grubu tuzlu su plasebo almıştır.
Tartışma
21–34 yaşları arasındaki, eylem başlamadan önce planlanmış tekrar sezaryenle doğum yapan kadınlarda, yeterli uterin tonus fizyolojik tuzlu su placebo’sinden (0 IU/saat) 20 IU/saat oksitosin infüzyonuna kadar doz seviyeleri arttıkça artmıştır. Daha yüksek infüzyon hızları, daha düşük yedek oksitosin gereksinimi ile ilişkilendirilmiştir. Lojistik regresyon analizi ile hesaplanan ED50 değeri 9.92 IU/saat, post hoc ED80 değeri ise 16.62 IU/saat olarak bulunmuştur; ancak ED80 için üst 95% güven sınırı test edilen aralığın ötesine geçmiştir. Tahmini kan kaybı veya kaydedilen adverse olaylar arasında gruplar arasında anlamlı fark gözlenmemiştir. Birincil sonuç, kesin kanama sonuçlarından ziyade erken uterin tonus olmuştur.
Üst kuyruk etkili doz tahminleri, kullanılan analiz yöntemine bağlıdır. Birincil lojistik model, ED90 değerini 20.54 IU/saat olarak tahminlemiştir; bu değer test edilen aralığın ötesindedir. Asimetrik tamamlayıcı log-log modeli ise ED90 değerini 19.47 IU/saat olarak tahminlemiştir ve bu değer test edilen aralık içindedir; her iki modelden elde edilen üst 95% güven sınırları 20 IU/h değerini aşmıştır. Keşif amaçlı izotonik tahmin, 90% yanıt seviyesine yalnızca en yüksek test edilen hızda ulaşabilmiştir ve bootstrap örneklerinin %31,74’ü bu seviyeye 0–20 IU/h aralığında ulaşamamıştır. Ayrıca, izotonik analizde lineer interpolasyon, test edilen hızlar arasında bir yanıt örüntüsü varsayar. Isotonik 90% yanıt seviyesi üst test sınırı üzerinde yer aldığından, bu yüzde bootstrap özetleri keşif amaçlıdır ve gerçek ED90 için 95% kapsama doğrulanmış gibi yorumlanmamalıdır. Bu analizler, 0–20 IU/h aralığında gözlenen yanıt artışını desteklemekle birlikte, gerçek ED90’ın konumunu ortaya koymaz. Altı test edilen gruptan hesaplanan uyum istatistikleri, 20 IU/h üzerindeki yanıt eğrisinin şeklini doğrulayamaz. Bu nedenle probit ve lojistik tahminleri arasındaki benzerlik tek başına, üst kuyruk tahmininin kararlılığını ortaya koymaz.
En yüksek test edilen 20 IU/sa infüzyon hızında katılımcıların 18’i (90,0%; kesin binom 95% GI, 68,3–98,8%) yeterli uterin tonus elde etmişken, birincil lojistik model 89,0% yanıt olasılığını öngörmüştür (nokta bazında 95% GI, 77,1–95,1%). Gözlemlenen oran, bu hızda gerçek yanıt olaslığının en az 90% olduğu kanıtlanmaz.
Sistematik derlemeler, bolus veya bolus-plus-infüzyon çalışmaları ve magnezyum sülfatla tedavi edilen preeklampsi dahil olmak üzere diğer obstetrik ortamlarda yürütülen çalışmalar klinik bağlam sağlar ancak yalnızca infüzyon rejimiyle ilgili mevcut çalışma ile doğrudan doz karşılaştırmalarını desteklemez (–).
Daha önceki doz bulma çalışmaları, sezaryen operasyonu geçen doğum sancılarındaki kadınlerde yalnızca infüzyon oksitosin rejimleri için farklı ED90 tahminleri bildirmiştir. Önceki sezaryen operasyonu olan 35–50 yaş arası kadınlardan oluşan ayrı kohortumuzda model tahmini ED90 27,74 IU/sa olarak bulunmuştur (). Lavoie ve ark. () doğum sancılarındaki kadınlarda 16,2 IU/sa ED90, George ve ark. () ise seçik sezaryen operasyonu sırasında 17,4 IU/sa bildirmiştir. Bu tahminler, popülasyonların ve doz bulma tasarımlarının farklı olması nedeniyle doğrudan karşılaştırmadan çok bağlam sağlar. Özellikle ayrı genç ve yaşlı kohortlar rastlantısal yaş karşılaştırması oluşturmaz ve maternal yaşın oksitosin gereksinimleri üzerindeki nedensel etkini kanıtlayamaz.
George ve ark. () ve Lavoie ve ark. () yukarı-aşağı sıralı tahsis tasarımları kullanırken, biz katılımcıları tuzlu placebo dahil altı önceden belirlenmiş doz seviyesine yaklaşık eşit sayıda dağıtmışız. Eşit tahsis 0–20 IU/sa arasında yanıt gözlemleri sağlamış ancak ED90’ın kesin tahmini için optimize edilmemiştir. Örtük-coin yukarı-aşağı tasarımı, tahsisi hedef yanıt olaslığının yakınında yoğunlaştırabilir. Tasarım verimliliğini karşılaştırmadık ve eşit tahsinin ED90 tahmini için üstün olduğu iddia edilemez.
Önceden sezaryen doğrumu uterin oksitosine yanıtı değiştirip değiştirmediği belirsizliğini koruyor. Önceki paralel gruplu doz-yanıt çalışmamızda, önceden sezaryen doğrumu olan kadınlarda bolus oksitosinin ED50 değerinin 0.95 IU, önceden sezaryen doğrumu olmayan kadınlarda ise 0.55 IU bulundu (). Bu fark, önceden sezaryen doğrumu olan kadınlarda farklı oksitosin gereksinimleri bulunabileceğini düşündürüyor. Ancak, daha yüksek bir doz gereksinimi tek başına, uterin skarının oksitosin yanıtı üzerindeki doğrudan biyolojik etkisini kanıtlamaz. Bu çalışmada, önceden sezaryen doğrumu kadınları içeren eşzamanlı bir karşılaştırma grubu yer almadı ve mekanistik analiz için myometrial doku elde edilmedi. Bu nedenle, bulgularımız bir uterin skarının oksitosin hassasiyetini doğrudan azeltiğine dair kanıt olarak değil, popülasyona özgü bir doz-yanıt tahmini olarak yorumlanmalıdır.
3 dakikada, kurtarıcı tedavi öncesi, sayısal uterin tonusu skorları rastgele ayrılan gruplar genelinde genellikle arttı. Ancak, 6 ve 9 dakikada değerlendirilen uterin tonusu skorları dikkatle yorumlanmalıdır, çünkü önceki değerlendirmelerde yetersiz uterin tonusu olan katılımcılar protokol tanımlı kurtarıcı uterotik ilaç almıştır. Sonuç olarak, sonraki uterin tonusu ölçümleri, atanan infüzyon rejiminin ve takiben uygulanan kurtarıcı tedavinin birleşik etkilerini yansıtır ve rastgele ayrılan infüzyon hızının izole bir doz-yanıt etkisi olarak değil yorumlanmalıdır.
Estirimlenen kan kaybı, postoperatif hemoglobin veya hematokrit değerleri, postpartum kanama veya kan transfüzyonu açısından gruplar arasında anlamlı fark olmaması, profilaktik oksitosinin gereksiz olduğu anlamına gelmemelidir. Plasebo (0 IU/saat) grubundaki katılımcıların yalnızca %5,3’ü 3. dakikada yeterli uterin tonusu elde etti. Bu grupta 19 katılımcının 18’i (%94,7) için rezoksid oksitosine ihtiyaç duyulurken, 20 IU/saat grubunda bu oran 20’den 2idi (%10,0); karşılık gelen ortalama rezoksid dozları sırasıyla 4,1 ve 0,6 IU olarak bulundu. Ortalama rezoksid dozundaki gözlemlenen 3,5 IU’luk fark, erken değerlendirme döneminde ek uterotik tedavi ihtiyacını azaltmada daha yüksek test edilen infüzyon hızının pratik bir faydasını göstermektedir. Bu azalmanın kanama ile ilgili sonuçları iyileştirip iyileştirmediği bu çalışmada henüz kesinleştirilmemiştir. Önemlisi, yeterli uterin tonusu olmayan katılımcılar, saline plasebo (0 IU/saat) grubuna atanmış olanlar dahil, protokol tarafından tanımlanmış rezoksid uterotik tedavisini derhal aldı; dolayısıyla klinik olarak gerekli tedavi geriye çekilmedi. Gruplar arasında benzer kanama ile ilgili sonuçlar, sınırlı örneklem boyutuna ek olarak, tedavi edilmemiş uterin tonusunun süresini sınırlayan ve kanama sonuçlarındaki gruplar arası farkları azaltmış olabilecek protokol zorunluluğundaki hızlı rezoksid tedavisini de yansıtıyor olabilir. Buna göre, 0 IU/saat grubunda kan kaybında anlamlı bir artış olmaması, profilaktik uterotik tedaviye karşı kanıt olarak yorumlanmamalıdır. Aksine, daha düşük dozlu gruplarda erken uterin tonusu yanıtının düşük olması ve daha fazla rezoksid oksitosine ihtiyaç duyması, profilaktik oksitosin uygulamasının klinik gerekçesiyle uyumlu olup, profilaktik infüzyon hızının artırılmasının erken uterin tonusunu iyileştirip rezoksid oksitosine bağımlılığı azaltabileceğini göstermektedir. Ancak çalışma, postpartum kanama veya diğer kesin kanama ile ilgili sonuçların azalmasını göstermek için tasarlanmış veya yeterli güçlendirilmemiştir. Erken uterin tonusunda iyileşme ve azaltılmış rezoksid tedavisinin maternal sonuçları iyileştirip iyileştirmediğini belirlemek için klinik kanama uç noktaları kullanan daha büyük çalışmalara ihtiyaç vardır.
sonuçlar ().
Güvenlik açısından, oksitosinle ilişkili kardiyovasküler etkiler verilen dozla değişebilir (). Aktif doz gruplarında, bu çalışmada kullanılan sürekli oksitosin infüzyonunun, hızlı oksitosin bolus uygulamasıyla ilişkili ani hemodinamik etkileri azaltmış olması mümkündür (, ). Ayrıca kaydedilen birkaç istenmeyen olay, özellikle hipotansiyon, bulantı ve kusma, oksitosine özgü değildir ve ayrıca nevral analjezi, maternal hemodinamik değişiklikler ve sezaryen sırasında cerrahi manipülasyon tarafından da etkilenmiş olabilir (, ). Bu nedenle bu olaylar yalnızca atanmış oksitosin infüzyon hızına atfedilemez. Altı rastgele grup arasında kaydedilen istenmeyen olaylarda istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmedi ve tüm olaylar geçiciydi. Ancak çalışma, nadir veya ciddi istenmeyen olaylardaki farkları tespit edecek güçte değildi. Bu nedenle, gruplar arası istatistiksel olarak anlamlı farkların olmaması, infüzyon hızları arasında kesin eşit güvenli kanısı yerine, bu örnekte belirgin bir güvenlik sinyalinin olmaması olarak yorumlanmalıdır. Her gruptaki küçük sayılar ve bazı olayların düşük sıklığı göz önüne alındığında, istenmeyen olay riskinde klinik açıdan anlamlı farklar dışlanamaz. En düşük sistolik kan basıncı ve maksimum kalp atım hızı dahil ameliyat sırasında ölçülen kvantitatif hemodinamik ölçümler ve vazopresör kullanımı çalışma değişkenleri olarak sistematik olarak toplanmadı; bu nedenle güvenlik analizi, kaydedilen istenmeyen olay sayıları ile sınırlı kaldı.
Birkaç sınırlama göz önüne alınmayı gerektirir. İlk olarak, test edilen en yüksek oksitosin infüzyon hızı 20 IU/saat iken, birincil lojistik model, 20,54 IU/saat (95% profil-olabilirlik güven aralığı, 17,00–26,50 IU/saat) ED90 tahmin etmiştir. 20 IU/saat’in üzerinde herhangi bir infüzyon hızı değerlendirilmediğinden, ED90, gözlemlenen aralığın dışında uyarlanan eğrinin varsayılan şekline dayanmaktadır. Buna rağmen
post hoc
ED80 için nokta tahmini olan 16,62 IU/h, test edilen aralık içindeydi ve %95 güven aralığı 20,80 IU/h değerine kadar uzanıyordu. Yalnızca 20 IU/h grubuna atanan 20 katılımcı, hedeflenen ED90’a en yakın üst test hızında doğrudan sonuç gözlemleri sağladı. Daha düşük doz grupları genel uyarlanan eğilimi belirledi, ancak bu üst sınıra veya üstünde doğrudan gözlem sağlamadı. 20 IU/h etrafındaki ve üstündeki hızlarda daha ileri çalışmalara, doz-yanıt ilişkisinin yüksek-yanıt gösteren bölümünü değerlendirmek için ihtiyaç vardır. İkinci olarak, örneklem hesabı, ED90 tahmini için önceden belirlenmiş bir kesinlik düzeyinden ziyade, bir doz-yanıt eğilimini tespit etmek için istatistiksel güce dayanıyordu. Katılımcı sayısı, gözlemlenen yanıt oranlarının ve model temelli tahminlerin istikrarını iyileştirmek için pratik olarak grup başına 20’ye çıkarılmış olsa da,
a priori
hesaplama veya simülasyon yapılarak ED90 için önceden tanımlanmış bir güven aralığı genişliği hedeflenmiştir. Bu nedenle, model tarafından tahmin edilen ED90’ın doğruluğu, gözlemlenen 95% güven aralığı ışığında yorumlanmalıdır. Üçüncü olarak, uterin tonus manuel palpasyon ile değerlendirilmiş ve doğası gereği öznel bir değerlendirmedir. Değerlendirmeler çalışma özgü eğitimi sonrasında aynı obstetrician tarafından gerçekleştirilmiş olsa da, formal gözlemci içi güvenilirlik değerlendirilmemiş; bu nedenle skor tutarlılığı nicellenememektedir. Dördüncü olarak, kontrollü kord traksiyon mümkün olduğunda planlanan yaklaşım olsa da, plasenta tesliminde gerçekten kullanılan yöntem her katılımcı için önden kaydedilmemiştir. Bu nedenle, fetal teslim ile plasenta teslim arasındaki süredeki gruplar arası fark keşif amaçlı bir gözlemdir; plasenta teslimindeki değişkenlik veya diğer operatif faktörler katkıda bulunmuş olabilir ve oksitosin infüzyon hızının nedensel etkisi ortaya konulamaz. Beşinci olarak, orijinal deney kaydı keşif amaçlı bir miyometrial doku bileşenini içermiş olsa da, doku örneklemesi yapılmamıştır; dolayısıyla çalışma, oksitosin reseptör ekspresyonu veya miyometrial tepkideki yaraya ilişkili değişimler hakkında mekanistik kanıt sağlayamaz. Altıncı olarak, iki randomize katılımcı için birincil sonuç verileri mevcut değildi. Bir
post hoc
Sürekli analiz, bu katılımcılar için dört olası başarı/başarısızlık atamasını göz önüne alarak birincil lojistik modele dayalı ED90 tahminlerinin 20,43 ile 21,16 IU/h arasında değiştiğini ve tümünün en yüksek test edilen 20 IU/h oranının üzerinde kaldığını göstermiştir. Son olarak, bu tek merkezli bir çalışmaydı ve küçük bir örneklem boyutuna sahipti; nadir görülen adverse olaylar veya kesin kanama sonuçları için yeterli güçlendirmeye sahip değildi. Doz-yanıt tahminini doğrulamak ve klinik açıdan önemli maternal sonuçları değerlendirmek için daha büyük, çok merkezli çalışmalara ihtiyaç vardır. Tahmin, doğum eylemi öncesinde seçili elektif tekrar sezaryen girişime giren tek gebelikli tam dönem gebelikleri olan seçilmiş bir popülasyondan elde edilmiştir. Acil sezaryen girişim, doğum eylemi içindeki hastalar veya ciddi kanama risk faktörleri, belirgin obezite veya diğer rahim patolojileri olan kadınlar için uygulanabilirliği bilinmemektedir.
Ayrıca, çalışmada atanan infüzyon ameliyatın sonunda durdurulmuş ve rahim gevşemesinin (atonisi) görülebileceği erken postoperatif dönemi kapsamamıştır. Infüzyon süreleri karşılaştırılmamış ve 24 saatlik hemoglobin ölçümü, sürenmiş infüzyonun kanama ile ilişkili sonuçları değiştirip değiştirmeyeceğini belirleyememiştir. Çalışmada ayrıca bolus-plus-infüzyon karşılaştırıcısı eksikti ve bu stratejilerin karşılaştırmalı etkinliğini veya güvenliğini ortaya koyamamıştır. Yalnızca infüzyona dayalı doz tahminleri, başlangıç oxytosin bolusundan sonra yapılacak bakım infüzyonu için kullanılmamalıdır.
Özetle, yeterli rahim tonusu, doğum eylemi öncesinde seçili elektif tekrar sezaryen girişime giren 21–34 yaş arası seçilmiş kadınlarda 0–20 IU/h aralığında artmış ve kurtarıcı oxytosin gereksinimi azalmıştır. Bu bulgular, yalnızca infüzyona dayalı oxytosine erken yanıtı tanımlamaktadır ve kanamada azalma veya infüzyon oranları arasında eşit güvenliğini ortaya koymamaktadır. Yaklaşık 20 IU/h olan bir infüzyon oranı, kesin önerilen dozdan ziyade daha ileri değerlendirmeye aday bir seçenektir. Gelecek çalışmalar, doz-yanıt ilişkisinin yüksek-yanıt gösteren bölümünü incelemeli ve klinik açıdan önemli maternal sonuçlar kullanarak yönetim stratejilerini karşılaştırmalıdır.
Açıklamalar
Veri erişim açıklaması
Bu makalenin sonuçlarını destekleyen ham veriler, authors tarafından gereksiz bir şart koşulmadan kullanılabilir hale getirilecektir.
Ahlak beyanı
İnsanları içeren çalışmalar, iştirakli Kadın ve Çocuk Hastanesi’ne bağlı Jiaxing Doğum ve Çocuk Sağlığı Hastanesi Etik Komitesi tarafından onaylanmıştır. Çalışmalar, yerel mevzuat ve kurumsal gerekliliklere uygun olarak yürütülmüştür. Katılımcılar, bu çalışmaya katılmak için yazılı bilgilendirilmiş onaylarını vermişlerdir.
Yazar katkıları
JW: Yazım – özgün taslak, Biçimsel analiz, Kavramsal çerçeve, Metodoloji, Veri düzenlemesi, Araştırma. LW: Kavramsal çerçeve, Araştırma, Metodoloji, Biçimsel analiz, Veri düzenlemesi, Yazım – özgün taslak. LW: Kaynaklar, Yazım – inceleme ve düzenleme. LA: Yazım – inceleme ve düzenleme, Araştırma, Kaynaklar. ZM: Yazım – özgün taslak, Biçimsel analiz, Görselleştirme. CW: Kavramsal çerçeve, Yazım – inceleme ve düzenleme, Finansman edinme, Yönetmenlik, Proje yönetimi, Metodoloji.
Finansman
Yazar(lar), bu çalışma ve/veya yayını için finansal destek alındığını bildirmişlerdir. Bu çalışma, Jiaxing Bilim ve Teknoloji Bürosu tarafından verilen bir araştırma desteği (hake 2021AD30067) ile desteklenmiştir.
Tesekkürler
Yazarlar, bu çalışmaya gösterilen destek için Jiaxing Annelik ve Çocuk Sağlığı Bakım Hastanesi’nin (Bağlı Kadın ve Çocuk Hastanesi) Anestezioloji ve Ameliyathane bölümündeki başhekimlere ve personele teşekkür eder. Tüm yazarlar, bu makalenin bildirilen çalışmanın doğru bir taslağı olduğunu ve çalışmanın önemli hiçbir yönünün eksik bırakılmadığını onaylar. İki ayrı çalışma ChiCTR1900023469 altında yürütüldü. İlk çalışma, 2020 yılında yayımlanan ve yaşlı gebelerde sezaryen sırasında uterin atoniyi önlemek için gereken medyan etkili dozu inceleyen “The Median Effective Dose of Oxytocin Needed to Prevent Uterine Atony During Cesarean Delivery in Elderly Parturients” başlıklı bolus ED50 çalışmasıydı; Dixon’ın yukarı-aşağı ardışık atama yöntemini kullanan çalışma, 18–34 yaş arasında 28 genç katılımcı ve 35–45 yaş arasında 25 yaşlı katılımcıyla yürütüldü. Mevcut çalışma ise daha sonra yürütülen, sabit infüzyon doz belirleme deneyidir; yaş aralığı gözlemlenen 21–34 yaş arasında, bağımsız olarak katılımcı toplanan bir kohort dahil etmiş ve yalnızca infüzyon rejiminin ED90’ını tahmin etmek için katılımcıları bir tuzlu su plasebo grubu ile beş sabit oxytosin infüzyon hızına rastgele atmıştır. Katılımcı tanımlayıcıları ve katılım kayıtları kohortlar arasında çapraz olarak doğrulanmış; mevcut sabit infüzyon çalışmalarındaki 120 katılımcının hiçbirinin 2020 bolus ED50 çalışmasının genç veya yaşlı kohortundan hiçbirine dahil olmadığı tespit edilmiştir. Kohortlar bağımsız olarak toplanmış ve analiz edilmiştir. Önceki 2023 çalışması, ChiCTR2000038891 altında katılımcı toplanan ve 2020-46 etik onay kapsamındaki 35–50 yaş arasında ayrı bir kadın kohortunu kapsamaktadır. Mevcut genç infüzyon kohortu ile bu yaşlı infüzyon kohortu, üst üste binmeyen ayrı dönemlerde toplanmıştır. ChiCTR1900023469 altında katılımcı toplanan hiçbir kişi, ChiCTR2000038891 altında toplanan kohortta yer almamıştır.
Çıkar çatışması
Yazar(lar), bu çalışmanın ticari veya finansal herhangi bir ilişki olmadan, olası bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişkinin bulunmadığı ortamda yürütüldüğünü beyan etmiştir.
Üretken yapay zeka bildirimi
Makalenin yazarları, bu el yazısının oluşturulmasında üretken yapay zekanın kullanıldığını bildirmiştir. Dil düzenlemesi ve biçimlendirmeye yardımcı olmak için üretken yapay zeka araçları kullanılmıştır. Tüm bilimsel içerik, veri analizi, yorumlama ve son el yazısı kararları yazarlar tarafından incelenmiş ve onaylanmıştır.
Bu makaledeki figürlerle birlikte sağlanan alternatif metin (alt text) Frontiers tarafından yapay zekanın desteğiyle oluşturulmuş ve mümkün olduğunca yazarlar tarafından incelenmesi dahil olmak üzere doğruluğu sağlamaya yönelik makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.
Yayıncının notu
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarların görüşlerini yansıtır ve bağlı oldukları kuruluşların, ya da yayıncının, editörlerin ve hakemlerin görüşlerini mutlaka yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.
-
1.
Evensen A, Anderson JM, Fontaine P. Postpartum hemorrhage: prevention and treatment. Am Fam Physician. (2017) 95:442–9.
-
2.
Bergum D, Lönne H, Hakli T. Oxytocin infusion: acute hyponatraemia, seizures and coma. Acta Anaesthesiol Scand. (2009) 53:826–7. 10.1111/j.1399-6576.2009.01964.x
-
3.
Dyer RA, Butwick AJ, Carvalho B. Oxytocin for labour and caesarean delivery: implications for the anaesthesiologist. Curr Opin Anaesthesiol. (2011) 24:255–61. 10.1097/ACO.0b013e328345331c
-
4.
Butwick AJ, Coleman L, Cohen SE, Riley ET, Carvalho B. Seçili sezaryen operasyonu sırasında oksitosinin minimum etkili bolus dozu. Br J Anaesth. (2010) 104:338–43. 10.1093/bja/aeq004
-
5.
Davies GA, Tessier JL, Woodman MC, Lipson A, Hahn PM. Üçüncü eylem evresinde oksitosin bolusunun infüzyonla karşılaştırılması sonrası maternal hemodinamik: randomize kontrollü çalışma. Obstet Gynecol. (2005) 105:294–9. 10.1097/01.AOG.0000148264.20909.bb
-
6.
Wei CN, Drzymalski D, Cao YF, Ping ZP, Wu H, Chen XZ. Önceden sezaryen öyküsü bulunan doğuran kadınlarda uterin atoniyi önlemede operasyon sırasında etkili medyan oksitosin dozu. Clin Drug Investig. (2021) 41:1047–53. 10.1007/s40261-021-01090-x
-
7.
Ghulmiyyah L, Usta IG, Ghazeeri G, Taher N, Abu-Ghannam G, Tamim H ve ark. Planlanmış sezaryen operasyonu sırasında kan kaybını azaltmak için intravenöz oksitosin kullanımı: randomize çift-kör kontrollü çalışma (OXYTRIAL). Am J Perinatol. (2017) 34:379–87. 10.1055/s-0036-1592130
-
8.
Munn MB, Owen J, Vincent R, Wakefield M, Chestnut DH, Hauth JC. Sekizeren operasyonunda uterin atoniyi önlemek için iki oksitosin rejiminin karşılaştırılması: randomize kontrollü çalışma. Obstet Gynecol. (2001) 98:386–90. 10.1016/s0029-7844(01)01479-x
-
9.
Wang L, Wang J, Dong J, Ping Z, Chen X, Wei C. Kısır geçmiş ve önceki sezaryen doğrumu olan yaşlı gebelerde sezaryen sırasında uterin atoniyi önlemek için en uygun oksitosin infüzyon hızı. Front Pharmacol. (2023) 14:1211693. 10.3389/fphar.2023.1211693
-
10.
Rosseland L, Hauge T, Grindheim G, Stubhaug A, Langesaeter E. Sezaryen sırasında kan basıncında ve kalp debisindeki değişimler: oksitosin ve carbetosinin plazbo ile karşılaştırılması. Anesthesiology. (2013) 119:541–51. 10.1097/ALN.0b013e31829416dd
-
11.
Phung L, Farrington E, Connolly M, Wilson A, Carvalho B, Homer CSE ve ark. Sezaryen sonrası postpartum hemoraji önlemede intravenöz oksitosin doz rejimleri: sistematik derleme ve meta-analiz. Am J Obstet Gynecol. (2021) 225:250.e1–250.e38. 10.1016/j.ajog.2021.04.258
-
12.
Baliuliene V, Vitartaite M, Rimaitis K. Sezaryen sırasında uterin atoniyi önlemek için profilaktik oksitosin dozu: sistematik derleme. Int J Environ Res Public Health. (2021) 18:5029. 10.3390/ijerph18095029
-
13.
Thomas J, Koh S, Cooper G. İ.v. bolus veya infüzyon olarak verilen oksitosinin sezaryen ameliyatı geçen kadınlarda hemodinamik etkileri. Br J Anaesth. (2007) 98:116–9. 10.1093/bja/ael302
-
14.
Miyoshi Y, Kaneko S, Suga S, Koga M, Sugimi S, Yamashita H ve ark. Sezaryen operasyonu sırasında bolus enjeksiyonu ile ve bolus enjeksiyonu olmadan intravenöz infüzyon arasında oksitosinin faydaları ve hemodinamik yan etkilerinin karşılaştırılması. J Obstet Gynaecol. (2021) 41:557–61. 10.1080/01443615.2020.1780421
-
15.
Heesen M, Carvalho B, Carvalho JC, Duvot JJ, Dyer RA, Lucas D ve ark. Sezaryen operasyonu sırasında uterotonik ajanların kullanımına dair uluslararası konsensüs bildirisi. Anaesthesia. (2019) 74:1305–19. 10.1111/anae.14757
-
16.
Boonstra L, Carvalho JC, Turner W, Downey K, Ye X, Thomas J ve ark. Seçilik sezaryen operasyonundan sonra ilk 1 IU bolus sonrası oksitosinin bakım infüzyon hızı: doz bulma çalışması. Can J Anaesth. (2024) 71:1363–71. 10.1007/s12630-024-02828-9
-
17.
Tyagi A, Mohan A, Singh Y, Luthra A, Garg D, Malhotra RK. Magnezyum sülfat tedavisi ve normotansif alan, doğum sancısı olmayan preeklampsi hastalarında sezaryen operasyonu sırasında profilaktik oksitosin infüzyonunun etkili dozajı: 90% popülasyonda aşağı-yukarı sıralı atama ile doz-yanıt çalışması. Anesth Analg. (2022) 134:303–11. 10.1213/ANE.0000000000005701
-
18.
Lavoie A, McCarthy RJ, Wong C. Doğum sancısı olan ile olmayan kadınlarda plasenta tesliminden sonra prophylactic oksitosin infüzyonunun ED90’u: aşağı-yukarı sıralı atama ile doz-yanıt çalışması. Anesth Analg. (2015) 121:159–64. 10.1213/ANE.0000000000000781
-
19.
George R, McKeen D, Chaplin A, McLeod L. Oksitosin infüzyonlarının doğum sonrası uterin atoninin önlenmesinde, sezaryen ile doğum yapan gebelerde ED(90) değerinin yukarı-aşağı belirlenmesi. Can J Anaesth. (2010) 57:578–82. 10.1007/s12630-010-9297-1
-
20.
Roach MK, Abramovici A, Tita A. Postpartum kanama önlemede oksitosin dozu ve süresi: bir derleme. Am J Perinatol. (2013) 30:523–8. 10.1055/s-0032-1329184
-
21.
Jonsson M, Hanson U, Lidell C, Nordén-Lindeberg S. Sezaryen sırasında ST depresyonu ve oksitosin dozu ile ilişkisi: randomize kontrollü bir çalışma. BJOG. (2010) 117:76–83. 10.1111/j.1471-0528.2009.02356.x
-
22.
George R, McKeen DM, Dominguez JE, Allen TK, Doyle PA, Habib AS. Obez kadınlarda sezaryen sırasında bulantı ve kusma için fenilefrin infüzyonu karşı bolus doz uygulaması: randomize bir çalışma. Can J Anaesth. (2018) 65:254–62. 10.1007/s12630-017-1034-6
-
23.
Mireault D, Loubert C,rolet P, Tordjman L, Godin N, Richebé P ve ark. Uterin exteriorizasyon karşı in situ hysterotomy tamiri: sezaryen sonrası randomize kontrollü bir çalışma. Obstet Gynecol. (2020) 135:1145–51. 10.1097/AOG.0000000000003821
-
24.
Wei CND, eng JLD, Dong JH, Ping ZP, Chen XZ. The median effective dose of oxytocin needed to prevent uterine atony during cesarean delivery in elderly parturients. Drug Des Devel Ther. (2020) 14:5451–8. 10.2147/DDDT.S258651
Özet
Anhtar Kelimeler
sezaryen doğum, doz-yanıt ilişkisi, oksitosin, doğum sonrası kanama, önceki sezaryen doğum
Başvuru
Wang J, Wang L, Wang L, Ai L, Meng Z ve Wei C (2026) Prophylactic oxytocin infusion rate and adequate uterine tone in repeat cesarean delivery: a randomized dose-response trial. Front. Med. 13:1939269. doi: 10.3389/fmed.2026.1939269
Alındı
16 Temmuz 2026
Güncellendi
28 Ekim 2026
Kabul edildi
28 Ekim 2026
Yayınlandı
11 Kasım 2026
Cilt
13 – 2026
Marco La Verde, Università degli Studi della Campania “Luigi Vanvitelli”, Italy
Justin C. Konje, University of Leicester, United Kingdom
Bella Stevanny, Sriwijaya University, Indonesia
© 2026 Wang, Wang, Wang, Ai, Meng ve Wei.
Bu, Creative Commons Attribution Lisansı (CC BY) koşulları altında dağıtılan açık erişimli bir makaledir. Orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahibinin(lerin) atıf edilmesi ve bu dergideki orijinal yayının, kabul edilen akademik uygulamaya uygun olarak cited edilmesi şartıyla, diğer forumlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir. Bu koşullara uymayan hiçbir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir.
*İletişim: Changna Wei wcn1007@zjxu.edu.cn
†
Bu yazarlar bu çalışmaya eşit katkıda bulunmuştur
Bu makalede ifade edilen tüm görüşler yalnızca yazarların görüşleridir ve bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini kesin olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.