- XL
Xuejia Li 1†
- YC
Yiming Chen 2†
- WY
Weihan Yu 2
- XZ
Xing Zhou 2
- CF
Chaohua Fang 2*
-
1. Ortopedi Bölümü, Yueyang Bütüncül Çin ve Batı Tıbbı Hastanesi, Şanghay Geleneksel Çin Tıbbı Üniversitesi, Şanghay, Çin
-
2. Spor Tıbbı Bölümü, Şanghay Genel Hastanesi, Şanghai Jiao Tong Üniversitesi, Şanghay, Çin
Makale ölçümleri
Özet
Arka plan:
Menisküs yaralanması yaygın bir kas-iskelet hastalığıdır. Yapay menisküs protezi, menisküs allograft naklinin yerini alan etkili bir seçenektir; ancak en iyi sabitleme yöntemi hâlâ tartışmalıdır. Bu sonlu elemanlı çalışma, farklı diz fleksiyon açılarında ön ve arka boynuz dikiş sertliğinin farklı değerlerinin medial menisküs protezinin biyomekanik performansını nasıl etkilediğini incelemeyi amaçlamaktadır.
Yöntem:
İnsan diz ekleminin geçerliliği doğrulanmış üç boyutlu sonlu elemanlı modeli kullanıldı. Polikarbonat uretan (PCU) malzemeden medial menisküs protezi implant edildi ve ön ve arka boynuz sabitleme dikişlerini simüle etmek için yay elemanları ile klinikte mevcut olan dikiş malzemelerini temsil eden dört sertlik seviyesi (13, 25, 62 ve 200 N/mm) kullanıldı. 0°, 30° ve 60° diz fleksiyon açılarında birleşik ön tibial yük (134 N), basıcı yük (1150 N) ve iç rotasyon momenti (4 Nm) uygulandı. Dikişlerdeki çekme kuvveti, menisküs translasyonu (medial-lateral ve ön-arka) ve menisküs-tibial temas gerilmeleri çıkarıldı ve analiz edildi.
Sonuçlar:
Sürekli dikiş sertliğinin artırılması, ön boynuz dikişlerindeki kuvveti artırırken, arka boynuz dikişlerindeki kuvvetin büyük ölçüde eklem yüklemesinden etkilenmesi ve dikiş sertliğinden etkilenmemesi bulundu. 60° fleksiyonda, arka boynuz çekme kuvvetleri (50,11–52,35 N), ön boynuz çekme kuvvetlerinden yaklaşık 3,4–4,1 kat daha büyüktü ve bu da arka boynuzu ana yük taşıyıcı yapı olarak gösterdi. Dikiş sertliğinin artırılması, medial menisküsün medial-lateral ve ön-arka kaymalarını kademeli olarak azalttı ve 200 N/mm’lik dikiş sertlikleri grubu, doğal menisküs kinetiğine en yakın yaklaşımı sağladı. Medial tibia kıkırdak temas gerilmeleri, dikiş sertliğinin artmasıyla azaldı. 200 N/mm’lik dikiş sertliğinin, çoğu yükleme koşulunda doğal dizin temas gerilmelerini en yakın şekilde simüle ettiği bulundu. Lateral kompartman, medial dikiş sertliği değişikliklerinden etkilenmedi.
Sonuç:
Dikiş sertliği, yapay menisküslerin genel biomekanik performansının anahtarını oluşturur. Daha sert sabitleme (200 N/mm), medial menisküs kaymasını ve tibial kıkırdak temas gerilmelerini azaltır ve yük dağılımını geri getirir.
Giriş
Menisküs, diz eklemlerinde yük aktarma, şok emme ve ekleme stabilizasyon ile lubrikasyon dahil olmak üzere bir dizi önemli rol oynar (Mohamadi ve ark., 2021). Yerçekimine büyük ölçüde maruz kaldığı için sporda en sık yaralanan yapıdır. Yalnızca 2006 yılında, neredeyse yarısı menisküs yırtıklarının tedavis için gerçekleştirilen yaklaşık bir milyon diz artroskopi operasyonu yapıldı (Wells ve ark., 2021). Travmatik veya ameliyat sonrası menisküs defekti veya kaybı, menisküsün yük ve gerilmeleri aktarma yeteneğine zarar verebilir veya bunu ortadan kaldırabilir, tibiyofemoral temas alanını azaltabilir ve aşırı temas gerilmelerine yol açarak uzun vadede osteoartrit gelişimini tetikleyebilir (Patsch ve ark., 2021; Mitton ve ark., 2020; Wang ve ark., 2018; Willinger ve ark., 2019; Kurt ve Gök, 2026; Tu ve ark., 2025).
Traumatik veya ameliyat sonrası menisküs eksikliği olan hastalar için mevcut ve başarılı klinik tedavi seçenekleri arasında allojenik menisküs transplantasyonu yer alır; yapay menisküs protezlerinin ve doku mühendisliği menisküslerinin implantasyonu ise hâlâ araştırma aşamasındadır (Liu ve ark., 2013). Allojenik menisküs transplantasyonu, bağışçı menisküsü tedarikindeki kıtlık, allojen ile alıcı arasındaki boyut uyumu, doku muhafazasındaki zorluk, hastalık bulaştırma riski, bağışıklık reddetme riski ve yüksek maliyet gibi birçok sınırlamadan muzdariptir (Smith ve ark., 2021). Yapay menisküs protezi bu sınırlamalardan bazılarını aşabilir. Active Implants tarafından geliştirilen NUsurface® adlı yapay menisküs protezi 2008 yılından beri piyasadadır. Bu yapay menisküs protezi, implantasyon yerinin sabitlenmesini gerektirmeyen anatomik olmayan yüzen bir implantasyon sunar. Ancak, implantasyondan sonra en az 14 klinik olgu, hastada ağrı, azalmış eklem hareketliliği ya da revizyon ameliyatına yol açacak şekilde 1 yıl içinde yerinden çıkma ya da subluksasyon olarak bildirilmiştir (Verhaeghe ve Boeren, 2018; McKeon ve ark., 2020; Zaslav ve ark., 2022).
Diğer, hâlâ araştırmada olan protezler için en etkili yöntem, ön ve arka boynuzların dikiş ipleriyle doğrudan dikilip ardından kemik tüneliyle sabitlenmesidir (Kobayashi ve ark., 2005; Vrancken ve ark., 2017; Vrancken ve ark., 2016). Bartolo ve ark. (2022), kemik tünellerine yerleştirilen ve ardından yerleşik ön ve arka boynuz bağ benzeri kayış yapıları üzerinden sabitlenen protezleri arayüz vidalarıyla sabitledi. Zur ve ark. (2011), ön ve arka boynuzları allojenik kemik tapaları olarak tasarlanmış, yerleşik civaba benzer bir yapı tibial platoya sabitlenmiş menisküs protezlerini kullandı. Menisküs protezlerinin sabitleme yapısı ve ön ve arka boynuzları için hâlâ kesin bir yöntem yoktur.
Menisküsün ön ve arka boynuzlarının sabitlemesinde uygun bir gerginliğin sağlanması büyük önem taşır. Gergin bir sabitleme, menisküsün “halka gerilimi etkisi”ni garanti altına alır; bu etki eksenel basıncı çevresel gerilimlere dönüştürerek tibia platosundaki gerilimi önemli ölçüde azaltabilir (Mohamadi et al., 2021). Aşırı gergin bir sabitleme ise diz fleksiyonu ve ekstansiyonu sırasında menisküsün hareketini kısıtlayabilir ve menisküs temas alanını azaltarak eklem gerilimini daha da hızlandırabilir (Boksh et al., 2026). Bu nedenle menisküsün ön ve arka boynuzları ne kadar sağlam şekilde sabitlenirse, menisküsün halka gerilimi etkisi o kadar güçlü biçimde ortaya çıkar; buna karşılık menisküsün hareketliliği azalır. Tersine, boynuz sabitlemesi çok gevşek ise, aşırı menisküs hareketi halka gerilimi etkisini zayıflatır.
Menisküs hareketliliği ile halka gerilimi etkisinin en uygun birleşiminin değerlendirilmesi, yapay menisküslerin eklem gerilimini azaltmadaki etkisini en üst düzeye çıkarmaya yardımcı olur. Bu çalışma, menisküs prostezinin ön ve arka boynuz dikiş gerginliğinin menisküs prostezinin hareketliliği, boynuz deformasyonu ve farklı diz hareketleri altındaki eklem gerilimi üzerindeki etkisini sonlu eleman analizi kullanarak inceleyecektir.
Materyal ve yöntemler
Bu çalışma, daha önce geliştirilen ve geçerliliği kanıtlanmış bir insan diz eklemi sonlu eleman modelini kullanmaktadır (Wang et al., 2020). Diz için 3 boyutlu model, 45 yaşında bir erkek olgunun SIEMENS MAGNETOM Skyra cihazında (Siemens, Almanya) çekilen manyetik rezonans görüntülerinden yeniden üretilmiştir. Diz modeli femur, tibia, eklem kıkırdağı, menisküsler, ACL, PCL ve medial (MCL) ve lateral (LCL) kollateral ligamanları (MCL ve LCL) içermektedir (Şekil 1).
Parçaların malzeme özellikleri Tablo 1’de gösterilmektedir. Kemik ve eklem kıkırdığı izotropik lineer elastik malzeme olarak (Rho et al., 1998), meniskiler transversal izotropik lineer elastik malzeme olarak (Li et al., 1999) modellenmiştir. Ligamanlar, gerinim enerisi yoğunluğu fonksiyonu ile tanımlanan izotropik hiper-elastik malzeme olarak (Yao et al., 2006) modellenmiştir. Ön çapraz ligaman (ÖÇL) ve arka çapraz ligaman (AÇL) malzeme özellikleri Veronda–Westmann yapıcı modeli ile, iç yan ligaman (İYL) ve dış yan ligaman (DYL) ise Mooney–Rivlin modeli ile tanımlanmıştır (Pioletti et al., 1998; Dhaher et al., 2010; Pena et al., 2006; Quapp and Weiss, 1998). Femur ve tibia kıkırdığı yüzeyleri arasında ve femur kıkırdığı ile meniskiler arasında sürtümesiz temas, hareket için bağırlıklı özgürlük ancak yüzeylerin içine girme olmadan varsayılmıştır. Ligaman tutunma noktaları ile ilgili kemik tutunma noktaları arasında ve kıkırdığın altındaki kemik yüzeyleri arasında kısıtlama (tie) bağlantıları kullanılmıştır. Model, HyperMesh 12.0 içinde dört uçlu tetrahedron elemanları ile ızgaralanmıştır. Eleman boyutu, tam uzatma altında 2,5 mm’lik kayıcı yük altında 0,5 N içinde yakınsayan Ön Çapraz Ligaman (ÖÇL) kuvveti elde edilene kadar küçültülerek ızgara yakınsaması değerlendirilmiştir. Doğrulanmış eleman boyutu 1 mm’dir. İntakt diz modelindeki toplam eleman sayısı 659.251’dir. Model doğrulaması, aynı kadavra dizinde robotik/UFS test sistemi kullanılarak yapılmıştır. 30°, 60° ve 90° fleksiyon altında 134 N’lik anterior tibial yük altında, anterior tibial kayma (ATT) ve in situ ÖÇL kuvveti kaydedilmiştir. Aynı yükleme koşulları FE modeline uygulanmıştır. Test ile simülasyon arasındaki ÖÇL kuvveti, fark %5’in altında olduğunda modelin doğruluğunu doğrulamak için karşılaştırılmıştır.
| Doku/yapı | Malzeme özellikleri |
|---|---|
| Kemik | E = 0,4 GPa, ν = 0,33 |
| Eklem kıkırdağı | E = 5 MPa, ν = 0,46 |
| Tam menisküs | Eθ = 125 MPa, ER = EZ = 27,5 MPa; GθR = GθZ = 2 MPa, GRZ = 2 MPa VθR = VθZ = 0,1, VRZ = 0,33 |
| Anterior çapraz bağ | αACL = 0,3 MPa, βACL = 12,2 |
| Posterior çapraz bağ | αPCL = 0,18 MPa, βPCL = 12,2 |
| Medial/lateral çapraz bağ | C1 = 30,1 MPa, C2 = −27,1 MPa |
| Sunmai menisküs | E = 11 MPa, ν = 0,49 |
Sonlu modelin malzeme özellikleri.
Medial sunmai menisküs implantasyonundaki cerrahi yaklaşımımızdan hareketle, polikarbonat uretan (PCU; Bionate® Grade II, DSM Biomedical Inc., Berkeley, CA, Amerika Birleşik Devletleri) malzemeden 3B yazıcı ile üretilen menisküs implantının malzeme özelliklerini sunmai menisküse atfettik (Shriram ve ark., 2019). Ön ve arka menisküs cornu’larını tibial platoya sabitleyen suturları modellemek için yaylar kullanıldı (Şekil 2). Bu suturlar kemik tünelleri içinde nispeten stabiller olsa da, yalnızca tibial tünel ağzına bağlanan menisküs kısmı modellendi. Sırasıyla klinik olarak yaygın kullanılan sutur malzemelerine karşılık gelen dört yay sertliği değeri (13, 25, 62 ve 200 N/mm) modelledik: No. 2 Ethibond suturlar (Ethicon, Somerville, NJ, Amerika Birleşik Devletleri), No. 5 Ethibond suturlar, No. 5 FiberWire® yüksek mukavemetli suturlar (Arthrex Inc., Mironomics International Ltd., Naples, FL, Amerika Birleşik Devletleri) ve Dyneema Purity esaslı tekstil bant (DSM Biomedical, Geleen, Hollanda) (Bartolo ve ark., 2022; D’Lima ve ark., 2011).
Kaynağı, medial ve lateral femur kondillerinin rotasyon merkezlerinin ortasında bir nokta olacak şekilde bir Dekart koordinat sistemi kuruldu. İki merkez arasındaki çizgi x eksenini, eklem çizgisine dik yön z eksenini, dizin anteroposterior yönü ise y eksenini tanımladı. Femur tarafında yalnızca x ekseninde bir fleksiyon–ekstansiyon rotasyonuna izin verildi, diğer tüm serbestlik dereceleri sabitlendi. Tibial tarafta ise yalnızca fleksiyon–ekstansiyon rotasyonu sabitlendi, diğer tüm serbestlik dereceleri serbest bırakıldı. Femur’a 0°, 30° ve 60° fleksiyon açılarında yük uygulandı. Buna ek olarak, y yönünde 134 N’lık bir anteroposterior tibial yük, z yönünde 1150 N’lık bir basma yükü ve 4 Nm’lik bir internal rotasyon momenti uygulandı (Pena et al., 2006; Kutzner et al., 2010; Zhang et al., 2021).
Tibial kıkırdak ve meniskilerin tepe temas gerilmeleri, anteroposterior ve posterior boynun fixasyon iplerindeki çekme kuvvetleri ile anteroposterior ve medial–lateral yönlerdeki meniskial kaymalar çıkarıldı.
Sonuçlar
Anterior ve posterior boynun fixasyon iplerindeki çekme kuvvetleri
Anterior ve posterior boynun fixasyon iplerinin çekme kuvvetleri farklı sertliklerde farklılık göstermektedir. Farklı sertliklerdeki anterior ve posterior boynun fixasyon iplerinin çekme kuvvetleri Şekil 3’te gösterilmektedir. Her iki anterior boyn ve posterior boyn ipeginin çekme kuvvetinin ipeg sertliğinin artmasıyla arttığı, ancak bu artış miktarının her iki ipeg için farklı olduğu gözlemlenebilir. anterior boyn ipegindeki çekme kuvveti sertliğin artmasıyla doğrusal olarak artarken, posterior boyn ipeg kuvvetinin artış hızı yüksek yüklemeler altında nispeten sınırlı kalmıştır.
Anterior corna suturları için, 13 N/mm grubunun 0°, 30° ve 60° fleksiyonundaki çekme kuvvetleri sırasıyla 10.49 N, 10.85 N ve 12.24 N olarak ölçüldü. Sütür sertliği 25, 62 ve 200 N/mm’ye çıktıkça çekme kuvveti sırasıyla 11.03–11.67 N, 11.83–12.91 N ve 13.49–15.13 N aralıklarına kademeli olarak yükseldi. 13 N/mm grubuyla karşılaştırıldığında, 200 N/mm grubu 0°, 30° ve 60° fleksiyonda sırasıyla %11.2, %19.0 ve %23.6 artış gösterdi; bu da anterior corna yüklenmesinin sütür sertliği üzerinde büyük bir etkisi olduğunu göstermektedir.
Posterior corna için 13 N/mm değerlerindeki çekme kuvvetleri 0°, 30° ve 60° fleksiyonda sırasıyla 5.69 N, 32.51 N ve 50.11 N iken, 200 N/mm grubunda sırasıyla 7.89 N, 33.67 N ve 52.35 N’e yükseldi. 13 N/mm grubuna göre bu artışlar sırasıyla %38.7, %3.6 ve %4.5 oldu. Sertlik grupları arasındaki farklar 30° ve 60° fleksiyonda küçük olduğundan, posterior corna yüklemesi sütür sertliğinden çok eklem yük aktarımı tarafından en güçlü şekilde etkilenmiştir.
Anterior ve posterior corna suturları arasındaki karşılaştırma, 0° fleksiyonda anterior cornanın posterior cornaya göre daha yüksek çekme kuvveti altında olduğunu ortaya koydu. Bununla birlikte, fleksiyon sonrası hesaplanan çekme kuvveti posterior cornada (tendon) dramatik şekilde arttı ve 30° ile 60° fleksiyonda anterior cornaya (tendon) göre büyük oldu. 60° fleksiyonda posterior cornadaki çekme kuvveti 50.11–52.35 N olup, anterior cornadakine göre yaklaşık 3.4–4.1 katıydı. Bu nedenle posterior corna fiksasyonunun yapay menisküs fiksasyon sisteminin yük taşıyan parçası olduğu ve yük aktarımı açısından kritik olduğu sonucuna varılmaktadır.
Menisküs displasmanı
Şekil 4, farklı sertlikteki suturlar altında medial-lateral ve anterior-posterior menisküs displasmanlarını göstermektedir.
Medial menisküsün medial–lateral hareketinde yapay menisküs implantasyonu yer değiştirmeye yol açmış ve bu yer değiştirme suture sertliğiyle güçlü ilişkilidir. 0° fleksiyonda ssertliği medial yer değiştirmede çok az, lateral yer değiştirmede ise çok güçlü etki göstermiştir. 30° ve 60° fleksiyonda en düşük sertlik grubu (13 N/mm) en büyük medial ve en az lateral yer değiştirmeye sahip olmuştur. 60° fleksiyonda yapay menisküsün medial yer değiştirmesi 13 N/mm grubunda 3,053 mm’ye ulaşmıştır. Ssertliği arttıkça yapay menisküsün medial yer değiştirmesi kademeli olarak azalmış, lateral yer değiştirmesi ise artmıştır. 200 N/mm ssertliğinde yapay menisküsün medial yer değiştirmesi doğal menisküsunkine benzer düzeydedir. Bu sonuçlar, ssertliğinin artırılmasının yapay menisküsün radyal yer değiştirmesini sınırlayabileceğini ve pozisyonunu iyi koruyabileceğini göstermektedir.
Medial menisküsün anterior–posterior hareketinde ssertliği menisküs hareketliliğini anlamlı şekilde etkilemiştir. 0° fleksiyonda anterior–posterior yer değiştirmesi ssertliği arttıkça azalmıştır. 13 N/mm ssertliğine sahip grup, tüm yükleme koşullarında en büyük posterior yer değiştirmeyi göstermiş; 30° ve 60° fleksiyonda bu değer sırasıyla 7,395 mm ve 10,330 mm olmuştur. Daha yüksek ssertliği, yapay menisküsün posterior yer değiştirmesini daha da azaltmıştır. 60° fleksiyonda 25, 62 ve 200 N/mm ssertlik gruplarında posterior yer değiştirmeler sırayla 10,050 mm, 9,885 mm ve 9,841 mm olup, 13 N/mm ssertlik grubuna göre sırasıyla %2,7, %4,3 ve %4,7 azalma göstermiştir. Böylece daha yüksek ssertliği yapay menisküsün posterior yer değiştirmesini sınırlar ve iyi kinematik stabiliteyi korur.
Lateral meniskus için, farklı sertlik grupları arasında medial–lateral kaymada belirgin bir fark gözlenmedi. 0° ve 30° fleksiyonda medial lateral kayma tüm gruplarda yaklaşık 0,5 mm iken, 60° fleksiyonda neredeyse 1,4 mm’ye yükseldi; lateral lateral kayma fleksiyon açısı arttıkça arttı; ancak farklı sertlik grupları arasındaki maksimum fark 0,3 mm’den azdı. Bu, medial yapay meniskusun suture sertliğindeki değişikliklerin lateral meniskusun radyal hareketi üzerinde belirleyici olmayan bir etkisi olduğunu göstermektedir.
Benzemir şekilde, lateral meniskusun anterior–posterior yöndeki kaymasında yalnızca hafif bir fark gözlemlendi. Doğal dizde, posterior lateral kayma 30° ve 60° fleksiyonda sırasıyla 5,249 mm ve 8,270 mm olarak ölçüldü. Yapay meniskus gruplarının lateral kayması doğal dize göre biraz daha küçük olsa da, sertlik grupları arasındaki tüm farklar 0,5 mm’den azdı; bu da ssert sertliğinin lateral meniskusun anterior–posterior hareketi üzerinde yalnızca hafif bir etkisi olduğunu göstermektedir.
Menisküs temas gerilmesi
Tablo 2, farklı fleksiyon açıları (0°, 30° ve 60°) ve farklı ssert sertliği koşulları altında medial ve lateral menisküslerin temas gerilmelerini özetlemektedir. Aynı fleksiyon açısı için, doğal dizin medial ve lateral menisküslerinin temas gerilmesi, implant edilen yapay meniskus modellerinkinden daha büyüktür. 0° fleksiyonda, medial meniskusun temas gerilmesi ssert sertliği arttıkça artmaktadır. Buna karşılık, 30° ve 60° fleksiyonda medial meniskusun temas gerilmesi ssert sertliği arttıkça azalmaktadır.
| Sertif dikim sertliği koşulları | Medial kıkırdak temas gerilmesi (MPa) | Lateral kıkırdak temas gerilmesi (MPa) | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| | 0° | 30° | 60° | 0° | 30° | 60° |
| Sağlam | 1.553 | 2.831 | 3.967 | 1.994 | 2.327 | 3.357 |
| 13 N/mm | 1.376 | 2.726 | 3.815 | 1.920 | 2.214 | 2.866 |
| 25 N/mm | 1.448 | 2.631 | 3.470 | 1.928 | 2.222 | 2.983 |
| 62 N/mm | 1.466 | 2.436 | 3.433 | 1.934 | 2.224 | 3.083 |
| 200 N/mm | 1.466 | 2.601 | 3.625 | 1.937 | 2.221 | 3.128 |
Farklı dikim sertliği koşulları altında fleksiyon sırasında farklı medial menisküslerde gözlenen maksimum temas gerilmesi.
Medial kompartmanda karşılaştırıldığında, lateral menisküs temas gerilmeleri farklı sertlik gruplarında yalnızca küçük değişimler göstermiştir. Değerler tüm yüklenme seviyeleri boyunca sürekli olarak doğal diz değere yakın kalmış ve lateral yapay menisküse sabitleme dikimlerinin sertliğinin lateral kompartmanın mekanik ortamı üzerinde belirgin bir etkisi olmadığını ortaya koymuştur.
Şekil 5, menisküslerin temas gerilmesi dağılımlarını göstermektedir. 0° fleksiyonda medial menisküsün temas gerilmesi maksimumu, anterior boynun medial tarafında yer almıştır. 30° ve 60° fleksiyonda ise bu nokta menisküs cisminin medial tarafına kaymıştır. Her fleksiyon açısı için menisküs temas gerilmesi dağılım deseni, dikim sertliğinden minimal düzeyde etkilenmiştir. Tüm yüklenme koşullarında lateral menisküs için temas gerilmesi maksimumu büyük ölçüde menisküs cisminin medial tarafında yer almıştır.
Tibial kıkırdak temas gerilmesi
Tablo 3, çeşitli dikiş sertliği koşullarında medial tibial kıkırdak üzerindeki temas gerilmelerini göstermektedir. Düşük sertlikte sabitleme (13 N/mm) durumunda medial tibyanın kıkırdakları genel olarak daha yüksek temas gerilimine sahipken, dikiş sertliğinin artmasıyla medial kıkırdaktı temas gerilmeleri kademeli olarak azalmıştır; 200 N/mm grubunun gerilmeleri çoğu yük altında doğal diz kıkırdaklarına en yakın değerlerdir. Buna karşılık, lateral tibyanın kıkırdaklarında farklı sertlik gruplarında küçük farklar gözlemlenmiş, ancak bu farkların büyüklüğü küçüktür; bu da dikiş sertliğindeki değişimlerin taşıdığı yükü esas olarak medial kompartmanda etkilediğini ve lateral kompartmanda neredeyse etkisi olmadığını göstermektedir.
| Dikiş sertliği koşulları | Medial kıkırdak temas gerilmesi (MPa) | Lateral kıkırdak temas gerilmesi (MPa) | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| | 0° | 30° | 60° | 0° | 30° | 60° |
| Tam | 2.741 | 3.667 | 4.078 | 2.699 | 3.463 | 2.955 |
| 13 N/mm | 2.757 | 3.811 | 3.954 | 2.696 | 3.530 | 3.026 |
| 25 N/mm | 2.754 | 3.807 | 3.911 | 2.696 | 3.523 | 3.021 |
| 62 N/mm | 2.752 | 3.780 | 3.929 | 2.695 | 3.516 | 3.017 |
| 200 N/mm | 2.751 | 3.760 | 3.983 | 2.694 | 3.515 | 3.015 |
Flexion sırasında çeşitli dikiş sertliği koşullarında medial tibial kıkırdak üzerindeki maksimum temas gerilmesi.
Tibial kıkırdakların temas gerilmesi dağılımları Şekil 6’da gösterilmektedir. Genel olarak, yapay menisküsün farklı sertlik değerlerinde suturelerle sabitlenmesi, tibiyofemoral temas desenlerini tam diz eklemininkine benzer şekilde korumaktadır. Farklı yükleme modlarında, tibial kıkırdakların medial ve lateral kenarları etrafındaki yüksek temas gerilimi bölgeleri tüm temas bölgesinde daha yoğun bir şekilde konsantre olurken, farklı dikiş sertliği gruplarının genel gerilme desenleri büyük ölçüde aynıdır.
Artan diki sertliği ile temas gerilmesinin dağılımı ve konumu açısından yalnızca küçük değişimler gözlemlenebildi. Tibial plato medial ve lateral kısımlarında yük taşıma alanında belirgin bir değişim görülmedi. Bu gözlemler, diki sertliğinin tibiyofemoral yük taşıma alanında çok az etkisi olduğunu ve yapay meniskus implantasyonundan sonra kıkırdğın bütün temas mekaniklerinin oldukça az değiştiğini göstermektedir.
Tartışma
Çalışmamızdaki en önemli bulgu, medial meniskus protezinin diki sertliğinin, özellikle arka boynuzunun, yapay meniskusun yük paylaşımı, konumu ve temas mekanikleri üzerinde büyük bir etkisi olduğudur; ayrıca genel olarak daha yüksek sertliğin (200 N/mm) normale daha yakın bir biyomekanik etki sağladığı görülmektedir.
Son araştırmalarda meniskus protezinin ön ve arka boynuzlarına sabitlenmesinde diki veya bant kullanılmıştır (Kobayashi et al., 2005; Vrancken et al., 2017; Vrancken et al., 2016). Meniskus kök yırtmasının onarımında transtibial çekme tekniği gibi, arka boynuzların diki iplikleri veya bantları tibianın kemik tünelinden geçirilerek sabitlenmektedir (diki) (Saengpetch et al., 2026); böylece sabitleme gücü, meniskus protezinin hareketliliğini ve halka gerilmesi etkisini etkilemektedir. Araştırmalarda veya klinikte kullanılan diki iplikleri veya bantlar Ethibond diki iplikleri, Fiber wire® diki iplikleri ve Dyneema Purity esaslı tekstil bantını içermekte olup, sertlik değerleri 13 ile 242 ± 33 N/mm arasında değişmektedir (Bartolo et al., 2022; D’Lima et al., 2011). Bugüne kadar, yukarıda özetlenen literatüre göre, Dyneema Purity esaslı tekstil bantı meniskus protezini sabitleyebilecek en yüksek çekme mukavemetine sahip ipektir; sertlik değerleri 242 ± 33 N/mm’ye ulaşmaktadır (Bartolo et al., 2022).
Sertlik değerimiz, insan medial menisküslerinin arka boynuzlarının ölçülen biyomekanik özellikleriyle uyumludur: 207,2 ± 52,79 N/mm (Hauch et al., 2010). Bu nedenle sonlu eleman modelimizde farklı sertlik değerlerine sahip dört yay kullanıldı; bunlar yukarıda bahsedilen dikişleri veya bantları simüle edebilir—en büyüğü 200 N/mm’dir. Ayrıca, ön ve arka boynuz sabitlemesinin sertliğinin medial menisküs protezinin performansı üzerindeki biyomekanik etkilerini araştırdık; bunun için dikiş sabitlemesinin sertliğini sistematik olarak değiştirerek, halka gerilim etkisinin güvence altına alınması ile implantın yeterli hareketliliğinin sağlanması arasındaki optimal tasarımı aydınlatmış olduk.
Çalışmamızın başlıca bulgularından biri, ön ve arka boynuz sabitleme dikişlerinin farklı biyomekanik rolüdür. Arka boynuz dikişindeki çekme kuvveti, özellikle 60° fleksiyonda neredeyse 3,4–4,1 kat daha büyüktü. Bulgumuz, insan medial menisküslerinin ön ve arka boynuzlarının ölçülen biyomekanik özellikleriyle uyumludur; medial menisküsün ön boynuzunun doğrusal sertliği 169,4 ± 24,19 N/mm iken, arka boynuzunkinin 207,2 ± 52,79 N/mm olduğu bulunmuştur (Hauch et al., 2010). Ayrıca, ön boynuzun orta bölümünün elastik modülü 1,35 ± 0,76 MPa ve sonlu gerilim değeri 0,34 ± 0,12 MPa iken, arka boynuzun orta bölümünün 6,42 ± 0,78 MPa elastik modülü ve 1,73 ± 0,32 MPa sonlu gerilim değeri vardır (Abraham et al., 2011).
Genel olarak bu, arka boynuz sabitlemesinin sabitleme mekanizmasında başlıca yük taşıyan eleman olduğu anlamına gelir. Bu bulgu, doğal menisküsün biomekaniğiyle uyumludur: arka boynuz daha büyük bir yükü üstlenir ve diz fleksiyondayken yük aktarımında en önemli rolü oynar (Caldwell et al., 1994). Arka boynuzun ön tibial kaymayı önlemede ve halka gerilmelerini (hoop stress) oluşturmadaki rolü, yapay menisküs tarafından iyi biçimde yeniden üretilmiş gibi görünmektedir; ancak arka boynuzda güçlü bir sabitleme son derece önemlidir. İlginçtir ki, arka boynuzda etki eden çekme kuvvetleri başlıca uygulanan eklem yükünden etkilenmiş, dikişin sertliğinden ziyade fleksiyon açısı artmış; sertlik grupları arasındaki tek fark 30° ve 60° fleksiyonda gözlemlenmiştir.
Bu bulgular, dolayısıyla güvenli sabitlemenin önemli olsa da, arka boynuz dikişi için asıl meyil okunmanın ne olabileceği ve eklemden aktarılan yüklerle belirli bir noktanın ötesinde artan sertliğin, dikiş yüklerini zorunlu olarak orantılı biçimde azaltmayabileceği düşüncesine götürmektedir.
Medial kompartmanda sutür sertliğinin meniskus yer değiştirmesi üzerindeki etkisinin de oldukça önemli olduğunu tespit ettik. Taze kadavra dizlerinde ölçülen meniskus hareketliliğine dayanarak, medial meniskusun arka yönde 5,1 ± 0,96 mm; ön boynunun 7,0 ± 0,7 mm ve arka boynunun 120° fleksiyona kadar uzamada 3,2 ± 1,3 mm hareket ettiği belirlenmiştir (Yao ve ark., 2008). Vedi ve ark. (1999), açık MRI ile meniskus hareketliliğini yük altındaki ve yük altında olmayan koşullarda değerlendirmiştir. Tam uzamadan 90° fleksiyona kadar yük altında, medial meniskusun ön boynusu posteromedial yönde 7,1 ± 2,49 mm, arka boynusu 3,9 ± 1,75 mm ve lateral yönde 3,6 ± 2,32 mm kaymıştır; yük altında olmayan koşullarda bu değerler sırasıyla 5,4 ± 2,53 mm, 3,8 ± 1,63 mm ve 3,3 ± 2,27 mm olmuştur. Sutür sertliğini 13 N/mm’den 200 N/mm’ye artırarak, yapay meniskusun hem ML hem de AP yer değiştirmelerinin kademeli olarak azaldığını bulduk. ML ve AP yer değiştirmeler, doğal meniskunkiler kadar iyi geri getirilememiş olsa da, en yüksek sertlik grubu (200 N/mm’lik grup) en yakın sonucu vermiştir. Bu sonuç, yüzen veya kötü şekilde sabitlenmiş, yüksek çıkık ve yarıçık insidansı ile ilişkilendirilen NUsurface® cihazı gibi artefaktların kullanımında klinik uygulamada önemli bir endişeye doğrudan yanıt vermektedir. Aşırı extrüzyonu ve kaymayı sınırlayarak, daha sert sabitleme protezin stabilitesini iyileştirebilir ve anormal meniskus hareketini azaltabilir. Bu iyileşmiş stabilite, eksenel yükü çevresel halka gerilimine dönüştüren halka gerilimi etkisinin etkili biçimde oluşumu için gerekli bir ön koşuldur (Caldwell ve ark., 1994). Temas gerilimi analizi, sert sabitlemenin avantajları için daha da ikna edici kanıtlar eklemiştir. Ayrıca sutür sertliğindeki artışın medial tibia kıkırdğındaki temas gerilimini azalttığını gözlemişiz. Bu önemlidir çünkü meniskus replasmanının temel amacı, eklem kıkırdğındaki temas gerilimini azaltmak ve uzun vadeli gelişimin
osteoartrit (Sukopp ve ark., 2021). Düşük sertlik grubunda (13 N/mm) kıkırdakta gözlemlenen yüksek temas gerilmeleri, protezin aşırı hareketliliği ve hoop gerilmesini yeterince oluşturamaması nedeniyle yükü yeterince paylaşamadığını göstermektedir. 200 N/mm grubunda ise temas gerilmeleri tüm fleksiyon açılarında her zaman doğal dizine en yakın düzeyde kalmıştır.
Bu bulgu, yapay menisküsün yük dağıtıcı işlevini yerine getirmesi ve üstün kıkırdak koruyucu etkisi öne çıkması için ön ve arka boynuzların sağlam şekilde sabitlenmesinin gerekli olduğunu da ortaya koymaktadır.
Bununla birlikte, sabitleme stabilitesi ile meniküs hareketliliği arasındaki olası ödünleşimi göz önünde bulundurmak gerekir. Önceden belirttiğimiz gibi, güvenli sabitleme hoop gerilmesi etkisini ve yük dağılımını artırırken, teoretik olarak diz fleksiyonu ve ekstansiyonu sırasında meniküs hareketini bozma potansiyeli taşımakta ve bu da eklem içinde başka bölgelerde gerilmeleri artırabilmektedir (Caldwell ve ark., 1994). Buna rağmen bizim bulgularımız, sert sabitlemenin lateral kompartmanda olumsuz etkilerini göstermemiş ve ayrıca meniküste tepe düzeyinde paradoksal bir artış gözlemlenmemiştir. Lateral meniküs ve tibial kıkırdak temas gerilmeleri çoğunlukla medial sutür sertliğindeki değişimlerden etkilenmemiştir. Dolayısıyla temel mekanik etki daha çok medial kompartmanda yoğunlaşmaktadır. Ayrıca meniküsün temas gerilmesi dağılım deseni sutür sertliğinden neredeyse etkilenmemiş ve fizyolojik benzeri yüklenme desenlerini korumuştur.
Aynı zamanda, incelediğimiz artırılmış sabitleme, protezin üzerinde yeni anormal gerilmeler oluşturmadan protezi stabilize etmiş; bu da sonlu eleman modelinde iyi bir denge sağladığını göstermektedir.
Bu çalışmanın sınırlamaları bulunmaktadır. İlk olarak, modelimiz basit ve statik bir yükleme durumunu simüle eder, dinamik koşulları, kas kuvvetlerini veya doğal bir yürüyüş döngüsünün son derece karmaşık kinetiğini dikkate almaz. Yalnızca 45 yaşında bir erkeğin diz modelinin kullanılması, anatomileri ve doku özellikleri değişken farklı bireylere yönelik sonuçlarımızın genellenmesini zorlaştırır. İkinci olarak, yapay bir menisküs homojen, doğrultuya göre izotropik bir malzeme olarak modellenmiştir; bu da 3B yazıcı ile üretilen PCU implantının karmaşık, doğrusal olmayan viskoelastik davranışını karşılamaz. Benzer şekilde, dikişleri doğrusal yay elemanları olarak modelledik—bu, dikişlerin doğrusal olmayan gerilme-şekil değiştirme ilişkisini ya da zamanla kavraşma veya kopmaya yatkınlığını yansıtmayan kabaca bir sadeleştirmedir. Son olarak, modelimiz implanta yönelik biyolojik yanıtı ya da aşınma ve parçacıkların uzun vadeli etkilerini simüle etmez; bunlar klinik deneylerde başarıyı belirleyen başlıca faktörlerdir.
Sonuç olarak, bu sonlu eleman modeli, dikiş sertliğinin menisküs protezlerinin tasarımında önemli bir faktör olduğunu göstermektedir. Test edilen aralıkta ve bu modelde kullanılan belirli yükleme koşulları altında, daha yüksek dikiş sertliği genellikle medial menisküs kaymasını azaltmış ve tibial kıkırdak temas gerilmelerini sağlam dizinkilere daha yakın kılmıştır; menisküs temas gerilmesi üzerindeki etkisi ise daha karmaşık ve fleksiyon açısına bağlı olmuştur. Çalışmamız, simüle edilen yükleme koşulları altında native diz modeliyle en yakın biyomekanik yanıtı genellikle daha yüksek (sert) bir sabitleme—yüksek mukavemetli dikişler ya da 200 N/mm grubu gibi tekstil bantları—sağladığını öne sürmektedir. Bu, menisküs protezlerinin gelecekteki tasarımlarında ve cerrahide klinik sonuçları en üst düzeye çıkarmak ve osteoartritin başlangıcını ertelemek için sağlam bir boynuz sabitlemesi tercih etmeye güçlü bir biyomekanik gerekçe sunmaktadır. Geleceki çalışmaların sonuçlarımızı kadavra ve klinik çalışmalarla desteklemesi ve bu sabitleme ilkelerinin daha gelişmiş bir protez malzeme ve tasarım yelpazesiyle birleştirilerek nasıl iyileştirilebileceğini araştırması gerekmektedir.
Açıklamalar
Veri erişim beyanı
Çalışmada sunulan özgün katkılar makale/supplément materyalinde yer almaktadır; ayrıca ilgili başvurular yazışma sorumlusuna yapılabilir.
Yazar katkıları
XL: Metodoloji, Doğrulama, Görselleştirme, Özgün metni yazma. YC: Biçimsel analiz, Görselleştirme, Metni inceleme ve düzenleme. WY: Yönetmenlik, Görselleştirme, Metni inceleme ve düzenleme. XZ: Yönetmenlik, Görselleştirme, Metni inceleme ve düzenleme. CF: Kavramsal çerçeve, Finansman edinme, Yönetmenlik, Görselleştirme, Metni inceleme ve düzenleme.
Finansman
Yazar(lar), bu çalışma ve/veya yayımı için finansal destek alındığını beyan etmiştir. Merkez üniversiteler için Temel Araştırmaları Fonu ( proje numarası YG2024QNB21) tarafından desteklenmiştir.
Çıkar çatışması
Yazar(lar), bu çalışmanın ticari veya olası bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir finansal ilişki olmadan yürütüldüğünü beyan etmiştir.
Üretken yapay zekâ beyanı
Yazar(lar), üretken yapay zekânın bu el yazısının oluşturulmasında kullanılmadığını beyan etmiştir.
Bu makaledeki figürlerle birlikte sağlanan alternatif metinler (alt text) Frontiers tarafından yapay zekâ desteğiyle oluşturulmuş olup, mümkün olduğunca yazarların incelemesini de içeren makul çabalar doğruluk açısından sağlanmıştır. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz lütfen bizimle iletişime geçin.
Yayıncı notu
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarların görüşlerini yansıtır ve bağlı oldukları kuruluşların, yayncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini zorunlu olarak temsil etmez. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.
-
AbrahamA. C.MoyerJ. T.VillegasD. F.OdegardG. M.Haut DonahueT. L. (2011). Hyperelastic properties of human meniscal attachments. J. Biomech.44 (3), 413–418. 10.1016/j.jbiomech.2010.10.001
-
BartoloM. K.ProvaggiE.AthwalK. K.NewmanS.AccardiM. A.DiniD.et al (2022). Strength of interference screw fixation of meniscus prosthesis matches native meniscus attachments. Knee Surg. Sports Traumatol. Arthrosc.30 (7), 2259–2266. 10.1007/s00167-021-06772-9
-
BokshK.ShepherdD. E. T.EspinoD. M.PlakogiannisC.GhoshA.AujlaR.et al (2026). A single root repair and centralisation tunnel best restores tibiofemoral contact mechanics and extrusion following a medial meniscus posterior root tear: an in vitro biomechanical study. Knee Surg. Sports Traumatol. Arthrosc.34 (2), 459–471. 10.1002/ksa.12683
-
CaldwellG. L.AllenA. A.FuF. H. (1994). Functional anatomy and biomechanics of the meniscus. Oper. Tech. Sports Med.2 (3), 152–163. 10.1016/1060-1872(94)90013-2
-
D’LimaD. D.ChenP. C.KesslerO.HoeneckeH. R.ColwellC. W.Jr (2011). Effect of meniscus replacement fixation technique on restoration of knee contact mechanics and stability. Mol. Cell Biomech.8 (2), 123–134. 10.3970/MCB.2011.008.123
-
Dhaher Y, Kwon T H, Barry M. (2010). The effect of connective tissue material uncertainties on knee joint mechanics under isolated loading conditions. J. Biomech.43 (16), 3118–3125. 10.1016/j.jbiomech.2010.08.005
-
Hauch K N, Villegas D F, Haut Donahue T L. (2010). Geometry, time-dependent and failure properties of human meniscal attachments. J. Biomech.43 (3), 463–468. 10.1016/j.jbiomech.2009.09.043
-
Kobayashi M, Chang Y S, Oka M. (2005). A two year in vivo study of polyvinyl alcohol-hydrogel (PVA-H) artificial meniscus. Biomaterials26 (16), 3243–3248. 10.1016/j.biomaterials.2004.08.028
-
Kurt C, Gök A. (2026). Effect of knee joint meniscus tears on joint cartilage contact and pressure with finite element analysis. Biomedicines14 (4), 869. 10.3390/biomedicines14040869
-
Kutzner I, Heinlein B, Graichen F, Bender A, Rohlmann A, Halder A, et al (2010). Loading of the knee joint during activities of daily living measured in vivo in five subjects. J. Biomech.43 (11), 2164–2173. 10.1016/j.jbiomech.2010.03.046
-
Li G, Gil J, Kanamori A, Woo S L. (1999). A validated three-dimensional computational model of a human knee joint. J. Biomech. Eng.121 (6), 657–662. 10.1115/1.2800871
-
Liu C, Toma I, Mastrogiacomo M, Krettek C, von Lewinski G, Jagodzinski M. (2013). Meniskus rekonstrüksiyonu: bugünün başarıları ve gelecek için temeller. Arch. Orthop. Trauma Surg. 133 (1), 95–109. 10.1007/s00402-012-1624-2
-
McKeon B. P, Zaslav K. R, Alfred R. H, Alley R. M, Edelson R. H, Gersoff W. K. ve ark. (2020). Yeni sentetik polimer meniskus implantının ABD’de yürütülen klinik deneyinden ön sonuçlar. Orthop. J. Sports Med. 8 (9), 232596712095241. 10.1177/2325967120952414
-
Mitton G, Engelke K, Uk S, Laredo J. D, Chappard C. (2020). Dejeneratif medial meniskus, osteoartrit kaynaklı subkortikal kemik değişikliklerine karşı koruyucu etkiyi bir miktar korur. Bone Rep. 12, 100271. 10.1016/j.bonr.2020.100271
-
Mohamadi A, Momenzadeh K, Masoudi A, Walley K. C, Ierardi K, Ramappa A. ve ark. (2021). Meniskus biomekaniği üzerine bilgi gelişimi: 40 yıllık bir bakış açısı. BMC Musculoskelet. Disord. 22 (1), 625. 10.1186/s12891-021-04492-2
-
Patsch C, Dirisamer F, Schewe B. (2021). Meniskus kaybının osteoartrit ilerlemesi için önemi ve erken artrit için tedavi seçenekleri. Orthopade 50 (5), 366–372. 10.1007/s00132-021-04101-z
-
Pena E, Calvo B, Martinez M, Doblare M. (2006). İnsan diz ekleminde bağlar ve menisküslerin birleşik davranışının üç boyutlu sonlu eleman analizi. J. Biomech.39 (9), 1686–1701. 10.1016/j.jbiomech.2005.04.030
-
Pioletti D P, Rakotomanana L, Benvenuti J F, Leyvraz P F. (1998). Büyük deformasyonlarda viskoelastik yapısal yasa: insan diz bağları ve tendonlarına uygulama. J. Biomech.31 (8), 753–757. 10.1016/s0021-9290(98)00077-3
-
Quapp K M, Weiss J A. (1998). İnsan medial kollateral bağının malzeme karakterizasyonu. J. Biomech. Eng.120 (6), 757–763. 10.1115/1.2834890
-
Rho J Y, Kuhn-Spearing L, Zioupos P. (1998). kemiğin mekanik özellikleri ve hiyerarşik yapısı. Med. Eng. Phys.20 (2), 92–102. 10.1016/s1350-4533(98)00007-1
-
Saengpetch N, Wisitkamthorn P, Lertbutsayanukul C, Chitrapazt N, Vijittrakarnrung C. (2026). Posterior medial menisküs kök yırtıklarının radyolojik ve klinik analizi: tüm-dikili ankra ve transtibial çekme tekniklerinin karşılaştırmalı çalışması. Orthop. J. Sports Med.14 (7), 23259671261464696. 10.1177/23259671261464696
-
Shriram D, Yamako G, Chosa E, Subburaj K. (2019). Tam menisküs değişimi için izotropik ve kabuk-çekirdek kompozit menisküs implantlarının mekanik değerlendirmesi: doğrusal olmayan sonlu eleman çalışması. IEEE Access7, 140084–140101. 10.1109/ACCESS.2019.2943689
-
Smith H. Lyons M. M. Patel N. M. (2021). Amerika Birleşik Devletleri’ndeki çocuk hastanelerinde meniskal allograft transplantasyonunun epidemiyolojisi. Orthop. J. Sports Med.9 (9), 23259671211034877. 10.1177/23259671211034877
-
Sukopp M. Schall F. Hacker S. P. Ignatius A. Dürselen L. Seitz A. M. (2021). İnsan dizlerinde menisklerin tibiyofemoral temas mekaniklerine etkisi: sistematik derleme. Front. Bioeng. Biotechnol.9, 765596. 10.3389/fbioe.2021.765596
-
Tu J. F. Wang X. Z. Yan S. Y. Wang Y. r. Yang J. w. Shi G. x. ve ark. (2025). Diz osteoartriti hastalarında akupunktur noktalarının termal duyarlılaştırılması: kesit kesitli vaka-kontrol çalışması. J. Integr. Med.23 (3), 289–296. 10.1016/j.joim.2025.03.004
-
Vedi V. Williams A. Tennant S. J. Spouse E. Hunt D. M. Gedroyc W. M. (1999). Menisk hareketi. Dinamik MR kullanılarak yapılan in-vivo çalışması. J. Bone Jt. Surg. Br.81 (1), 37–41. 10.1302/0301-620x.81b1.8928
-
Verhaeghe L. Boeren K. (2018). Sentetik menisk değişimi sonrası nadir bir komplikasyon. J. Belg Soc. Radiol.102 (1), 63. 10.5334/jbsr.1601
-
Vrancken A. C. Eggermont F. van Tienen T. G. Hannink G. Buma P. Janssen D. ve ark. (2016). Yeni bir anatomik biçimli polikarbonat uretan tam meniskal değişiminin fonksiyonel biomekanik performansı. Knee Surg. Sports Traumatol. Arthrosc.24 (5), 1485–1494. 10.1007/s00167-015-3632-6
-
Vrancken A. C. T., Hannink G., Madej W., Verdonschot N., van Tienen T. G., Buma P. (2017). In vivo performansının polikarbonat uretanından üretilmiş yeni, anatomik biçimli toplam meniskus protezi: keçilerde 12 aylık değerlendirme. Am. J. Sports Med.45 (12), 2824–2834. 10.1177/0363546517713687
-
Wang B., Liu Q., Wise B. L., Ke Y., Xing D., Xu Y. ve ark. (2018). Valgus malalignmanı ve lateral kompartman radiografik diz osteoartriti (OA) prevalansı: Wuchuan OA çalışması. Int. J. Rheum. Dis.21 (7), 1385–1390. 10.1111/1756-185X.13079
-
Wang H., Zhang B., Cheng C. K. (2020). ACL greftinin sertliği ve biçimi tünel genişlemesi ve greft aşınmasını etkiler. Knee Surg. Sports Traumatol. Arthrosc.28 (7), 2184–2193. 10.1007/s00167-019-05772-0
-
Wells M. E., Scanaliato J. P., Dunn J. C., Garcia E. J. (2021). Meniskus yaralanmaları: mekanizma ve sınıflandırma. Sports Med. Arthrosc. Rev.29 (3), 154–157. 10.1097/jsa.0000000000000311
-
Willinger L., Foehr P., Achtnich A., Forkel P., Voss A., Liska F. ve ark. (2019). Medial meniskus eksik dizlerde alt ekstremite alignmanının tibiofemoral temas basıncı üzerindeki etkisi. Orthop. J. Sports Med.7, 2325967118824611. 10.1177/2325967118824611
-
Yao J, Snibbe J, Maloney M, Lerner A. L. (2006). Stresses and strains in the medial meniscus of an ACL deficient knee under anterior loading: a finite element analysis with image-based experimental validation. J. Biomech. Eng. 128 (1), 135–141. 10.1115/1.2132373
-
Yao J, Lancianese S. L, Hovinga K. R, Lee J, Lerner A. L. (2008). Magnetic resonance image analysis of meniscal translation and tibio-menisco-femoral contact in deep knee flexion. J. Orthop. Res. 26 (5), 673–684. 10.1002/jor.20553
-
Zaslav K. R, Farr J, Alfred R, Alley R. M, Dyle M, Gomoll A. H. et al (2022). Treatment of post-meniscectomy knee symptoms with medial meniscus replacement results in greater pain reduction and functional improvement than non-surgical care. Knee Surg. Sports Traumatol. Arthrosc. 30 (4), 1325–1335. 10.1007/s00167-021-06573-0
-
Zhang X, Yuan S, Wang J, Liao B, Liang D. (2021). Biomechanical characteristics of tibio-femoral joint after partial medial meniscectomy in different flexion angles: a finite element analysis. BMC Musculoskelet. Disord. 22 (1), 322. 10.1186/s12891-021-04187-8
-
Zur G, Linder-Ganz E, Elsner J. J, Shani J, Brenner O, Agar G. et al (2011). Chondroprotective effects of a polycarbonate-urethane meniscal implant: histopathological results in a sheep model. Knee Surg. Sports Traumatol. Arthrosc. 19 (2), 255–263. 10.1007/s00167-010-1210-5
Özet
Anhtar kelimeler
temas gerilmesi, sonlu eleman analizi, halka gerilmesi, diz biomekaniği, meniskus protezi, dikiş sertliği
Kaynakça
Li X, Chen Y, Yu W, Zhou X ve Fang C (2026) Ön ve arka boynuz dikiş sertliğinin medial meniskus protezinin biyomekanik performansına etkisi: sonlu eleman analizi. Front. Bioeng. Biotechnol. 14:1973619. doi: 10.3389/fbioe.2026.1973619
Başvuru tarihi
20 Ağustos 2026
Düzeltme tarihi
13 Eylül 2026
Kabul tarihi
25 Eylül 2026
Yayınlanma tarihi
11 Kasım 2026
Cilt
14 – 2026
Düzenleyen
Yanan Jiang, Harbin Tıp Üniversitesi, Çin
Phi Duong Nguyen, City Children’s Hastanesi, Vietnam
Arif Gök, Dumlupınar Üniversitesi, Türkiye
© 2026 Li, Chen, Yu, Zhou ve Fang.
Bu makale, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) koşulları altında açık erişimli olarak dağıtılmıştır. Orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahibinin atıf yapılması ve bu dergideki orijinal yayının, kabul görmüş akademik uygulama doğrultusunda gösterilmesi şartıyla, diğer ortamlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir. Bu koşullara uymayan herhangi bir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir.
Bu koşullara uymayan herhangi bir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir.
*İletişim: Chaohua Fang, fangchaohua@sjtu.edu.cn


†
Bu yazarlar bu çalışmaya eşit katkıda bulunmuş ve ilk yazarlık payını paylaşmaktadır
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarların görüşlerini yansıtır ve bağlı oldukları kuruluşların, ya da yayıncının, editörlerin ve değerlendirenlerin görüşlerini kesin olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.