Orijinal Araştırma Makalesi
Front. Bioeng. Biotechnol., 12 Kasım 2026
Bölüm: Musculoskeletal, Hareket ve Yardımcı Biomekanik
Cilt 14 – 2026 | https://doi.org/10.3389/fbioe.2026.1956472
- GL
Guo-Sen Li 1,2
- GC
Gong-Cai Chen 3
- WT
Wen-Tao Tu 1,2
- ZZ
Zheng-Ping Zhang 4
- ES
En Song 5
- JZ
Jiang-Jun Zhou 1,2*
-
1. Ortopedi Bölümü, Birleşik Lojistik Destek Kuvveti 908. Hastanesi, Nanchang, Jiangxi, Çin
-
2. Nanchang Üniversitesi Üçüncü Klinik Tıp Fakültesi, Jiangxi Tıp Fakültesi, Nanchang Üniversitesi, Nanchang, Jiangxi, Çin
-
3. Geriatri Bölümü, Birleşik Lojistik Destek Kuvveti 908. Hastanesi, Nanchang, Jiangxi, Çin
-
4. Omurga Cerrahisi Bölümü, Honghui Hastanesi, Xi’an Jiaotong Üniversitesi, Xi’an, Çin
-
5. Ortopedi Bölümü, Kunming Tıp Üniversitesi Birinci Yan Hastanesi, Kunming, Yunnan, Çin
Makale Ölçümleri
Özet
Arka Plan:
Lomber diskektomi sonrasında kalan annüler defekt, nucleus pulposusun (NP) tekrarlı yer değiştirmesine olanak verebilir. Annüler sutürasyon içeriği iyileştirebilir, ancak sutür sayısı, eksel yay sertliği, yerleşimi ve kenar uyumunun rolleri belirsizdir.
Yöntem:
İdealize edilmiş bir L4-L5 insan disk finite element modeli; intact bir disk, onarılmamış tam kalınlıklı posterolateral annüler defekt, bir ile üç arası suture ile açık boşluk onarımları ve derecelendirilmiş üç-suture kısmi appozisyon onarımları karşılaştırıldı. Nükleus pulposus (NP) korunmuş olduğundan, model idealize bir diskektomi sonrası defekti temsil ediyor. 1-MPa genişlemeli nükleus-sınırı basancı ön yüklemesini, ardından 7,5-N flexion momenti ile veya olmadan 2.000 N’a eksenel kompresyon izledi. Birincil sonuçlar, konteynmanlı peak NP protrüzyonu ve protrüzyon-basancı eğrisi altında yalnızca pozitif alan (AUC) oldu. Rim stresi ve disk içi basancı ikincil sonuçlar oldu. Hassasiyet analizlerinde suture yerleşimi, suture sayısı, eksenel yay sertliği, ön gerilim, defekt boyutu, ön yükleme ve mesh yoğunluğu değiştirildi.
Sonuçlar:
Defekt, saf kompresyon altında peak protrüzyonu 0,107’den 0,358 mm’ye ve flexion plus kompresyon altında 0,183’ten 0,474 mm’ye artırdı. Her birincil yük-hedefli onarım protrüzyonu azalttı. Açık boşluk onarımları, 1 MPa’da defekt-intact AUC farkının %29–32’sini ve yaklaşık %90’ı 0,1 MPa’da geri getirdi. Gerilimsiz tek suture’lar arasında, yalnızca defektin derin, yük açan kısmını geçenler büyük azalmalar sağladı. Suture sayısı ve eksenel yay sertliği, peak protrüzyonu en fazla %1,0 değiştirdi. Ortalama rezidüel boşluk 1,69’dan 0,80 mm’ye azalırken, saf kompresyon altında AUC 235’ten 102 mm N’a düştü. Rim stresi her onarımda intact seviyesinin üzerinde kaldı. Onarım sıralaması sağlamdı, ancak iyileşme büyüklüğü ön yüklemeye, protrüzyon tanımı ve mesh yoğunluğuna bağlıydı.
Sonuç:
Bu idealize modelde, mekanik olarak dahil eden suture ile konteynman iyileşti. Edge appozisyonu ve yerleşim, suture sayısı veya eksenel yay sertliğinden daha önemliydi. İyileşmiş konteynman, annüler stresi normalize etmedi. Dolayısıyla protrüzyon yolunu kapatmak ile annüler yük transferini geri getirmek ayrı hedeflerdir.
1 Giriş
Lumbalgı, dünyada engelli oluşun önde gelen nedeni olup 2020’de yaklaşık 619 milyon kişiyi etkilemekte ve 2050’ye kadar 843 milyona ulaşması öngörülmektedir (Ferreira et al., 2023). Lumbar disk hernisi (LDH), en yaygın yapısal nedenlerinden biri ve lumbar omurga ameliyatının önde gelen endikasyonudur. Radikülopati ile birlikte LDH’nin yıllık insidansı olgu tanımına göre değişmekle birlikte cerrahi tedavi gerektiren olgularda yılda yaklaşık 0,3-2,7 /1.000 yetişkini kapsamakta; yaş, sigara kullanımı, yüksek kütle indeksi ve kümülatif mesleki omurga yüklemesi ile artmaktadır (Hincapié et al., 2025). Konservatif tedavinin başarısız olduğu durumlarda lumbar diskektomi, yer değiştirmiş nucleus pulposus (NP) kaldırılarak radikül semptomlarını güvenilir biçimde rahatlatsa da, annulus fibrosusta (AF) bir rezidüel defekte yol açar. Bu nedenle direkt annüler sutüre, bu defekti güçlendirerek ameliyat sonrası hassas erken dönemde içeriği koruma işlevini geri kazandırmayı amaçlayan bir yardımcı teknik olarak öne çıkmıştır.
Rezidüel açıklık bu sorunun merkezindedir. Parçanın herniye ettiği ve kaldırıldığı annüler yol genellikle mekanik açıdan zayıflamış olarak kalmakta, disk yeniden yüklendiğinde geride kalan NP’nin omurga kanalına geri girmesi için potansiyel bir yol sağlamaktadır (Carragee et al., 2003; Lurie et al., 2014). Bu durum özellikle sınırlı diskektomi sonrasında önem taşır; bu yaklaşım disk malzemesini koruyarak disk yüksekliğini ve işlevini korumaya yardımcı olsa da, annülüsün yetersizliği nedeniyle geri herniye edebilecek daha fazla malzeme bırakır.
AF, içini saran basınçlı NP’yi içerirken basıncı, eğilme ve torsiyonu aktaran, katmanlı ve lif destekli bir yapıdır. Sınırlı iç iyileşme kapasitesi, tam kalınlıkta bir defekt sonrasında bu içeriği koruma işlevinin geri kazandırılmasını zorlaştırır (Guterl et al., 2013). Klinik kanıtlar rezidüel açıklığın önemini destekler. 1.653 hastayı içeren bir meta-analiz, diskektomi sonrasında büyük annüler defektli hastalarda, küçük defektli hastalara göre semptom nüksü ve tekrar ameliyatı açısından daha yüksek odds bulmuştur (Miller et al., 2018).
Doğrudan annüler dikiş, yerel dokuyu yeniden yaklaştırmayı hedeflemesi ve disk boşluğuna neredeyse hiç malzeme eklememesi nedeniyle çekicidir. Annüler tamir kanıtı üç kaynaktan gelir ve bunlar birbirinden ayrılmalıdır. Bunlar, dikiş temelli cihazları da içeren annüler dikiş klinik çalışmaları; implant edilen kapatma cihazlarının klinik deneyleri; ve tamir ve kapatma yapılarının laboratuvar ya da ex vivo testleridir. Klinik araştırma, uygunluk çalışmaları ve karşılaştırmalı kohortlardan birleştirilmiş değerlendirmelere ilerlemiştir. Retropektif çalışmalar, dikişle endoskopik diskektomi sonrasında daha düşük nüks oranı bildirmiştir (Wang ve ark., 2022; Peng ve ark., 2024); öte yandan daha önce yürütülmüş bir randomize deney bir dikiş temelli tamir cihazı ve birleştirilmiş annüler tamir kanıtı konusunda daha belirsiz sonuçlar vermiştir (Bailey ve ark., 2013; Wang ve ark., 2024). İki güncel meta-analiz, dikiş sonrasında daha düşük nüks ya da tekrarlayan disk fıtığı ve daha az tekrarlı ameliyat bildirmiştir. Ayrıca daha uzun ameliyat süresi, ağrı ve özürde üzerinde tutarsız etkiler ve ciddi çalışma heterojenliği saptamış; daha büyük analiz, sonuç-ağırlıklı kesinliği düşükten ortaya değerlendirmiştir (Lin ve ark., 2026; Ouyang ve ark., 2026). Böylece güncel kanıt, klinik vaadi desteklerken uniform bir fayda ortaya koymaz.
Annüler dikiş kullanımı aynı zamanda Çin’de de genişlemiştir. 2025 yılında yayımlanmış ulusal uzman konsensusu, hastalık seçimi ve ameliyat tekniğinde standartlaşmaya yöneliş yansıtaktadır (Çin Rehabilitasyon Tıbbı Derneği Omurilik ve Omurilik İçi Profesyonel Komitesi Omurilik ve Omurilik İçi Minimal İnvaziv Grubu, 2025). 2024 yılında yayımlanmış bir profesyonel yorum, altıncı jenerasyon bir dikiş cihazının tanıtımından sonra yaklaşık 12.000 endoskopik annüler dikiş prosedürü bildirmiştir (Ma, 2024). Belirsiz klinik kanıtına rağmen bu tekniğin artan kullanımı, tamir performansının temel mekanik belirleyicilerinin belirlenmesine duyulan ihtiyacı vurgulamaktadır.
Bench ve ex vivo çalışmalar, dikiş destekli yapıların ve diğer onarım ya da kapatma tekniklerinin akut yıkılışa gereken basıncı ya da yükü artırabileceğini göstermektedir; ancak performans, defekt geometrisi, onarım konfigürasyonu ve doku tutulumuna bağlıdır (Bartlett ve ark., 2013; Yang ve ark., 2016; Ying ve ark., 2024). Sonlu eleman kanıtları, annüler insizyonun yerel disk gerilmesini ve deformasyonunu değiştirdiğini ortaya koymaktadır (Li ve ark., 2024). Bu çalışmalar genellikle onarılmış ile onarılmamış durumları karşılaştırmış veya yıkıcı hasarı değerlendirmiştir; elde edilen kenar yakılaşmasının ilerleyen yüklemeler sırasında içeriği nasıl etkilediğini çözememiştir. Açık bir boşluğu aşan bir dikiş, karşıt kenarları birbirine yaklaştırmadan daha fazla ayrışmayı engelleyebilir; oysa sıkıştırılan bir dikiş, dışa yönlenen nucleus pulposus (NP) hareketi için yolunu daraltabilir. Artan kenar boşluğu, ankör yerleşimi, dikiş sayısı ve eksenel yay sertliği nadiren tek bir mekanik çerçeve içinde ayrıştırılmıştır.
Bu nedenle, annüler dikiş onarımının hangi özelliklerin, yüke bağlı içerilen NP çıkıntısını belirlediğini ve artan içeriğin yerel annüler gerilmeyi normalleştirip normalleştirmediğini sorduk. İdealize edilmiş diskektomi sonrası annüler defekte sahip, sağlam disk, onarılmamış posterolateral defekt, yük hedefli açık boşluk dikiş köprüleri ve kademeli kısmi kenar yaklaşıması onarımları, fleksiyon ile ve fleksiyonsuz sıkıştırma altında karşılaştırmak için insan L4-L5 sonlu eleman fonksiyonel omur birimi kullanıldı. Dikiş yerleşimi, sayısı, eksenel yay sertliği, ön gerilme, defekt boyutu, ön yük ve yerel ağ yoğunluğu ayrıca değiştirildi; yaklaşıma ayrıca simüle edilen dikiş sıkıştırması ile de sağlandı. Tüm mekanik olarak tutulan onarımların, onarılmamış defekte göre içeriği iyileştireceğini; kenar yaklaşıması ve yerleşimin, dikiş sayısı ya da eksenel yay sertliğinden daha büyük etkiler exert edeceğini; ve yerel kenar gerilmesinin çıkıntı azalmasına rağmen anormal kalmaya devam edeceğini varsaydık. Bu tasarım, dikişi ikili bir prosedürden çok kademeli bir mekanik durum olarak ele alır ve onarım kalitesinin klinik öncesi değerlendirmesi için bir çerçeve sağlayabilir.
2 Materyaller ve yöntemler
2.1 Kaynak model, ağ ve çözücü
Analiz, FEBio insan lomber omurga model setinden (Finley ve ark., 2018) halka açık şekilde erişilebilir olan 49F_L45_hybrid L4-L5 fonksiyonel omir birimini kullandı. Kaynak model, 49 yaşında bir kadın örneğini temsil ediyor ve FEBio 2.5 spesifikasyonunda dağıtılmıştı. Arşivlenmiş bütünlüklü model, 37 katı alanda 38.566 düğüm ve 33.532 sekiz düğümlü heksaedrik katı eleman ile yedi ayrık bağ dokusu alanı içeriyordu. Dosya adındaki “hybrid” (hibrit) sözcüğüne rağmen, analiz edilen modeldeki tüm katı alanlar heksaedrikti; tetrahedral, kama veya kabuk elemanı yoktu. Model 110.508 denkleme sahipti.
Girdi, kaynak mesh yapısı, malzeme parametreleri, yerel malzeme eksenleri, temas tanımları ve yük eğrileri korunarak FEBio 4.12’ye dönüştürüldü. Dönüştürülmüş model, kaynak denkleme sayısını tam olarak (110.508) tekrarladı; bu, spesifikasyon dönüştürme işleminin model yapısını koruduğunu gösteriyor. Özdeş bir denkleme sayısı baş başına mekanik eşdeğerliği kanıtlamaz. Bu nedenle dönüştürülmüş bütünlüklü model, segmentel hareket açıklığı, disk içi basıncı ve eksenel deformasyon dahil olmak üzere saf momentler ve eksenel sıkıştırma altında da referans değerlerle karşılaştırıldı (Ek Malzeme). Statik doğrusal olmayan çözümler FEBio ile (Maas ve ark., 2012) elde edildi. Mekanik açıdan ilgili birim sistemi milimetre, newton, megapascal ve newton-milimetreydi. Kaynak mesh yapılandırmasının korunduğu tüm çalışmalara normal sonlandırma ile ulaşıldı. Başarısız sıkıştırma denemeleri ayrı ayrı bildirilmektedir (Bölümler 3.4 ve 3.6). İnce mesh modelleri, hepsinin ulaştığı en yüksek yüke kadar karşılaştırıldı (Bölüm 3.6).
2.2 İştisabi ve yapısal tanımlar
Somurtkan kortikal kemik ortotropik elastik malzeme olarak; arka kemik, spongöz kemik, facet kıkırdakğı ve kemikli-kıkırdak uç plakaları ise neo-Hookean formülasyonlarla modellenmiştir. Nükleus pulposus, Young modülü 1 MPa ve Poisson oranı 0.49 olan, neredeyse sıkıştırılamaz neo-Hookean malzemedir. Annulus pulposus 20 katmanlı katı karışım lamellden oluşmaktadır: ön, arka, sol ve sağ bölgelerin her birinde beş radyal lamel. Her lamel bir Holmes-Mow temel maddesi ile yerel çevresel eksenle 45° ve 135° açı yapan, birbirine simetrik iki fiber-exp-pow ailesi içermektedir. Yedi büyük bağ grubu doğrusal olmayan, yalnızca çekmeye çalışan yaylar olarak; bilateral facet eklemeleri ise facet-on-facet kaymalı temas olarak modellenmiştir. Başlıca bünyevisel değerler Tablo 1’de özetlenmiştir; parametre setinin tamamı kaynak modelden (Finley ve ark., 2018) olduğu gibi alınmıştır.
TABLE 1
| Yapı | Formülasyon | Ana parametreler |
|---|---|---|
| Son/pedikül kemiği | Neo-Hookean | E = 3.500 MPa; nu = 0,30 |
| Kortikal kemik | Ortotropik elastik | E1 = E2 = 8.000 MPa; E3 = 12.000 MPa; G12 = 2.857 MPa; G23 = 3.677 MPa; G31 = 4.444 MPa; nu12 = 0,40; nu23 = 0,30; nu31 = 0,35 |
| Sünger kemik | Neo-Hookean | E = 100 MPa; nu = 0,20 |
| Kemik uç plakaları | Neo-Hookean | E = 1.000 MPa; nu = 0,30 |
| Kıkırdak uç plakaları | Neo-Hookean | E = 23,8 MPa; nu = 0,45 |
| Faset kıkırdak | Neo-Hookean | E = 30 MPa; nu = 0,40 |
| Nükleus pulposus | Neo-Hookean | E = 1 MPa; nu = 0,49 |
| Annulüs temel maddesi | Holmes-Mow | E = 1 MPa; nu = 0,40; beta = 3,4 |
| Annulüs lifleri, iki aile | Fiber-exp-pow | Alpha = 65; beta = 2; ksi = 0,296 MPa; açılar = 45 ve 135° |
| Yedi bağ grubu | Doğrusal olmayan, yalnızca çekmeye çalışan yaylar | Kaynak-model tablolanmış kuvvet-uzama eğrileri |
| Faset eklem yüzeyleri | Kaydırmalı facet-on-faset teması | Genişletilmiş Lagrangiyen, otomatik ceza, iki geçişli |
Ana yapısal ve bünyesel tanımlar.
2.3 Annülüs defekti
Posterolateral-sol bir annulotomi, beş arka lamellanın tamamından 18 hekahedral AF elemanı silinerek oluşturuldu (Şekil 1). Silinen elemanların düğüm noktalarından ölçülen boyutlar kranio-kaudal yönde 3,99 mm, yerel çevresel teğet boyunca 4,79 mm ve radyal kalınlık boyunca 6,55 mm idi. Bu hasar modeli dolayısıyla 33.514 katı eleman içeriyordu. Paylaşılan sınır düğüm noktaları korundu ve yalnızca silinen elemanlara ait basınç yüzeyleri kaldırıldı. Bu eleman-silme temelli hasar, kutu biçiminde, kalınlığının tamamını kapsayan bir açılımdır. Boyutu ve şekli, kaynak ağın çözünürlüğü tarafından belirlenmiştir. Klinik bir annulotominin veya dejeneratif bir yırtılmanın sahip olduğu yarık, haç (krüsiat) veya pencere biçimini yeniden üretmez. Sonuçlar dolayısıyla bu geometri için karşılaştırmalıdır.
ŞEKİL 1
NP rezeksiyon yapılmadı. Bu bilinçli bir seçimdi. Diskektomi sırasında kaç miligram nucleus materialinin çıkarılacağı konusunda bir konsensüs yok. Uygulama, yalnızca herniye parçasının çıkarılması (limiteli diskektomi veya sequestrektomi) ile disk boşluğunun küretajıyla agresif çıkarma arasında değişiyor (McGirt ve ark., 2009a; Ran ve ark., 2015). Çıkarılan hacim hastalar arasında farklılık gösteriyor (McGirt ve ark., 2009b). Bu nedenle tek bir rezeksiyon hacimi temsil edici olamaz. Agresif çıkarma, daha fazla disk boyu kaybı, daha fazla uç plaka dejenerasyonu ve daha fazla uzun süreli bel veya bacak ağacı ile ilişkilendirilmiştir (McGirt ve ark., 2009a; 2009b; Barth ve ark., 2008; Ran ve ark., 2015; Reheman ve ark., 2024). Limiteli çıkarma, özellikle annüler defekt büyük olduğunda reherniasyon riskini artırabilir (McGirt ve ark., 2009a; 2009b). Ancak karşılaştırmalı çalışmalar benzer reherniasyon oranları bildirmiştir (Ran ve ark., 2015; Reheman ve ark., 2024). Kalan bir nucleus ile geride kalan bir annüler açıklık, annüler tamirin önerildiği durumdur (McGirt ve ark., 2009b). Modelimiz bu durumu yaklaşıktırır. NP’yi korumak aynı zamanda her modelde nuclear materyali özdeş tuttu. Bu sayede defekt geometrisinin ve tamir konfigürasyonunun konteynman üzerindeki etkileri izole edildi. Bu nedenle model, tam postoperatif durumu değil, idealize edilmiş bir diskektomi sonrası annüler defekti temsil ediyor. Nucleotomy, disk hacminin kaybı, azalmış nuclear basıncı, doku retraksiyonu ve yerel cerrahi hasar yeniden üretilmedi. Nuclear materyalin çıkarılmasının nuclear basıncı düşürebileceğinden, tüm primer durumlar ayrıca 0.1, 0.5 ve 1.0 MPa ön yüklerde analiz edildi (Bölüm 2.8). Bu, uygulanan ön yükün bir duyarlılık analizidir, nucleotomy’nin bir modeli değildir. Bu modelde, daha düşük bir ön yük, yük altında intradiskal basıncı düşürmek yerine yükseltmiştir (Bölüm 3.6). Tamirlerin geniş sıralaması ön yükle değişmedi, ancak iyileşmenin büyüklüğü değişmiştir (Bölüm 3.6).
2.4 Açık açıklıklı dikiş konfigürasyonları
Dikişler, zıt kusur kenarlarındaki eşleşik düğümleri birbirine bağlayan idealize edilmiş, yalnızca çekmeye çalışan ayrık gerilimli yaylarla temsil edildi. Aday kenar-düğüm çiftleri, onarılmamış modeldeki yük kaynaklı açılma göre sıralandı. Tek dikiş modeli en büyük açılmaya sahip çifti; iki ve üç dikişli modeller ise sırasıyla bir sonraki yüke duyarlı çiftleri ekledi. Hedef dışı bir üç dikişli hassasiyet çalışması, yayları belirgin şekilde açılmayan kenar çiftleri üzerine yerleştirerek dikiş sayısından bağımsız bir yerleştirme değerlendirmesi yapılmasına olanak tanıdı. Bu iç içe modellerin açılma sıralamasına bağlılığını ortadan kaldırmak için bağımsız bir yerleştirme analizi eklendi. Tek tek, 20 aday demir bağı çiftinin her birine sırayla bir tek dikiş yerleştirildi ve her çift ayrı ayrı analiz edildi. Ayrıca kusur kalınlığının dış yarısına bir, iki ve üç dikiş yerleştirildi. Bu dış yarı dizilimleri yalnızca konumdan seçildi, açılma verisi kullanılmadan. Tek ve üç dikişli dış yarı dizilimleri, Bölüm 2.5’te betimlenen yüke dayalı modelle sıkılaştırıldı. Hedef kalan açıklık ortalaması app12 açıklığıydı (1,186 mm).
Temel yasaya göre yay, kısalma durumunda sıfır kuvvet ve 50 N/mm lineer çekim eğimine sahipti; değişmemiş referans konfigürasyonda sıfır ön gerilme vardı. Sertlik hassasiyet çalışmaları, tek ve üç dikişli modeller için 10 ve 200 N/mm değerlerini kullandı. Bu yasadaki eğim eksenel yay sertliği olarak adlandırılır; dikişin çekim dayanımı değildir. İplik geometrisi, malzeme doğrusal olmayan davranışı, düğüm davranışı ve kayması, son çekim dayanımı, doku delici tarafından kesilme, demir bağının çıkması ve döngüsel yorulma modellenmedi. Ayrı bir ön gerilme hassasiyet çalışması, gerilme kolunu yaklaşık 10 N sağlayacak şekilde inşa edilen uzunlukta kaydırdı.
2.5 Kısmi kenar birleşim konfigürasyonları ve ağ taraması
Farklı doku yakılaşma derecelerini düğüm sıkıştırmadan sonra modellemek için, üç yük hedefli ankastre çiftinin etrafındaki dinlenme geometrisi yüklemeden önce pürüzsüz biçilde dönüştürüldü. Her çift için karşıt düğümler, kendi kendine dengeleyen Gauss farkı alanıyla birbirine doğru kaydırıldı. Gauss genişliği 2,2 mm idi ve yalnızca bir ankastrenin 6,0 mm yakınındaki düğümler etkilendi. Dönüştürülmüş koordinatlar ardından yeni gerilimesiz referans geometrisi olarak tanımlandı; sıkıştırma kaydırması, ön gerilim, kalıcı gerilim, kenar teması veya sürtünme uygulanmadı. Yerel eksenler her elementin düğümlerinden tanımlandı. Bu nedenle fiber yönleri dönüştürülmüş geometriyle otomatik olarak güncellendi. Dönüşümün ağ üzerindeki etkisi her yakılaşma seviyesi için nicelendirildi (Ek Malzeme). Toplam AF ve NP hacimleri 0,11%’den az değişti. AF radyal kalınlığı neredeyse değişmedi (app12’deki ortanca değişim −0,1%). Bozulma yalnızca defekt kenarlarıyla sınırlıydı. app12’de element hacmi −12%’den +13%’e değişti (5.-95. yüzdelikler). Fiber yönleri 0,9° ortanca (95. yüzdelik, 9,1°) döndü. Yirmi altı NP-AF arayüz düğümü 0,1 mm’den fazla (maksimum, 1,0 mm) hareket etti. Dönüştürülmüş geometris gerilimesiz olarak sıfırlandığından, dönüşümün ürettiği fiber uzaması (0,91-1,13, 5.-95. yüzdelikler) analize dahil edilmedi. Tüm bozulma ölçüleri, kalan açıklık azaldıkça arttı.
Ortalama kalan ankastre-çift açıklığı, 1,7, 1,5, 1,2, 1,0, 0,8 ve 0,6 mm hedef değerlerine kalibre edildi ve buna sırasıyla app17, app15, app12, app10b, app08 ve app06 modelleri üretildi. Önceden var olan yakın temas konfigürasyonu da değerlendirildi. Kalite, etkilenen her heksahedronun sekiz köşesinde ölçekli Jacobiyan kullanılarak değerlendirildi. Belirli bir tarama değeri olan 0,2’nin altında etkilenen elemente sahip modeller yalnızca bozulmuş üst sınır duyarlılık konfigürasyonları olarak işlendi. Bu tarama bozulmuş modelleri elemiş olsa da ağ yakınsamasını göstermez. Yakınsama ayrıca ayrı olarak sınandı (Bölüm 2.8).
Kalan boşluk serisinin tamamı, tek bir model yerine, yakıştırmnın etkisi için birincil kanıt sundu. App12, görselleştirme ve detaylı karşılaştırma için temsilci bir ara-yakıştırma konfigürasyonu olarak post hoc korundu. Salt olumlu çıkıntı AUC’si sağlam yanıta yaklaştı ve tepe çıkıntıları belirgin ölçüde azaldı. Etkilenen hiçbir eleman 0,2 tarama değerinin altına düşmedi. Başarılı bir otomatik kural tarafından seçilmedi ve optimal, fizyolojik ya da tamamen kapanmış bir tamir olarak sunulmuyor. Kalan boşluğu fizyolojik ya da cerrahi kapanış hedefi değil. Ortalama boşluğu 1,186 mm olup bireysel ankrajl çifti boşlukları 0,849, 0,905 ve 1,805 mmidi.
Gerginliksiz varsayımın sonuçları etkileyip etkilemediğini test etmek için app17 ve app12 boşlukları için kuvvet tabanlı bir yakıştırma modeli kuruldu. Her dikiş, her defekt duvarında bir doku tutamağı kavradı; bu, ankraja 1,0 mm mesafedeki duvar düğümleri olarak tanımlandı. Analiz üç aşamadan oluştu. İlk olarak, ön gerilme uygulanırken tutamaklar öngörülen bir kapanışla bir araya getirildi. İkinci olarak, kapanış kuvvet kontrolü altında serbest bırakıldı. Dikişler, yalnızca çekmeye çalışan yaylar (50 N/mm) ve 0,1 mm düğön ön gerilmesi olarak modellenerek defekti kapalı tuttu. Üçüncü olarak, model 2.6 bölümünde açıklandığı gibi yüklendi. İki defekt duvarı arasında sürtürmesiz temas tanımlandı. Kapanış, serbest bırakma sonrası ankrajl çifti boşlukları deform modellerine eşitleyecek şekilde kalibre edildi (app12: 0,85, 0,91 ve 1,83 mm; app17: 1,38, 1,43 ve 2,29 mm). Her iki boşluk seti de basıncın başlangıcına ait. Deform app12 modelinde ön gerilme, ankrajl çifti boşluklarını 0,01 mm’den az ölçüde değiştirdi (Ek Malzeme).
2.6 Sınır koşulları ve yükleme
L5’in inferior rijit uç plakası altı serbestlik derecesinde sabitlendi. Yük, L4’ün rijit üst plakasına iki ardışık aşamada uygulandı (Şekil 1D). 1. aşamada, genişleyen nükleus-sınırı basıncı 0’dan 1 MPa’ya kadar kademeli olarak artırıldı ve ardından sabitlendi. 2. aşamada ise eksenel kuvvet 0’dan 2.000 N’a kadar kademeli olarak artırıldı ve ön yük aktif kaldı İki mekanik koşul değerlendirildi. Saf eksenel basınc için üst rijit cismin medio-lateral ve anteroposterior kaymaları ile tüm dönme hareketleri kısıtlandı, yalnızca eksenel kayma serbest bırakıldı. Flexion ile birlikte basınc içinse flexion dönmesi serbest bırakıldı ve eksenel kuvvetle eşzamanlı olarak medio-lateral eksen etrafında 7,5 N·m’lik bir moment uygulandı.
Bu ön yük burada açıkça belgelenmiştir. Arşivlenen çalıştırılabilir giriş dosyasında, 1 MPa’lık bir basınç nükleus sınırına iki yüzey tanımı aracılığıyla uygulandı: 96 nukleus-annulus yüzeyi ve 608 nukleus-uç plakası yüzeyi. Her iki yüzeyde de basınç nukleustan dışarıya doğru etki etti. Sonlu eleman terimleriyle bu, deformasyona uğrayan yüzeye dik kaldığı için bir takip yüküdür (follower load). Ancak omurga biyomekaniğinde uygulanan, basıncın omurga eğrisi boyunca uygulandığı takip yükü değildir. Bu nedenle buna genişleyen nukleus-sınır basıncı ön yükü diyoruz. Bu ön yük annulusu ve uç plakalarını şişmeye benzer şekilde dışarıya doğru iter. Bununla birlikte, nukleusu dinlenme durumunda hidrostatik çekmeye de maruz bırakır. Hesaplanan disk içi basınç, sıfır eksenel kuvvette −0,81 MPa olup saf basınc altında 2.000 N’a yükseldi (flexion ile birlikte 1,12 MPa). Kaynak model geliştirme makalesi 0,1 MPa’lık bir ön yükten bahsetmektedir (Finley ve ark., 2018), arşivlenen giriş dosyası ise 1 MPa kullanmaktadır. Biz arşivlenen değeri koruduk. Bu değerle, yük altında disk içi basınç, dik durma ve öne eğilme sırasında ölçülen in vivo aralığın üst sınırına yakındır (yaklaşık 0,5–1,1 MPa; Wilke ve ark., 1999). 0,1 MPa’lık bir ön yükle bu değer 1,70–1,87 MPa’ya yükselirdi. Ön yükün sonuçları etkileyebileceğinden, 0,1 ve 0,5 MPa’lık ön yükler de analiz edildi (Bölüm 2.8).
2.7 Sonuç ölçümleri
İçerilen NP çıkıntısı, NP-defect arayüzünde ölçüldü. Bu arayüz, defect tarafından açığa çıkarılan NP yüzeyidir. Beşer düğüm içeren iki sütundan oluşan on düğüm içerir ve yaklaşık 2 mm çevresel ve 2,5 mm kranio-kaudal uzanır (Ek Malzeme). Bu on düğüm dolayısıyla açığa çıkarılan tüm yüzeyi oluşturuyordu, seçilmiş bir alt küme değil. Bunlardan ikisi üç dikişli modellerde dikiş ankrajı görevi gördü. Her model durumundan hariç tutuldular. Bu, tüm modellerde aynı düğüm kümesini korudu ve zorlanan ankraj hareketinin ölçüme girmesini engelledi. Ölçüm dolayısıyla sekiz düğümün ortalamasıydı. Her ıraksayan yükleme noktasında, bu arayüz düğümlerinin ortalama kayması, dışarıya yönelen posterolateral yöne projekte edildi. Tepe çıkıntı, yükleme yolu boyunca en büyük pozitif değerdi ve ortaya çıktığı eksenel kuvvet de kaydedildi. Burada “tepe”, tek bir düğümün kayması değil, yükleme yolu üzerindeki maksimum değer anlamına gelir.
Üç doğrulama, bu ölçümün sağlamlığını test etti. İlk olarak, iki alternatif tanımlama hesaplandı: on düğümün tamamının ortalaması ve dört açığa çıkarılan facet üzerinde alan-ağırlıklı yüzölçümü ölçümü. İkinci olarak, defect-e göre bir ölçüm hesaplandı. Bu, arayüz kaymasından defect duvarları üzerindeki 46 düğümün ortalamalı kayması çıkarıldı. Bu, NP’nin defect kenarlarının ortalama hareketine göre hareketini ölçtü. Defect duvarlarının ortak dışarıya yönelen hareketini kaldırdı, ancak dönme hareketini değil. Üçüncü olarak, sekiz düğüm sırayla çıkarıldı (birini hariç tut). Açığa çıkarılan facet’lerin normalleri boyunca kayma da hesaplandı (Ek Malzeme).
Bazı çıkıntı-yüklenme yollarının monoton olmaması ve birbirine bitişik modellerin yüklenme yolunun sonunda içeri doğru hareket etmesi nedeniyle birincil kümülatif metrik, çıkıntı-yüklenme eğrisinin yalnızca pozitif alanı olarak belirlendi. Sıfırın altındaki çıkıntı değerleri sıfıra sabitlendi ve her bir ışınlaşmış sıkıştırma fazı noktası üzerinde yamak entegrasyonu uygulandı. Elde edilen birim mm N oldu. İçeri hareket dışarı hareketi dengeleyen işaretli bir alan da hesaplandı ve tamamlayıcılık açısından Ek Malzeme’de bildirildi. Birincil metrik olarak kullanılmadı, çünkü birbirine bitişik modellerdeki içeri aşırı düzeltme, içerme olarak değerlendirilebilirdi. Yalnızca pozitif tanımlama, dışarı kaymayı çıkıntı yolunun kullanımını yansıtır. İçeri hareket, ek içerme değil, çevreleyen halka dokusunun deformasyonunu yansıtır. Kayma, ön yük uygulanmadan sonra sıkıştırmanın başlangıcından ölçüldü. Bu referans, yalnızca mekanik yüklenmenin yol açtığı hareketi izole eder. Ön yükten önceki bir referans kullanılmadı, çünkü ön yük arayüzü kendi içinde zıt yönlerde hareket ettiriyordu. Sağlam modelde basınç bu yüzeye etki ve onu 0,10–0,12 mm dışarı hareket ettirdi. Kusur ve açık aralık onarım modellerinde ise açığa çıkan çekirdek yüzeyine etki eden bir basınç yoktu; bu yüzey 0,11–0,13 mm içeri hareket etti (Ek Malzeme). Yalnızca pozitif AUC çalışma özgü bir metrik olduğundan, model durumlarının sıralaması işaretli AUC, maksimum çıkıntı, alternatif kayma tanımları ve her iki yüklenme koşulu ile de kontrol edildi. Sağlam yanıta geri dönüş, seçilen metrik için 100 x (kusur – onarım)/(kusur – sağlam) olarak hesaplandı. 100%’den büyük değerler, üstün biyolojik iyileşme değil, sağlam referansın ötesinde sayısal aşırı düzeltmeyi gösterir.
Defekt sınırlarında yer alan 57 elemanın, eleman ortalamalı Cauchy gerilme bileşenleri üzerinden tepe halka kenarı von Mises gerilmesi hesaplandı. Keskin bir eleman silme kenarına komşu olan tek bir eleman ağ çözümlemesine duyarlıdır. Bu nedenle aynı 57 eleman üzerinde beş en yüksek değerin ortalamasını ve 95. ile 90. yüzdelikleri de hesapladık. Bölgesel 95. yüzdelik, defekten 8 mm içinde kalan 187 halka elemanı üzerinden hesaplandı. Her kenar elemanının iki lif ailesi için lif yönünde gerilme ve lif uzaması hesaplandı. Disk içi basınç, merkezdeki sekiz NP elemanı üzerinden ortalaması alınan negatif ortalama normal gerilme olarak hesaplandı. 2.000 N uç nokta betimleyici olarak bildirildi; ancak tüm yol tepkisini yakalamaları nedeniyle en belirgin çıkıntı ve yalnızca pozitif AUC önceliklendirildi.
2.8 Duyarlılık analizleri ve istatistiksel tasarım
Birincil karşılaştırmalar; intact (onarılmamış), aralıksız defekt, açık boşluklu tek dikiş, açık boşluklu üç dikiş ve kademeli üç dikişli kısmi yapışma modellerini içermektedir. Duyarlılık analizleri dikiş sayısı (bir ile üç yük hedefli dikiş), eksel boyundurma sertliği (10, 50 ve 200 N/mm), hedef dışı yerleştirme, defekt boyutu (küçük, temel ve büyük) ve üç dikişli ön gerilmeyi inceledi. Ön yükleme duyarlılığı, intact, defekt, açık boşluklu tek ve üç dikiş ile app12 durumlarında 0,1, 0,5 ve 1,0 MPa değerlerinde değerlendirildi. Üç defekt, aynı posterolateral konumda, beş arka lamellanın tamamından geçen tam kalınlıklı defektlerdi. Küçük defekt, orta yüksekliğine en yakın 10 temel elemandan oluşuyordu. Büyük defekt ise sekiz komşu arka halka elemanı ekledi (26 eleman). Bu defektlerin kraniyo-kaudal, dairesel ve radyal boyutları sırasıyla 2,5 × 4,8 × 6,0 mm, 4,0 × 4,8 × 6,6 mm ve 5,8 × 7,5 × 7,0 mm idi. Dolayısıyla defekt boyutu duyarlılığı, yalnızca yükseklik yerine genel defekt boyutunu yansıtmaktadır.
Yerel ağ hassaslığı, defektin çevresindeki bölgenin iyileştirilmesiyle test edildi. Defekt merkezinden 8 mm içinde kalan annüler, nükleer ve uç plak elemanları; aynı zamanda kenarın etrafındaki bir elemanlık halka ve NP-defekt arayüzü iyileştirildi (sağlam modelde 643, defekt ve tamir modellerinde 625 eleman). Her eleman, kendi üçlü doğrusal eşleştirmesi boyunca 2 × 2 × 2 (h/2) veya 3 × 3 × 3 (h/3) elemana bölündü. Bu nedenle, apposition morfu dahil geometri ve yerel malzeme eksenleri değişmedi. İyileştirilen ve orijinal elemanlar arasındaki sınırdaki düğümler, doğrusal kısıtlamalarla orijinal elemanların kenarlarına ve yüzeylerine bağlandı. Sağlam, defekt, açık-üç dikiş ve app12 modelleri her iki yükleme koşulunda h/2’de analiz edildi. Sağlam, defekt ve app12 modelleri ayrıca saf basınca altında h/3’te de analiz edildi.
Bu, deterministik, tek örneklemeye dayalı bir sonlu eleman çalışmasıydı. Her konfigürasyon tek bir sayısal çözüm üretti; biyolojik tekrar ya da rastlantısal bileşen yoktu. Bu nedenle çıkarımsal istatistiksel testler veya hata çubukları uygulanabilir değildi. Karşılaştırmalar, doğrudan hesaplanan değerler ve göreceli farklar olarak bildirildi. Bildirilen tüm değerler, orijinal ağ üzerindeki tek modelin sayısal çıktılarıdır ve modele bağılıdır. Mutlak çıkıklık, geri yükleme yüzdeleri ve 2.000 N’daki gerilmeler ağ yakınsamasına ulaşmamıştır (Bölüm 3.6). Test edilen konfigürasyonları karşılaştırmak için kullanılırlar. Sonuçlar, bu konfigürasyonlar arasındaki nitelikli eğilimlere dayanır; tek bir değere değil.
3 Bulgular
3.1 Annüler defekt, içi açık çıkıklığı ve kenar gerilimini artırdı
Tamamlanmayan posterolateral annüler defekt, her iki yükleme koşulunda da sınırlı NP çıkıntısını artırdı (Şekil 2; Tablo 2). Saf eksenel basınca altında, tepe çıkıntısı sağlam modelde 0,107 mm’den defekt modelinde 0,358 mm’ye yükseldi; yalnızca pozitif AUC 154,7’den 515,6 mm N’a çıktı. Eğilme plus eksenel basınca altında ise tepe çıkıntısı 0,183’ten 0,474 mm’ye, yalnızca pozitif AUC ise 211,9’dan 556,5 mm N’a arttı. Defekt, aynı zamanda çıkıntının maksimuma ulaştığı yükü de değiştirdi. Saf basınca altında, defekt modelinde tepe çıkıntısı 2.000-N uç noktasında değil, 1.578 N’da oluşurken, sağlam modelde bu 600 N’daydı; eğilme plus basınca altında her iki model de maksimumlarına 2.000-N uç noktasında ulaştı. Annüler kenar von Mises gerilmesi saf basınca altında 4,47’den 5,42 MPa’ye, eğilme plus basınca altında ise 3,43’ten 4,39 MPa’ye yükseldi (Şekiller 3, 4). Disk içi basınç yalnızca hafifçe değişti: saf basınca altında 1,032’den 1,048 MPa’ye, eğilme plus basınca altında ise 1,120’den 1,124 MPa’ye; bu da defektin yerel sınırlamayı ve kenar yüklemesini, kitlesel nükleer basınçlandırmayı değil, etkilediğini gösteriyor.
ŞEKİL 2
TABLO 2
| Yükleme | Model durumu | Ortalık açıklık (mm) | Maksimum çıkıntı (mm) | Maksimumdaki kuvvet (N) | Son nokta çıkıntısı (mm) | Sadece pozitif AUC (mm·N) | Çevre gerilmesi (MPa) | IDP (MPa) |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Saf basma | Sağlam | – | 0.107 | 600 | 0.031 | 154.7 | 4.47 | 1.032 |
| Saf basma | Tamir edilmemiş defekt | – | 0.358 | 1,578 | 0.332 | 515.6 | 5.42 | 1.048 |
| Saf basma | Bir dikişli açık açıklık | – | 0.281 | 933 | 0.087 | 398.4 | 5.38 | 1.049 |
| Saf basma | Üç dikişli açık açıklık | – | 0.282 | 956 | 0.102 | 405.7 | 5.24 | 1.045 |
| Saf basma | Üç dikişli app12 | 1.186 | 0.150 | 644 | −0.081 | 155.6 | 5.30 | 1.033 |
| Eğilme + basma | Sağlam | – | 0.183 | 2,000 | 0.183 | 211.9 | 3.43 | 1.120 |
| Eğilme + basma | Tamir edilmemiş defekt | – | 0.474 | 2,000 | 0.474 | 556.5 | 4.39 | 1.124 |
| Eğilme + basma | Bir dikişli açık açıklık | – | 0.301 | 1,267 | 0.241 | 450.0 | 4.44 | 1.122 |
| Eğilme + basma | Üç dikişli açık açıklık | – | 0.304 | 1,289 | 0.254 | 456.6 | 4.42 | 1.120 |
| Eğilme + basma | Üç dikişli app12 | 1.186 | 0.134 | 1,244 | 0.088 | 195.3 | 4.48 | 1.116 |
Ana model durumlarında birincil mekanik sonuçlar.
Uç nokta çıkıntısı, 2.000 N’lik uç noktadaki değerdir ve yalnızca betimleyici olarak bildirilir; negatif değerler sıkıştırmanın başlangıcı referansına göre içe dönük aşırı düzeltmeyi ifade eder. İDP, disk içi basınç; app12, temsil edici üç dikişli kısmi-uyum konfigürasyonu (ortalama arta kalan ankastre çifti açıklığı 1,186 mm). Kenar gerilmesi, 2.000 N’lik uç noktada 57 kenar elemanındaki maksimum değerdir ve 1-MPa ön yük korunurken hesaplanır. Yüzdelik ve bölgesel ölçümler ile ağa bağımlılığı Ek Malzeme’de verilmiştir. Tüm değerler orijinal ağacın model bağımlı çıktılarıdır. 2.000 N’deki değerler ağa sıkılaştırmasıyla kontrol edilemedi (Bölüm 3.6).
ŞEKİL 3
ŞEKİL 4
3.2 Tek ve üç dikişli açık açıklık köprüleri benzer kısmi çıkıntı kontrolü sağladı
Yük hedefli açık tamirler, tamir edilmemiş defekte göre sınırlı çıkıntıyı azaltmış ancak sağlam yanıtı geri getirmemiştir (Şekil 2; Tablo 2). 2.000 N uç noktada, çıkıntı saf basınca altında bir sütür ile 0,087 mm ve üç sütür ile 0,102 mm, esneme plus basınca altında ise sırasıyla 0,241 ve 0,254 mm olmuştur. Karşılı zirve değerleri saf basınca altında 0,281 ile 0,282 mm ve esneme plus basınca altında 0,301 ile 0,304 mm olarak bulunmuştur. Pozitif yalnız AUC, basınca altında 398,4 ile 405,7 mm·N ve esneme plus basınca altında 450,0 ile 456,6 mm·N olarak hesaplanmıştır. Bu değerler bir sütür için defekten-smara AUC farkının %32 ve %31’ini, üç sütür için ise %30 ve %29’unu geri getirmiştir. Bu değerler 1-MPa ön yük için geçerlidir. Ön yüke bağlılığı Bölüm 3.6’da bildirilmiştir. Çıkıntı-yük eğrileri monoton olmayan bir biçim göstermiştir, özellikle saf basınca altında; bu nedenle birincil ölçüt olarak zirve çıkıntı ve pozitif yalnız AUC alınmış, uç nokta ise betimleyici olarak verilmiştir. Bu monoton olmayan biçimin mekanik bir açıklaması vardır. Yüklemenin sonunda, defet etrafındaki annüler duvar dışarıya doğru şişmeye devam ederken, açığa çıkan NP yüzeyi daha az hareket etmiştir. Duvara göre arayüz dolayısıyla içeriye doğru hareket etmiştir. Defetle ölçülen bu ölçüt (Bölüm 2.7) ile 2.000 N uç nokta, sağlam modelde ve her iki yükleme koşulunda tamirlerin hepsinde negatif, yalnızca tamir edilmemiş defette pozitif kalmıştır.
Modellerin genel sıralaması çıkıntı tanımına bağlı değildi (Ek Malzeme). Her tanım için kusur en büyük çıkıntıyı üretirken, bir ve üç sütür arasındaki fark 3 yüzde puanını aşmadı. app12 modeli tam modele en yakın kalmaya devam etti. Ancak açık yarım restorasyonunun büyüklüğü tanıma bağlıydı. Saf basınca altında üç sütür, birincil ölçütle kusur-tam AUC farkının %30’unu, on düğümün tamamıyla %25’i, yüzölçümü ölçüsüyle %23’ünü ve kusura göre normalize edilmiş ölçütle %65’ini geri getirdi. Facet normalleri boyunca kayma yalnızca %8 verdi. Bu normaller uç plakaya doğru 25°–37° eğiktir, dolayısıyla bu ölçü disk boyundaki kaybı da yakalar. Kusur duvarı tepede 0.23–0.39 mm dışarıya doğru hareket etti. Böylece birincil ölçü küresel şişmeyi içerirken, kusura göre normalize edilmiş ölçü bunu büyük ölçüde hariç tutar. Birini çıkar testiyle her modelden sırayla bir düğüm çıkarıldı. Sekiz çıkarmanın tamamında kusur açık yarım tamiratlarını, açık yarım tamiratlar ise app12’yi aştı. Bu sonuç hem tepe çıkıntı hem de her iki yükleme koşulunda yalnızca pozitif AUC için geçerliydi. Ancak çıkarmalar arasındaki aralıklar üç sütür tamiratı kusur ile örtüşüyordu (saf basınç: tam 0.097-0.122, app12 0.135-0.171, üç sütür 0.248-0.323 ve kusur 0.296–0.415 mm).
3.3 Sütür sayısı ve eksel yay sertliğinin sınırlı etkileri vardı
Tam bir-, iki- ve üç-sütür serileri boyunca tepe çıkıntı bir ve üç sütür arasında 1.0%’den fazla değişmezken, yalnızca pozitif AUC 1.8%’den fazla değişmedi (Şekil 5). Eksel yay sertliğinin 10’dan 200 N/mm’ye değiştirilmesi, tepe çıkıntı için 0.3% ve yalnızca pozitif AUC için 0.9% maksimum konfigürasyon içi aralık üretti. Böylece sütür sayısı ve eksel yay sertliği, test edilen yük-hedefli, yalnızca gerilim konfigürasyonları içinde içerilmiş çıkıntının zayıf belirleyicileri oldu. Sertlik taraması yırtılma, doku çekilme veya tamirat arızasını değerlendirmedi.
ŞEKİL 5
3.4 Artan kenar birleşmesi, yarım-bağımlı bir çıkıntı azalması üretti
Kalibre edilmiş üç dikişli yapışma serisi boyunca, ortalamaya sahip ankraç çifti boşluğunun azaltılması hem tepe çıkıntıyı hem de yalnızca pozitif AUC’yi kademeli olarak azalttı (Şekil 6). app17 (ortalama boşluk, 1,690 mm) ile app08 (0,796 mm) arasında, tepe çıkıntı saf basınca altında 0,194’ten 0,117 mm’ye ve fleksiyon plus basınca altında 0,204’ten 0,087 mm’ye azaldı. Aynı aralıkta, yalnızca pozitif AUC 235,4’ten 101,7 mm N’ye saf basınca altında ve 305,5’ten 109,5 mm N’ye fleksiyon plus basınca altında azaldı. Bu eğilim kesme kuralından bağımsızdı. Aynı aralıkta, işaretli AUC de monotonik olarak azaldı: saf basınca altında 195,3’ten 47,0 mm N’ye ve fleksiyon plus basınca altında 305,5’ten 109,5 mm N’ye. İşaretli AUC ile açık boşluklu tamirler, yalnızca pozitif AUC’de olduğu gibi kusurlu-sağlam farkının %29–32’sini geri getirdi; app12 ise %107 ve %105 geri getirdi.
ŞEKİL 6
Temsilci app12 konfigürasyonu, bireysel ankraç çifti boşlukları 0,849, 0,905 ve 1,805 mm olmak üzere 1,186 mm ortalamaya sahip ankraç çifti boşluğu gösterdi; bu nedenle yapışma kısmi ve kusur boyunca düzensiz dağılmıştı. Tepe çıkıntı saf basınca altında 0,150 mm ve fleksiyon plus basınca altında 0,134 mm’ye ulaştı; sırasıyla 644 ve 1.244 N’de ortaya çıktı. Yalnızca pozitif AUC sırasıyla 155,6 ve 195,3 mm N olup, kusurlu-sağlam AUC farkının %100 ve %105’ini geri getirmeye karşılık gelir ve açık boşluklu üç dikişli köpruya göre %62 ve %57 azalma gösterir. Tepe çıkıntı üzerinden, yalnızca pozitif AUC üzerinden değil de hesaplanan geri kazanım, saf basınca altında daha düşük (%83), fleksiyon plus basınca altında ise daha yüksek (%117) olup, iyileşmenin görünür tamamlılığı seçilen ölçüte bağlıdır. Monotonik olmayan yollarla tutarlı olarak app12, saf basınca altında da referans konumunu geç geç aşan bir içe dönük aşırı düzeltme sergiledi ve 2.000 N uç noktada −0,081 mm’ye (minimum −0,094 mm) ulaştı. Bu içe dönük aşırı düzeltme, stressiz (serbest) birleşik dinlenme geometrisinin zorlanması sayesinden kaynaklanan sayısal bir sonuçtur; üstün içerme kanıtı değildir. app12 içindeki morph etkilenen hiçbir eleman 0,2 ölçekli-Jacobian tarama değerinin altına düşmedi.
Sıkı yaklaşım modelleri, çıkıntı ölçülerini sağlam referansın altına düşürdü. App06 ve yakın-temas modeli, yalnızca pozitif AUC geri dönüş değerleri olarak %121–%141 üretmiş ve en az bir koşulda negatif çıkıntı uçları ortaya koymuştur. En küçük ölçekli Jacobian değerleri 0,0359 ve 0,0720’ye indi; sırasıyla 0,2’nin altında etkilenen beş ve dört eleman bulundu. Bu konfigürasyonlar yalnızca bozulmuş üst-sınır duyarlıkları olarak korundu.
Kuvvet tabanlı yaklaşım, kalan boşluğun etkisini doğruladı. app17 boşluğunda, her iki yükleme koşulunda da kusur-sağlam yalnız-pozitif AUC farkının %94’ünü geri getirdi; buna karşılık deformeli model bu değeri %78 ve %73 olarak geri getirdi. app12 boşluğunda bu oran %131 ve %132 olurken, deformeli model için %100 ve %105’ti. app12 boşluğunda tepe çıkıntı, saf basma altında 0,050 mm, flexion-plus-basma altında 0,079 mm olarak ölçüldü. Ancak germe tabanlı kapatma, kenar gerilimini artırdı. app12 boşluğunda tepe kenar gerilimi 11,55 ve 11,49 MPa olarak bulundu; bu değerler deformeli modelin değerlerinden (5,30 ve 4,48 MPa) iki katından fazla. %95 yüzdelik kenar gerilimi 8,14 ve 8,01 MPa iken, deformeli modelde bu oran 4,80 ve 3,86 MPa’ydı. app17 boşluğunda kenar gerilimi deformeli modelinkine benzerdi (saf basma altında 5,77’ye karşı 5,63 MPa). Serbest bırakıldıktan sonra dikiş gerginliği, app17 boşluğunda her dikiş başına 5–10 N ve app12 boşluğunda 12–30 N olarak ölçüldü. 0,8 mm’lik daha küçük bir boşluk (app08) ulaşılamadı. Bu, her diş düğümü başına 163 N gerektirdi ve serbest bırakıldıktan sonra elemanlar tersine döndü.
3.5 Dairesel kenar gerilimi onarımdan sonra da sağlam seviyelerin üzerinde kaldı
İçerilen çıkıntıda azalmalar, annüler kenar geriliminin sağlam seviyeye geri getirilmesiyle eşleşmedi (Şekiller 3, 4). Tek elemanlı tepe değeri ağa bağımlı olduğundan (Bölüm 3.6), ana gerilim ölçüsü olarak 95. yüzdelik kenar gerilimi kullanıldı. Saf basınca altında, açık-boşluk ve şekillendirilmiş-yaklaşma onarımları arasında 4,56–5,22 MPa aralığında değişirken, bu değer sağlam modelde 4,11 MPa ve onarılmamış kusurda 5,25 MPa olarak ölçüldü. Eğilme ve basınç birleşimi altında onarım aralığı 3,78–4,20 MPa iken, sağlam modelde 3,16 MPa ve kusurda 4,19 MPa oldu. Kuvvet temelli yaklaşma, basınca altında app17 ve app12 boşluklarında gerilimi 5,63 ve 8,14 MPa’ya çıkardı (Şekil 4). Kuvventemelli yaklaşma ve sıkılaştırılan dış-yarım dikişleri daha yüksek kenar gerilimi üretti (Bölümler 3.4 ve 3.6). Onarımların çoğu, onarılmamış kusura göre 95. yüzdelik kenar gerilimini mütevazı ölçüde azalttı, ancak her onarım ilgili sağlam değerinin üzerinde kaldı. Bu sonuç gerilim ölçüsüne bağlı değildi. Tek elemanlı tepe değeri aynı örüntüyü gösterdi (saf basınç: açık-boşluk ve şekillendirilmiş-yaklaşma onarımlarında 4,79–5,69 MPa, sağlam modelde 4,47 MPa ve kusurda 5,42 MPa; Ek Malzeme). 187 annüler eleman üzerinde bölgesel 95. yüzdelik ve lif yönü gerilimi aynı örüntüyü gösterdi (Ek Malzeme). Ancak lif uzaması, onarımlarda sağlam modeldekinden yüksek değildi (maksimum 1,052–1,053’e karşı 1,081). Dolayısıyla yüksek kenar gerilimi, greater maksimum lif uzamasıyla eşleşmedi. Yaygın ölçekli gerilim haritaları en yüksek gerilimlerin kusur kenarında yer aldığını gösterirken, sağlam model açılımsız sürekli bir annüler koru korudu (Şekil 3).
3.6 Yerleşim ve kusur geometrisi kalan hassasiyetleri etkiledi
Hedef dışı üç-dikişli konfigürasyon, onarılmamış kusur yanıtını yakından yeniden üretti. Saf basınca altında tepe çıkıntı 0,356’ya karşı 0,358 mm ve eğilme ve basınç birleşimi altında 0,473’e karşı 0,474 mm oldu. Bu durum, en büyük yük kaynaklı açılma sağlayan kenor-node çiftlerine yerleştirilen dikişlerin ürettiği kısmi çıkıntı kontrolundan farklıydı.
Bağımsız dikiş yerleştirme analizi, etkinin sayıdan çok konum tarafından belirlendiğini gösterdi. Yirmi tek dikişin yalnızca ikisi çıkıntıyı büyük ölçüde azalttı. Saf sıkıştırmada defekt-intakt AUC farkının sırasıyla 32,5% ve 23,6’sını; sıkıştıirma+esneme altında ise 30,9% ve 21,8’sını geri getirdi. Her iki dikiş de yük altında açılan defektin derin kısmı boyunca, NP-defekt arayüzüne yakın yerleşmişti. Üçüncü bir çift 1,0 mm açıldı ancak orta derinlikteydi ve etkisiz kaldı (0,3%). Diğer 17 çift geri kazanımı −4,0%–2,2% arasında değiştirdi. Dolayısıyla yük kaynaklı açılma baş başına faydayı öngörmedi (sıra korelasyonu, saf sıkıştırmada 0,26 ve sıkıştıirma+esneme altında 0,15). Bu modelde, defektin yük altında ancak az açılan dış yarısına yerleştirilen gerginsiz dikişler yük taşımadı ve çıkıntıyı azaltmadı. Dış yarısına konan bir, iki ve üç dikiş geri kazanımı yalnızca −0,1%–0,1% arasında değiştirdi. Dış yarısındaki dikişleri germek AUC’yi ancak küçük ölçüde azalttı. Gerilmiş bir dış yarısı dikişi yaklaşık 1,2 mm’lik bir kalan açık bırakarak saf sıkıştırmada AUC farkının 14,3’sini, sıkıştıirma+esneme altında ise 3,6’sını geri getirdi. Gerilmiş üç dış yarısı dikişi, elemanların serbest bırakmada çökmesi nedeniyle 1,36 mm ortalamalı açık altında kapatılamadı. 16,2% ve 3,1% geri getirdiler. Sıkıştıirma+esneme altında ise maksimum çıkıntı, onarılmamış defekten daha yüksekti (bir ve üç gergin dikişle sırasıyla 0,498 ve 0,504 mm’ye karşı 0,474 mm). Karşılaştırmalı olarak, üç gergin derin dikiş yaklaşık 1,7 mm’lik daha büyük bir ortalamalı açıkta %94 geri getirdi (app17). Gergin dış yarısı dikişleri defektin dış kısmı kapattı, ancak derin kısım yük altında 1,59 mm açıldı; bu da onarılmamış defeke benziyordu (1,68 mm). Gerginleştirmenin bir de maliyeti vardı. Serbest bırakmadan sonra düğen gerilmesi 18–43 N, maksimum kenar gerilmesi ise 12,6–19,3 MPa’ya yükseldi. Dikiş eklemek yerleştirmeyi telafi etmedi: yük hedefli üç dikiş %30 geri getirdi, bu da en iyi tek dikişe (32,5%) benziyordu. Hiçbir tek dikiş kenar gerilimini geri getiremedi (5,28–5,70 MPa, intakt modeldeki 4,47 MPa ve defektteki 5,42 MPa’ya karşı).
Pozitif yalnız AUC, saf basınca altında 333,7’den 515,6–536,8 mm N’ye ve fleksion plus basınca altında 382,8’den 556,5–576,1 mm N’ye kadar küçük, temel ve büyük kusur modellerinde arttı. En küçük kusur yine en yüksek saf basınca kenar gerilimini (6,09 MPa) üretti. Ön gerilmeli üç dikiş köprüsü, pozitif yalnız AUC’yi saf basınca altında 363,6 mm N’ye ve fleksion plus basınca altında 438,9 mm N’ye düşürdü ancak saf basınca için negatif bir uç nokta üretti. Birincil model dizisi boyunca disk içi basınç, saf basınca altında 1,026–1,049 MPa ve fleksion plus basınca altında 1,111–1,124 MPa aralığında kaldı. Orijinal ağ yapılandırmalarının tümü normal sonlanmaya ulaştı.
Ön yük, iyileşmenin büyüklüğünü değiştirdi ancak onarımların genel sıralamasını değiştirmedi (Ek Malzeme). Her ön yükte (0,1, 0,5 ve 1,0 MPa) kusur en büyük çıkıntıyı, app12 ise onarımlar arasında en küçük çıkıntıyı verdi. Bir ve üç dikiş arasında en fazla 4 yüzde puanı fark vardı; ancak kesin sıralamaları ön yüke göre değişti. Her onarım kenar gerilimini sağlam durum değerinin üzerinde korudu. Ancak iyileşmenin büyüklüğü ön yüke güçlü şekilde bağıldı. Açık yarık onarımları, 0,1 MPa’da kusur-smar farkının AUC’sinin %88–93’ünü, 0,5 MPa’da %52–58’ini ve 1,0 MPa’da %29–32’sini geri getirdi. App12, 0,1 MPa’da %153 ve %215’i, 0,5 MPa’da %122 ve %141’i, 1,0 MPa’da %100 ve %105’i (sırasıyla saf basınç ve fleksion plus basınç) geri getirdi. Dinlenme durumunda disk içi basınç üç ön yükte sırasıyla −0,08, −0,41 ve −0,81 MPa idi. 2.000 N’lik saf basınca altında ise yaklaşık 1,70, 1,40 ve 1,03 MPa oldu. Dolayısıyla daha düşük ön yük, yük altında disk içi basınçyı düşürmek yerine yükseltti.
Yerel ağ sıkılaştırması sıralamayı korudu ancak mutlak büyüklükleri korumadı (Ek Malzeme). Sıkılaştırılmış modeller h/2’de 750–900 N ve h/3’ten itibaren 711 N’de yerel olarak kararsız hale geldi. Bütünüyle sağlam modelde bu, defekt bölgesinin arka annulusunda meydana geldi. Defekt ve tamir modellerinde ise çekirdeğin açılıma doğru şiştiği yerde oluştu. Bu kararsızlık daha ayrıntılı incelendi. Quasi-Newton ve tam Newton yinelemeleriyle, sıkılaştırılmış ve orijinal elemanlar arasındaki geçişteki kısıtlamalarla ve kısıtlamalarsız gerçekleşti. Başlangıcında kuvvet artığı azaldı ancak yer değiştirme düzeltmesi azalmayı bıraktı (yaklaşık 0,005 mm), bu da sıfıra yakın katılığa sahip yerel bir mod olduğunu gösteriyor. Defekt modelinde h/2’de, açılımdaki çekirdek yüzeyi 889 N’de orijinal elemanının üçlü doğrusal şeklini en fazla 0,55 mm sapma gösterdi. Dolayısıyla sıkıştırılmış ağ, daha seyrek orijinal ağın baskıladığı yerel bir şişme modunu çözdü. Tam yük altında yakınsama sıkıştırılmış modellerle sağlanamadı. Bu nedenle ağ yoğunlukları 711 N’ye kadar karşılaştırıldı. Sağlam, defekt ve app12 modellerinin sıralaması her yoğunlukta aynıydı. Mutlak çıkıntı sıkılaştırmayla arttı. Saf sıkıştırma altında 711 N’de çıkıntı, sağlam modelde 0,104, 0,133 ve 0,143 mm; defekt modelinde 0,270, 0,364 ve 0,404 mm; app12’de ise 0,149, 0,224 ve 0,264 mm olarak ölçüldü (sırasıyla h, h/2 ve h/3). app12’nin yalnızca pozitif AUC’yi geri kazandığı oran %69’dan %56 ve %48’e düştü. Tek bir elemana ait kemik ucu gerilmesi de sıkıştırmayla arttı (defekt modelinde 0,68’den 1,27 MPa’ya). Buna karşılık, defekt modelinde 95. yüzdelik kemik ucu gerilmesi tüm yoğunluklarda değişmedi (0,61 MPa), app12’de yaklaşık %8 değişti ve sağlam modelde 0,50’den 0,59 MPa’ya yükseldi. Her yoğunlukta defekt ve app12 modellerinde sağlam modele göre daha yüksek kaldı. Disk içi basıncı h/2 ile h/3 arasında 0,002 MPa’dan az değişti. Bu yük aralığında, açık boşluklu üç dikişli tamir, dikişleri yalnızca daha yüksek yüklerde kavraması nedeniyle her yoğunlukta defekten farklı değildi. Bu nedenle etkisi
İyileştirme bu şekilde iki nitelikli eğilimi 711 N’ye kadar destekledi. Bunlar, intact, defect ve app12 modellerinin sıralanması ve defect ile app12 modellerinde intact modele göre daha yüksek 95. yüzdelik rim gerilmesiydi. İyileştirme açık yarık dikimi etkisini ya da 2.000 N’deki herhangi bir değeri test edemedi. Bu değerler, 2.000 N’deki tüm geri yükleme yüzdeleri ve rim gerilmeleri dahil olmak üzere, modele bağlı olarak değerlendirilmelidir.
4 Tartışma
Bu idealize edilmiş diskektomi sonrası modelde en belirgin bulgu, kalan yarığa yönelik kademeli doz-yanıt ilişkisiydi. Ortalama kalan yıkık 1,69’dan 0,80 mm’ye azaldıkça, maximal çıkıntı ve yalnızca pozitif AUC düzenli olarak düştü. Aynı eğilim, işaretli AUC’da ve pozisyon sıkı dikimler üretildiğinde de görüldü. Açık yarık dikimler de çıkıntıyı azalttı, ancak yalnızca kısmen ve yalnızca yük altında açılan yığığın derin kısmını geçen dikimlerde. Bu kısmi iyileşmenin büyüklüğü ön yük, ağ yoğunluğu ve çıkıntı ölçüsüne bağlıydı. Geniş desen, bu analizlerin tümünde aynıydı. Yığın en fazla çıkıntıyı üretirken, tamirler arasında en azını app12 üretti. Bir ve üç dikim benzer kaldı, ancak kesin sıralamaları değişebilirdi. Dikim sayısı ve eksenel yay sertliği, test edilen aralıklar içinde az bir etkiye sahipti. Son olarak, iyileştirilen kapsülleme annüler gerilmeyi geri getirmedi. Rim gerilmesi, her tamirde intact değerinin üzerinde kaldı.
Teknik olarak desteklenen tüm onarımların sağladığı iyileşme klinik açıdan önemlidir, çünkü kalan annüler açıklık, bel disketominden sonra çıkan sonucun tanınmış bir belirleyicisidir. Ameliyat sonrası büyük bir açık, küçük bir açağa göre semptom nüksü ve tekrar ameliyatı açısından daha yüksek olasılıkla ilişkilidir (Miller ve ark., 2018) ve bazı klinik kohortlarda direkt dikiş onarımından sonra daha düşük nüks bildirilmiştir (Wang ve ark., 2022; Peng ve ark., 2024). Dikiş temelli bir onarım cihazına yönelik daha eski bir randomize çalışma ve birleştirilmiş annüler onarım kanıtları belirsiz sonuçlar vermiştir (Bailey ve ark., 2013; Wang ve ark., 2024). Son meta-analizler bu dengeyi daha düşük nüks ve tekrar ameliyatı yönüne kaydırmış olsa da, hâlâ önemli heterojenite, tutarsız semptom sonuçları ve bazı uç noktalar için düşük kesinlik bildirmektedir (Lin ve ark., 2026; Ouyang ve ark., 2026). Kalan açıklığın kendisinin müdahale edilebilir olduğuna dair en güçlü kanıt, farklı bir kapatma stratejisinden gelmektedir. Açıkları 6–10 mm genişlikte olan 554 hastalık bir randomize çalışmada, mikrodisketomiye bir kemik ankrajlı annüler kapatma cihazının eklenmesi, yalnızca disketomiye göre nükseyen fıtıklaşmayı azaltmış ve semptomatik tekrar fıtıklaşmayı yarıya indirmiştir (Thomé ve ark., 2018). Bu çalışma yolu bir implant ile kapatmış, dokuyu birleştirmemiştir. Yine de bu çalışma, geçerli analizle aynı ilkeye işaret etmektedir: Sonuçlar, açığın kapatılıp kapatılmamasından çok, kalan açıklığın durumuna bağlıdır. Geçerli sonuçlar, bu değişkenliğin bir kısmına mekanik bir açıklama sunabilir. Bir açığın dikişlendiğinin kaydedilmesi, müdahali karakterize etmek için yeterli olmayabilir; elde edilen kenar birleşimi, dikiş tarafından kavrayılan açık parçası ve kalan yük taşıyıcı açıklık daha bilgilendirici olabilir. Model, dikişin klinik nüküsü önlediğini kanıtlamaz. Bu idealize model yalnızca, kavranmış bir onarımın açık bırakılan açık karşısında mekanik açıdan tercih edilebilir olduğunu öne sürmektedir.
Tamirler arasındaki hiyerarşi, farklı mekanik işlevlerinden anlaşılabilir. Açık bir boşluğu geçen yalnızca gerilime dayanıklı bir dikiş, eksike edilmiş annulus dokusunu yeniden inşa etmez; ancak ankraj çifti açılmaya başladığında ortaya çıkan ek ayrışmaya karşı koyabilir. Bu nedenle açık boşluklu tamirlerin ikisinin de tamir edilmemiş defekte göre protrüzyonu azaltması açıklanır. Kısmi yaklaşma, dikiş daha fazla gerilmeden önce dışarıya doğru NP hareketi için kalan yolu kısaltan ikinci bir etki ekler. Mesh ile geçerli olan yaklaşma serisindeki protrüzyondaki kademeli azalma, bu geometrik yorumu destekler. Dikiş temelli ve diğer tamir veya kapatma yapılarının laboratuvar çalışmaları, tamirin keskin NP sızması veya kırılması için gereken basıncı veya eksenel yükü artırabileceğini göstermiştir (Bartlett ve ark., 2013; Yang ve ark., 2016; Ying ve ark., 2024). Bu analiz, bu testleri gross kırılmadan önce kademeli yükleme sırasında içeri alma durumunu inceyerek tamamlar. Birlikte bu bulgular, tamirin daha fazla açılmayı sınırlayan aktif bir köprüden, NP hareketi için yolu daha etkili şekilde kısıtlayan iyi yaklaşmış bir kapatmaya kadar uzanan bir süreklilik kapsadığını öne sürer.
Bu süreçteki iki uç nokta, iki klinik senaryo hakkında bir hipotez öne sürüyor. Parça çıkarmadan sonra oluşan bir defekte, yırtık kenarlar genellikle canlılığını korur ve bir sütürle bir araya getirilebilir. Bu durum, birbirine bitişik modellerimize benziyor. Ciddi doku kaybı içeren büyük bir dekteyse kenarlar bir araya getirilemez ve sütür yalnızca açığı kapatır. Bu durum da açık boşluk modellerimize benziyor. Hipoteze göre, dikimin sınırlama yararı, kenarların ne kadar yakın bir araya getirilebileceğine bağlıdır. Ameliyat sonrası büyük dektelerin nüks ve tekrar ameliyat riskinin daha yüksek olduğu klinik kanıtlarla da uyumludur (Miller ve ark., 2018). Ancak sonuçlarımız bunu kanıtlamıyor. Bunu sınırlayan üç bulgu var. İlkin, kazanımın büyüklüğü ön yük ve ağ yoğunluğuna bağlıydı. İkinci olarak, app12 boşluğunda dekti sütür gerilimiyle kapatmak, 95. yüzdelik rim gerilimini yaklaşık %70 artırmış ve tepe değerini iki katından fazla yükseltmiş; daha küçük dekteler gerilimle kapatılamamıştı. Üçüncü olarak, model cerrahi doku hasarı veya iyileşme içermeyen tek bir idealize edilmiş örnektir. Bu hipotez, cerrahi kararları yönlendirmeden önce kadavra ve klinik çalışmalarla test edilmelidir.
Bir ve üçlü açık yarık onarımının neredeyse eşdeğer olması başlangıçta sezgisel gelmiyordu ancak yük hedefli yapılarıyla uyumluydu. Tek suture, yükle açılan en büyük ankör çiftini kapladı; iki ek suture ise daha az aktif bölgeyi geçti ve nispeten az ek stabilite sağladı. Onarılmamış yanıttı yakından yansıtan hedef dışı üçlü suture düzeni, bir suture’un yalnızca konumu ve yükleme yönünün ona katılmasına izin vermesi durumunda katkıda olduğunu bir kez daha gösteriyor. Bartlett ve ark. (2013) benzer şekilde yarık biçimli bir yerindeğiştirilmiş defekte tek ve çift bant onarımları arasında fark bulmadı, ancak dairesel dekte iki bant yıkım basıncını artırdı. Bu bulgu dolayısıyla tek suture’un hastalarda genel olarak yeterli olduğu gösterilmiyor. Bu, bu idealize edilmiş kutu biçimli dekte stratejik konumlandırılmış tek bir suture’un, üç suture’un açık yarık çıkıntı kontrolünün çoğunu yeniden oluşturduğunu gösteriyor. Bu ayrım, 2025 Çin uzlaşı rehberiyle uyumlu: suture sayısının sabit bir sayı uygulamaktansa dekte boyutuna ve şekline göre uyarlanması öneriliyor (Çin Tıbbi Rehabilitasyon Derneği, Omurilik ve Omurilik Cord Profesyonel Komitesi Omurilik ve Omurilik Minimal İnvaziv Grubu, 2025). Bağımsız yerleştirme analizi bu yorumu destekliyor. suture eklemek veya sıkmak yerleştirmeyi telafi etmedi: gerginsiz dış-yarım suturlarının etkisi yoktu, gergin olanların ise AUC üzerinde yalnızca küçük bir etkisi vardı ve fleksiyon plus kompresyon altında tepe çıkıntıyı artırdı, oysa tek derin, yük açıcı suture 32,5%’lik bir geri dönüş sağladı. Sıkma dekteki dış kısmı kapattı, ancak NP’ye yakın derin kısım yük altında açılmaya devam etti. Bu sonuç, bu kutu biçimli dekteki açılmanın derin konumunu yansıtıyor. Hastalarda yüzeyel suturmanın etkili olmadığı gösterilmiyor. Modelimiz tek bir standartlaştırılmış dekk kullandı ve tüm bir-üç suture onarımları bu aynı dekte test edildi. Klinik dekk’lar şekil ve uzunluk bakımından değişkendir. Uzun veya düzensiz yırtıklar farklı sayıda veya düzende suture gerektirebilir. Suture sayısı ve yerleştirme
bu nedenle her defekt için kararlaştırılmalıdır. Bulgularımız, sabit bir protokolden çok genel bir ilke öneriyor: dikiş, yük altında açılan defektin o bölümünü geçmelidir. Bu ilkenin deneysel ve klinik açıdan daha fazla sınanması gerekmektedir.
Eksenel yay sertliğindeki 20 katlık değişime verilen küçük yanıtın da benzer bir açıklaması var. Aktif dikiş baskın açılma yolunu sınırdıra tuttuğunda, geride kalan çıkıntı büyük ölçüde kalan defekt geometrisi ve çevre doku deformasyonuyla belirleniyordu. Klinik olarak bu bulgu, dikiş gücünün önemsiz olduğunu gösteriyor gibi yorummamalıdır. Model yalnızca sağlam, yalnızca çekmeye çalışan bir yayın eksenel eğimini değiştirdi. Mutlak çekme gücünü, düğün güvenliğini, döngüsel yorgunluğu, doku yırtılmasını veya ankraj çekilmesini test etmedi. Kuvvet temelli modeller ayrıca bir dikişin taşıması gereken yükleri de gösteriyor. Serbest bırakıldıktan sonra düğün gerilimi derin dikişlerde 5–30 N, sıkılaştırılan dış yarım dikişlerde ise 43 N’a kadar çıkıyordu. Bu nedenle eksenel yay sertliğinin içeriği neredeyse etkilememiş olsa bile, dikiş gücü ve düğün güvenliği klinik açıdan önemini koruyor. Cerrahlar için sınanmış aralık, anlamlı doku tutunması ve yaklaşmanın, yalnızca eksenel sertliğe dayanarak yeterince uygun dikişler arasında seçim yapmaktan daha fazla dikkati hak edebileğini gösteriyor. Cihaz tasarımcıları için ise bu, elastik sertliği artırmaktan çok, yerleştirme doğruluğu, kontrollü yaklaşma ve geride kalan boşluğa dair geri bildirimnin daha ayırt edici tasarım hedefleri olduğunu öne sürüyor.
Ön yük analizi, burada bildirilen yüzde değerlerini niteliyor. Onarımların geniş sıralaması ön yüke bağlı değildi, ancak iyileşme miktarı bağlıydı. Açık boşluk onarımlarının yaklaşık %30’luk iyileşmesi ve app12’nin neredeyse sağlam seviyesinde iyileşmesi yalnızca 1-MPa ön yük ve orijinal ağ için geçerli. 0,1 MPa’da aynı onarımlar çok daha fazla iyileşti. Bu yüzden yüzde değerleri modele özgü okunmalıdır. Onarımlar arasındaki karşılaştırmalar, tek bir değerden daha sağlamdır.
Artmış kusur kenari geriliminin korunması, içeriğin iyileşmesine rağmen başlıca uyarıcı bulgudur. Kusur, beş lamelinin tamamını ve sürekli lif mimarisini kesintiye uğratmıştı. Ayrı yaylar seçili kenar düğümlerini birleştirebilir ve ayrılma azalabilir, ancak eksiltilmiş matris üzerinden dağıtılmış yük aktarımını yeniden oluşturamazlardı. Önceki sonlu eleman çalışmalarında da annüler kesi sonrası yerel disk geriliminin değiştiği gösterilmişti (Li ve ark., 2024); daha geniş analizler ise kapanışın mekanik işlevin geri kazanılmasıyla ilişkili ancak ayrı gereksinimler olduğunu vurguluyordu (Guterl ve ark., 2013). Bulgularımız onarım kalitesinin iki boyutunu ayırıyor: dışa doğru NP hareketinin kontrolüyle tanımlanan kinematik boyut ve annüler yük aktarımının geri kazanımıyla tanımlanan yapısal boyut. Azalmış çıkıntı, artan NP’nin kanala doğru hareket etme mekanik fırsatını azaltabilir; ancak süregelen kenar gerilimi, yerel hasara, suture ile yırtılmaya veya geç büyüme sürdüren duyarlılığa işaret ediyor olabilir. Tek eleman tepe değeri dikkatle değerlendirilmelidir, çünkü keskin eksiltme kenarında her mesh iyileşmesiyle artmıştı. Kenar geriliminin sağlamdan yukarıda kaldığına dair sonuç, her onarımda sağlardan yukarıda olan yüzde, bölgesel ve lif yönü ölçümlerine dayanıyor. 95. yüzde, tek eleman tepe değerinden mesh iyileşmesine karşı daha az duyarlıydı. 711 N’ye kadar, kusur modelinde değişmeden kalmış, app12’de yaklaşık %8 değişmiş ve sağl modelde yaklaşık %18 artmıştı. İyileşme yalnızca 711 N’ye kadar gerçekleştirilebilmişti. Dolayısıyla 2.000 N’deki kenar geriliminin sağlardan yukarıda kaldığına dair bulgu, bu modelin niteliksel bir sonucudur. Gerilim değerleri kendileri model bağımlıdır.
Güce dayalı model ek bir uyarı getiriyor. Şekil değiştirme yöntemi, birbirine bitişik geometriyi gerilmesiz olarak sıfırladı. Bu nedenle bitişin geometrik avantajını yakaladı ancak mekanik maliyetini gizledi. Aynı açıklıklar sıkılan dikişlerle oluşturulduğunda konteynman daha da arttı, ancak app12 açıklığında kenar gerilmesi iki katından fazlasıyla yükseldi. Dikiş gerilmesiyle eleman çökmeden daha yakın bir bitişe ulaşılamadı. Bu nedenle şekil değiştirme serisi, geometrik bir duyarlılık analizi olarak okunmalıdır. Açıklığın kapatılmasının maliyeti göz ardı edildiğinde çıkıntının rezidüel açıklığa nasıl tepki verdiğini gösterir. Dikiş sıkıştırmanın ulaşabileceği durumları ya da bu durumların gerilimini temsil etmez. Dolayısıyla app12’nin 1,186 mm’lik rezidüel açıklığı, fizyolojik veya cerrahi bir kapatma hedefi olarak okunmamalıdır. Bu, kademeli bir doz-yanıt eğrisi üzerinde bir noktadır. Geri dönüşü de ağaçlandırma ile azalmıştır, karşılaştırılabilir yük aralığında %69’dan %48’e düşmüştür. Yaklaşık 1,2 mm’lik rezidüel açıklık, bir orijinal elemanın boyutuna yakın olduğundan, kalın ağ muhtemelen dar bitişin avantajını abartmıştır.
Bulgular, klinik önerilerden çok araştırma sorularını işaret ediyor. Cerrahi araştırma için, onarım değerinin dikiş sayısından çok açıklık kenarlarını kavrayıp yaklaştırmaya dayanıp dayanmadığının test edilmesi gerektiğini öne sürüyor. Maksimal sıkıştırmayı desteklemiyor. Şekil değiştirilen modellerde en sıkı bitiş, çıkıntıyı aşırı düzeltmiş ve ağı bozmuştu. Güce dayalı modellerde ise daha sıkı bir kapatma, daha yüksek düğüm gerilmesi gerektirmiş ve kenar gerilimini yükseltmişti. Cihaz geliştirme için, yük altında rezidüel açıklık, ankraj kaybı ve lokal doku yüklenmesi, laboratuvar testleri için aday çıktılar olarak öne çıkıyor. Hastalar açısından sonuçlar, bir modelde olası bir mekanik konteynman etkisini betimliyor. Dikişin nüksünü önlediğini göstermiyor.
Gelecek çalışmalar, aşamalı bir doğrulama yolu izlemelidir. İnsan kadavra veya büyük hayvan diskleri, önce standartlaştırılmış defektlerle test edilmeli ve kenar uygulaması ölçülmeli; döngüsel basınca ve fleksiyon sırasında tek ve çoklu yük hedefli dikişler karşılaştırılmalıdır. Defekt açılımı ve NP çıkıntısının görüntülemesi, tam alan yüzey strain’i, dikiş kuvveti ve hasar modu ile birleştirilmelidir. Hesaplama modelleri ardından örnek değişkenliğini, dejenerasyona bağlı özellikleri ve gerçek nukleotomi işine dahil etmelidir. Ayrıca burada sunulan ilk kuvvet temelli modelden daha gerçekçi bir şekilde düğüm sıkıştırması ve kenar temasını modellemelidir. Açık dikiş-doku etkileşimi, çekilme-çıkması, yırtılma ve yorulma da dahil edilmelidir. Dikiş yerleştirmesinin optimizasyonu, tek bir önceden seçilmiş açılım yolu yerine birden fazla defekt şekli üzerinden değerlendirilmelidir. İleriye dönük klinik çalışmalar, ameliyat sonrası defekt boyutlarını ve ulaşılan uygulamayı kaydedip bu ölçümleri tekrarlayan herni ile hastanın kendisinin bildirdiği sonuçlara bağlamalıdır. Böyle çalışmalar, günümüzde tek bir annüler dikiş etiketi altında gruplandırılan değişkenliği açıklayan kalan boşluğun, bunu test edip etmeyeceğini ortaya koyar.
Birçok kısıtlama, sonuçların sınırlarını belirler. Analiz, tek bir 49 yaşında kadın örneğinden alınan tek bir deterministik L4-L5 modeli kullandı, bu nedenle çıkarımsal veya popülasyon düzeyinde iddialar mümkün değildir. Model, idealize edilmiş disk alım sonrası annüler defektidir. Nükleus korunmuş olup, nukleotomi, disk hacmi kaybı ve azalmış nukleus basıncı simüle edilmemiştir (Bölüm 2.3). Kutu biçiminde tam kalınlıklı defekt, kaynak mesh çözünürlüğü ile kısıtlanmıştır ve klinik annulotomilerin veya dejeneratif yırtılmaların çeşitliliğini temsil edemez. Ana uyumlama serisinde, kenar uyumlama, referans geometrisi morphlanarak ve gerilimesiz olarak sıfırlanarak uygulanmıştır. Bu yöntem, sıkıştırma kuvvetlerini, kalıntı gerilmeleri, kenar temasını, sürtünmeyi veya doku sıkışmasını içermez. Kuvvet tabanlı model sıkıştırma, düğüm ön gerilmesi ve duvar temasını eklemiştir, ancak yine de sadeleştirilmiş kalmıştır. Temas sürtünmesizdir, her dikiş yalnızca birkaç düğüm noktası üzerinde etki yapmış ve düğüm kayması modellenmemiştir. Bu model yalnızca iki açıklık seviyesinde çalıştırılmıştır. Daha küçük kalıntı açıklıkları dikiş gerilmesi ile elde edilememiştir. Dolayısıyla morphlanan uyumlama serisi, geometrik hassasiyet analizidir, dikiş sıkıştırmasının ulaşabileceği durumların bir kümesi değildir. Dikişler, iplik geometrisi, düğüm davranışı, kopma, çekilme veya doku hasarı içermeyen ideal yaylardır. Dikiş yerleştirmesi yalnızca tek bir defekt geometrisinde test edilmiştir. Yerleştirme analizinde, her dikiş, defekt duvarlarındaki tek bir düğüm noktası çiftine bağlanmış gerginsiz bir yaydır. Sıkıştırılmış dış yarım dikişler yalnızca tek bir açıklık seviyesinde test edilmiştir. Yüklenme statik benzeri olup, fleksiyonlu ve fleksiyonsuz sıkışma ile sınırlıdır; döngülü yüklenme, viskoelastiklik, uzama, lateral bükülme ve eksenel dönme değerlendirilmemiştir. Ön yükleme, nukleus sınırındaki bir yüzey çekmesidir. Osmotik veya fizyolojik bir basınclandırma değildir ve nukleusu dinlenme durumunda gerilimde bırakır. Pozitif-yalnızca AUC, çalışmaya özgü bir metriktir. Büyüklüğü, kayma tanımına, referansa, ön yükleme ve yüklenme yoluna bağlıdır. Model durumlarının geniş sıralaması, kayma tanımları, ön yükleme ve yüklenme koşulları boyunca korunmuştur. Şuydu
Yükleme öncesindeki duruma göre referans alınan kaymalar korunmuştur (Bölüm 2.7). Kesit protrüzyonu ve tek elemanlı tepe gerilmeleri ağ yakınsamasına tabi tutulmamıştır. İnce ağlar yaklaşık 750 N üzerinde yerel kararsızlığa düştüğü için yakınsama yalnızca azaltılmış bir yük aralığında incelenebilmiştir. Kararsızlık, test edilen her çözüm stratejisinde ortaya çıkan, neredeyse sıfır katılığa sahip yerel bir moddur (Bölüm 3.6). 2.000 N’deki gerilme sonuçları inceleme için incelenememiştir. Saf momentler altında dönüştürülmüş sağlam segment, kaynak makalede bildirilenden daha esnek çıkmıştır: uzatma, lateral eğilme ve eksenel dönme yönünde (Ek Malzeme). Son olarak, içilen nucleus pulposus protrüzyonu, yedek bir ölçüm olarak kayma kullanılarak nicelendirilmiş ve klinik olarak gözlemlenen extrüzyon veya ameliyat sonrası nüks ile tam olarak örtüşmeyebilir. Bozulmuş sıkı temas modelleri yalnızca üst sınır hassasiyet analizleri olarak korunmuştur.
5 Sonuç
Bu sonlu eleman analizi üç temel sonuç ortaya koydu. Bu sonuçlar, test edilen konfigürasyonlar içindeki nitelikli eğilimlere dayanmaktadır. İyileşme yüzdelerini ve 2.000 N’daki gerilmeleri içeren sayısal değerler model bağımlıdır. Onarımların sıralaması ön yük, çıkıklık tanımı ve mesh yoğunluğu boyunca tutarlıydı; ancak iyileşme büyüklüğü bunların her biriyle değişti. Birincisi, defektin yük-açan kısmını kaptan dikiş onarımları, defekti tamamlanmadan bırakmaya kıyasla içerilen çıkıklığı azaltırken, defektin dış yarısına gerilimsiz dikişler bunu yapmadı. İkincisi, test edilen konfigürasyonların sonlu eleman analizinde, kenar yakılaşması düzeyi ve dikiş yerleştirmenin mekanik etkinliği, iyileşme büyüklüğü üzerinde dikiş sayısı ya da eksenel yay sertliğinden daha büyük etki yarattı. Üçüncüsü, dikiş içerilmeyi iyileştirse de, defekt kaynaklı anormal gerilme konsantrasyonunu ortadan kaldırmadı. Bu idealize edilmiş modelde annüler dikiş mekanik bir içerilme faydası sağladı. Bu fayda deneysel ve klinik doğrulama gerektirmektedir. İleri çalışmalar, onarım kalitesini yalnızca dikişin varlığı veya sayısıyla değil, aynı zamanda defekt kapanması ve annüler dokunun kalan mekanik durumuyla değerlendirmelidir.
Daha bilgilendirici soru, belki de annülüsün dikiş olup olmadığı ya da kaç dikiş yapıldığından çok, onarımın hangi mekanik durumu yarattığı olabilir. Deneysel ve klinik olarak doğrulanırsa, elde edilen kenar yakılaşması ve kalan annüler yükleme, ameliyat sonrası nüksün mekanik olanasını azaltmayı hedefleyen onarımın iyileştirilmesi, hastaların bilgilendirilmesi ve cihaz tasarımında daha anlamlı sonuç noktaları sağlayabilir.
Açıklamalar
Veri erişim açıklaması
Çalışmada sunulan özgün katkılar makaleye/Ek Malzeme’ye dahil edilmiştir; daha ileri başvurular ilgili yazar yapılabilir.
Yazar katkıları
G-SL: Yazılım, Görselleştirme, Resmi Analiz, Kaynaklar, Orijinal Taslak Yazım, Metodoloji, Kavramsal Tasarım, Veri Düzenleme, Yazım – İnceleme ve Düzenleme, Araştırma, Doğrulama. G-CC: Yazım – İnceleme ve Düzenleme, Yönetmenlik, Finansal Destek Sağlama. W-TT: Metodoloji, Veri Düzenleme, Kavramsal Tasarım, Yazım – İnceleme ve Düzenleme. Z-PZ: Yönetmenlik, Finansal Destek Sağlama, Yazım – İnceleme ve Düzenleme. ES: Finansal Destek Sağlama, Araştırma, Kavramsal Tasarım, Yazım – İnceleme ve Düzenleme, Yönetmenlik. J-JZ: Orijinal Taslak Yazım, Yazılım, Yazım – İnceleme ve Düzenleme, Görselleştirme, Finansal Destek Sağlama, Araştırma, Kaynaklar, Metodoloji, Resmi Analiz, Doğrulama, Kavramsal Tasarım, Proje Yönetimi, Veri Düzenleme, Yönetmenlik.
Finansal Destek
Yazar(lar), bu çalışmanın ve/veya yayımının finansal destek aldığını beyan etmiştir. Bu çalışma, CHPF’ye ait UNSES Çok-Omik İşbirlik Teknoloji Promosyon Projesi (2025-SRXY-0216) ile desteklenmiştir. Bu çalışma, CHPF’ye ait UNSES Çok-Omik İşbirlik Teknoloji Promosyon Projesi (2025-SRXY-0216) ile desteklenmiştir.
Teşekkürler
Yazar(lar), bu çalışmada kullanılan üç boyutlu sonlu eleman modeli ve ilgili kaynak verileri geliştiren ve kamuya açık hale getiren Finley ve arkadaşlarına içten teşekkür ederler.
Çıkar Çatışması
Yazar(lar), bu çalışmanın, olası bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki olmadan yürütüldüğünü beyan etmiştir.
Üretken Yapay Zeka Açıklaması
Yazar(lar), bu el yazısının oluşturulmasında üretken yapay zeka kullanılmadığını beyan etmiştir.
Bu makaledeki figürlerle birlikte sağlanan alternatif metinler (alt text), Frontiers tarafından yapay zeka desteğiyle oluşturulmuş olup, mümkün olduğunca yazarların incelemesini de içeren doğruluk sağlamak için makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.
Yayıncının Notu
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini zorunlu olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.
Ek malzeme
Bu makalenin Ek Malzemesi çevrimiçi olarak şu adreste bulunabilir: https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fbioe.2026.1956472/full#supplementary-material
-
Bailey A., Araghi A., Blumenthal S., Huffmon G. V. ve Anular Repair Clinical Study Group (2013). Lumbar discectomy’de anular tamiri: iki yıllık takipte prospektif, çok merkezli, rastgele kontrollü çalışma. Spine38, 1161–1169. 10.1097/BRS.0b013e31828b2e2f
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Barth M., Diepers M., Weiss C., Thomé C. (2008). Lumbar microdiscectomy ile mikroskopik sequestrectomy sonrası iki yıllık sonuç: kısım 2: radyografik değerlendirme ve klinik sonuçla korelasyon. Spine33, 273–279. 10.1097/BRS.0b013e31816201a6
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Bartlett A., Wales L., Houfburg R., Durfee W. K., Griffith S. L., Bentley I. (2013). Akut başarısızlık laboratuvar simülasyonunda mekanik dikiş tabanlı anulus fibrosus tamir konstrüksiyonunun etkinliğinin optimize edilmesi. J. Spinal Disord. Tech.26, 393–399. 10.1097/BSD.0b013e31824c8224
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Carragee E. J., Han M. Y., Suen P. W., Kim D. (2003). Sitika için lumbar discectomy sonrası klinik sonuçlar: fragment tipi ve anular yetkinliğin etkileri. J. Bone Jt. Surg. Am.85, 102–108.
- Pubmed Abstract
- Google Scholar
-
Çin Rehabilitasyon Tıp Derneği, Omurilik ve Omurilik İçi Profesyonel Komitenin Omurilik ve Omurilik İçi Minimal İnvaziv Grubu (2025). Chin. J. Spine Spinal Cord. 35, 1000–1008. Bel omurisinde annulus fibrosus dikme tekniğinin uygulanmasına ilişkin uzman görüşü [Çince]. 10.3969/j.issn.1004-406X.2025.09.13
- CrossRef
- Google Scholar
-
Ferreira M. L., de Luca K., Haile L. M., Steinmetz J. D., Culbreth G. T., Cross M. (2023). 1990-2023 arasında düşük bel ağrısının küresel, bölgesel ve ulusal yükü, buna atfedilebilir risk faktörleri ve 2050’ye projections: Global Hastalık Yükü Çalışması 2021’in sistematik analizi. Lancet Rheumatol. 5, e316–e329. 10.1016/S2665-9913(23)00098-X
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Finley S. M., Brodke D. S., Spina N. T., DeDen C. A., Ellis B. J. (2018). İnsan bel omurisinin FEBio sonlu eleman modelleri. Comput. Methods Biomech. Biomed. Engin. 21, 444–452. 10.1080/10255842.2018.1478967
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Guterl C. C., See E. Y., Blanquer S. B. G., Pandit A., Ferguson S. J., Benneker L. M. ve ark. (2013). Rüptür olmuş annulus fibrosus onarımında karşılaşılan zorluklar ve stratejiler. Eur. Cell. Mater 25, 1–21. 10.22203/eCM.v025a01
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Hincapié C. A., Kroismayr D., Hofstetter L., Kurmann A., Cancelliere C., Rampersaud Y. R. ve ark. (2025). Yetişkinlerde radikülopati ile bel fıtığının insidansı ve risk faktörleri: sistematik derleme. Eur. Spine J. 34, 263–294. 10.1007/s00586-024-08528-8
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Li K., Yang H., Li H., Ma X., G. L. (2024). Percutaneous endoscopic lumbar discectomy sırasında annulus fibrosus kesisi ve foraminoplastinin lomber biomekaniklere etkisi: sonlu eleman analizi. Comput. Methods Biomech. Biomed. Engin. 27, 2081–2089. 10.1080/10255842.2023.2271602
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Lin R., Chung J., Dunn E., Kim G., Mo K., Fang W. ve ark. (2026). “Annulus fibrosus dikişi ile ve dikişi olmadan endoskopik lomber discectomi karşılaştırması: sistematik derleme ve meta-analiz. Asian Spine J.” Çevrimişi ilerleyen yayın. 10.31616/asj.2025.0635
- CrossRef
- Google Scholar
-
Lurie J. D., Tosteson T. D., Tosteson A. N. A., Zhao W., Morgan T. S., Abdu W. A. ve ark. (2014). Lumbar disc herniation için cerrahi cerrahi olmayan tedavi: Spine Patient Outcomes Research Trial için sekiz yıllık sonuçlar. Spine 39, 3–16. 10.1097/BRS.0000000000000088
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Ma X. (2024). Annulus fibrosus onarım teknolojisi üzerine bakış açıları. Orthonline. Çevrimişi erişilebilir: https://www.orthonline.com.cn/node/139231 (Erişim tarihi: 14 Temmuz 2026).
- Google Scholar
-
Maas S. A., Ellis B. J., Ateshian G. A., Weiss J. A. (2012). FEBio: biomekanik için sonlu elemanlar. J. Biomech. Eng. 134, 011005. 10.1115/1.4005694
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
McGirt M. J., Ambrossi G. L., Datoo G., Sciubba D. M., Witham T. F., Wolinsky J. P. ve ark. (2009a). Birincil lomber discectomi sonrası tekrarlayan disc herniation ve uzun süreli bel ağrısı: sınırlı ile agresif disc çıkarması için bildirilen sonuçların gözden geçirilmesi. Neurosurgery 64, 338–344. 10.1227/01.NEU.0000337574.58662.E2
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
McGirt M, Eustacchio S, Varga P, Vilendecic M, Trummer M, Gorensek M ve ark. (2009b). Primer lomber diskektomi sonrasında yakın aralıklı bilgisayarlı tomografi ve manyetik rezonans görüntülemenin prospektif kohort çalışması: Tekrarlayan disk hernisi ve disk yüksekliği kaybıyla ilişkili faktörler. Spine34, 2044–2051. 10.1097/BRS.0b013e3181b34a9a
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Miller L, McGirt M, Garfin S. R, Bono C. M. (2018). Lomber diskektomi sonrası annüler defit genişliğinin semptom nüksü ve tekrar ameliyat riski ile ilişkisi: Karşılaştırmalı çalışmaların sistematik derlemesi ve meta-analizi. Spine43, E308–E315. 10.1097/BRS.0000000000002501
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Ouyang W, Guo G, Sun Y, Jiang H, Chen L, Yang S. (2026). Lumbar disk hernisinde annüler fibroz suturenin ek tedavi olarak etkinliği ve güvenliği: Sistematik derleme ve meta-analiz. Front. Bioeng. Biotechnol.13, 1741738. 10.3389/fbioe.2025.1741738
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Peng Y. X, Zhang Y, Yang Y, Wang F, Yu B. (2024). Tam endoskopik lomber annüler fibroz suturenin klinik etkisi. J. Orthop. Surg. Res.19, 261. 10.1186/s13018-024-04725-9
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Ran J, Hu Y, Zheng Z, Zhu T, Zheng H, Jing Y ve ark. (2015). Lumbar disk hernisinde diskektomi ile sequestrektomi karşılaştırması: Karşılaştırmalı çalışmaların meta-analizi. PLoS One10, e0121816. 10.1371/journal.pone.0121816
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Reheman S, Meng X, Abudurexiti T, Haibier A, Sheng W. (2024). Transforaminal yaklaşım ile lomber disk hernisinde spinal endoskopi ile limiteli diskektomi ile agresif diskektomi karşılaştırması: Retrospektif bir çalışma. BMC Musculoskelet. Disord.25, 416. 10.1186/s12891-024-07498-8
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Thomé, C., Klassen, P. D., Bouma, G. J., Kuršumović, A., Fandino, J., Barth, M., et al. (2018). Annular closure in lumbar microdiscectomy for prevention of reherniation: a randomized clinical trial. Spine J. 18, 2278–2287. 10.1016/j.spinee.2018.05.003
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Wang, Z., Huang, S., Xu, L., Bu, J., Liu, G., Wang, H., et al. (2022). A retrospective study of the mid-term efficacy of full-endoscopic annulus fibrosus suture following lumbar discectomy. Front. Surg. 9, 1011746. 10.3389/fsurg.2022.1011746
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Wang, Y., He, X., Chen, S., Weng, Y., Liu, Z., Pan, Q., et al. (2024). Annulus fibrosus repair for lumbar disc herniation: a meta-analysis of clinical outcomes from controlled studies. Glob. Spine J. 14, 306–321. 10.1177/21925682231169963
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Wilke, H. J., Neef, P., Caimi, M., Hoogland, T., Claes, L. E. (1999). New in vivo measurements of pressures in the intervertebral disc in daily life. Spine 24, 755–762. 10.1097/00007632-199904150-00005
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Yang, C. H., Chiang, Y. F., Chen, C. H., Wu, L. C., Liao, C. J., Chiang, C. J. (2016). The effect of annular repair on the failure strength of the porcine lumbar disc after needle puncture and punch injury. Eur. Spine J. 25, 906–912. 10.1007/s00586-015-4316-0
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
-
Ying, Y., Cai, K., Cai, X., Zhang, K., Qiu, R., Hu, H., et al. (2024). Ex-vivo biomechanical evaluation of the application of a novel annulus closure device to closure of annulus fibrosus. Front. Bioeng. Biotechnol. 12, 1337269. 10.3389/fbioe.2024.1337269
- Pubmed Abstract
- CrossRef
- Google Scholar
Özet
Anhtar kelimeler
annulus fibrosus, kenar uygulaması, sonlu eleman analizi, lomber diskektomi, nucleus pulposus, tekrarlayan disk hernisi, dikiş onarımı
Atıf
Li G-S, Chen G-C, Tu W-T, Zhang Z-P, Song E ve Zhou J-J (2026) İdealize edilmiş diskektomi sonrası annüler defekte annüler sutür onarımının biyomekanik belirleyicileri: sonlu eleman çalışması. Front. Bioeng. Biotechnol. 14:1956472. doi: 10.3389/fbioe.2026.1956472
Alındı
02 Ağustos 2026
Düzeltildi
27 Ekim 2026
Kabul edildi
02 Kasım 2026
Yayınlandı
12 Kasım 2026
14 – 2026
Kaushik Mukherjee, Hindistan Teknoloji Enstitüsü Delhi, Hindistan
Yangyang Yang, Şanghay Spor Üniversitesi, Çin
Moustafa Mesbah, Abdelhamid Ibn Badis Mostaganem Üniversitesi, Cezayir
© 2026 Li, Chen, Tu, Zhang, Song ve Zhou.


Bu, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) koşulları altında dağıtılan açık erişimli bir makaledir. Orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahib(lar)ının credited edildiği ve kabul edilen akademik uygulama uygunluğunda bu dergideki orijinal yayının atıf edildiği sürece, diğer forumlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir. Bu koşullara uymayan herhangi bir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir.
*İletişim: Jiang-Jun Zhou, Zjjortho@163.com
Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve onların bağlı oldukları kuruluşların ya da yayıncının, editörlerin veya değerlendirenlerin görüşlerini kesin olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.