Karaciğer prediyabetli kişilerde daha erken uyumaya gitmek, rastgele kontrollü bir deneye göre kilo kaybıyla ilişkilidir.
Nursing Research dergisinde yayımlanan çalışma, diyabet önleme yaşam tarzı programına uyku koçluğunun eklenmesinin katılımcıların daha iyi uyumasına ve gündüz daha az uyumlu hissetmesine yardımcı olduğunu, ancak kan şekeri düzeylerini değiştirmediğini buldu.
Sonuçlar, aynı zamanda uyku zamanlamasını kilo verme için umut verici yeni bir hedef olarak gösteriyor.
“Uykuya dalmak—sadece ne kadar uyuduğumuz değil—kilo verme ve metabolik sağlık için önemli ve ihmal edilen bir görünüyor,” diyor çalışmanın baş yazarı ve New York University Rory Meyers College of Nursing yardımcı doçenti Susan Kohl Malone.
Çalışmalar, zayıf uykuyu—örneğin yediden az uyumak, geç uyumak veya düzensiz uyku düzeni—kilo alımı ve kötü kan şekeri (glikoz) kontrolüyle ilişkilendiriyor. Çok az uyumak, insülin direncini teşvik eden kortizol gibi stres hormonu düzeylerini artırabilir ve açlığı ve yemek alımını artıran şekillerde iştah hormonlarını değiştirebilir. Benzer şekilde, geç uyumak, insülin hassaslığının ve glikoz toleransının en düşük olduğu gece geç saatlerde yemeye yol açabilir.
“Karşılaştırma olarak, daha erken uyumaya dalmak, gece geç saatlerde yemeyi sınırlayabilir ve yemek alımını vücudun en iyi metabolik penceresiyle daha iyi hizalayabilir,” diyor Malone.
Uyku sağlığının diyabet önlemedeki rolünü daha iyi anlamak için Malone ve meslektaşları, günde 6.5 saatten az uyuyan prediyabetli yetişkinler için rastgele kontrollü bir deney tasarladı. 21 ile 64 yaşları arasındaki 196 katılımcı, rastgele ya sekiz haftalık bir yaşam tarzı programına ya da uyku bileşeni eklenmiş bir yaşam tarzı programına katılmak için ayrıldı.
Katılımcılar, haftalık görüntülü görüşmeler aracılığıyla araştırmacılarla bir araya gelerek diyabet önlemesi için sağlıklı beslenme, fiziksel aktivite ve stres yönetimi konularında bilgi edindiler. Yaşam tarzı artı uyku grubundakiler; uyku hijyeni, beynin yatağı uyku için bir işaret olarak görmeye yeniden eğitilmesi ve toplam uyku süresini artırmak amacıyla yatma saatini kademeli olarak öne alma planı dahil olmak üzere uykuya odaklanan oturumlar aldı. Tüm katılımcılar günlük uyku günlükleri doldurdu. Programdan önce ve sonra hem şeker düzeylerini ölçmek için sürekli şeker izleme cihazları hem de uykuyu izlemek için araştırma düzeyinde bileklik izleyicileri (aktigraf) kullandı.
Her iki program da şeker düzeylerini değiştirmedi. Her iki grupta da uykuda iyileşme ve kilo kaybı görüldü. Yaşam tarzı artı uyku grubu, yaşam tarzı grubuna göre kendiliğinden bildirilen uyku kalitesinde ve gündiz uykuluğunda daha büyük iyileşmeler gösterdi ve bu grubun katılımcılarının uyku zamanlaması belirgin ölçüde öne kaydığı gözlemlendi.
Araştırmacılar tüm katılımcılara, gruptan bağımsız olarak baktıklarında, daha erken uykuya dalmayı uyku süresinden bağımsız olarak daha büyük kilo kaybıyla ilişkilendirdi. Katılımcıların her bir saat daha erken uykuya dalması, sekiz haftalık dönemde yaklaşık 0,6 kilogram kilo kaybıyla ilişkilendirildi.
Gece geç saatlerde yemeyi azaltmanın yanı araştırmacılar, daha erken uykuya dalmının kilo kaybına yardımcı olabileceğini açıklayabilecek birkaç mekanizmaya işaret ediyor. Gece geç kalma, yapay ışığa maruz kalmanın artması, vücudun “savaş ya da kaç” tepkisini yöneten sempatik sinir sisteminin aktivitesinin artması ve “açlık hormonu” grelinin sürüklediği artmış iştah ile ilişkilendiriliyor.
“Uyku süresini uzatmanın, daha kısa süre uyuyan pre-diyabetli yetişkinlerde şeker düzeylerini ve kilo kaybını iyileştireceğini bekliyorduk, ancak çalışmaımızda böyle olmadı,” diyor Malone.
“Ancak bulgularımız, uyku süresinden bağımsız olarak daha erken uyku başlangıcının, metabolik sağlığı iyileştirmek için umut verici bir hedef olabileceği olasılığını ortaya koyuyor.”
Çalışmanın diğer ortak yazarları arasında NYU Meyers’ten Jinyu Hu, Chitvan Goyal ve Gail D’Eramo Melkus ile Delaware Üniversitesi’nden Freda Patterson yer alıyor. Bu çalışma, Ulusal Hemşirelik Araştırmaları Enstitüsü tarafından finanse edilmiştir. İçerik yalnızca yazarların sorumluluğundadır ve Ulusal Sağlık Enstitüleri’nin resmi görüşlerini her zaman yansıtmaz.
Kaynak: New York Üniversitesi

