GÜNCEL YAYIN Koruyucu Hekimlik, Yaşam Tarzı Tıbbı ve Hücresel Biyoloji
📅 15 Kasım 2026 · Bağımsız Editoryal Ağ
Kardiyoloji

Kalp Hastalığı Ciddi Seviyede Olan Hastalarda Venojarterial Ekstrakorporeal Membran Oksijenasyon Desteği ve Troponin I Arasındaki İlişki

✍️ Editör Masası • 📅 14 Kasım 2026 • ⏱️ 17 dk okuma
Kalp Hastalığı Ciddi Seviyede Olan Hastalarda Venojarterial Ekstrakorporeal Membran Oksijenasyon Desteği ve Troponin I Arasındaki İlişki

ÖZET

Arka plan:

Veno-arterial ekstrakorporeal membran oksijenasyonu (V-A ECMO), ciddi kalp hastalığı olan hastalarda dolaşım desteği yöntemi olarak etkili biçimde kullanılmaktadır. Yükselmiş kalp troponin I (cTnI), miyokard hasarını gösterir. Bu çalışmanın amacı, cTnI ile V-A ECMO desteği alan ciddi kalp hastalığı hastalarının prognoz arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir.

Yöntem:

Merkezimizde Nisan 2018 ile Ağustos 2024 tarihleri arasında V-A ECMO desteği alan hastaların klinik verileri retrospektif olarak incelendi. Demografik özellikler, tedavi detayları, laboratuvar ölçümleri, ekokardiyografik parametreler ve prognoz sonuçları, cTnI ≤50 ng/mL ve cTnI >50 ng/mL grupları arasında karşılaştırıldı; burada cTnI, ECMO başlangıcından 24 saat sonra ölçüldü.

Sonuçlar:

29’u erkek, 15’i kadın olmak üzere 44 hasta V-A ECMO desteği almak üzere çalışmaya dahil edildi. Altta yatan etyolojiler çoğunlukla akut miyokard infarktüsü (AMI), fulminan miyokardit, sepsis kardiomiyopatisi ve akut pulmoner emboliydi. İki grup arasında demografik özellikler, Sıralı Organ Yetmezliği Değerlendirmesi (SOFA) skoru ve kalp-akciğer resüsitasyon süresi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. 24 saatlik cTnI >50 ng/mL grubunda AMI, arteriyel anjiografi ve iç aort balon pompası desteği oranları daha yüksek; kabul anında kreatinin ve 24 saatlik laboratuvar parametreleri daha yüksek, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu ise daha düşüktü. Hayatta kalanlarda hastanede kalış süresi ve tüm hastalarda YoCU kalış süresi iki grup arasında karşılaştırılabilir düzeydeydi (p > 0,05). Genel hastane içi ölüm oranı %61,36 olup, iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı: 24 saatlik cTnI >50 ng/mL grubunda %80,96, 24 saatlik cTnI ≤50 ng/mL grubunda ise %43,48 (p = 0,01).

Sonuç:

V-A ECMO, ciddi kalp hastalığı olan hastalarda etkili bir dolaşım desteği sağlar. Bu çalışmada yapılan tek değişkenli analiz, 24 saatlik cTnI düzeyinin >50 ng/mL olması ile daha yüksek hastane içi ölüm arasında ilk düzeyde bir istatistiksel ilişki ortaya koymuştur. Karmaşık değişkenlere düzeltme veya etyolojik alt grup analizleri yapılmadan, daha büyük, çok merkezli kohortlarda doğrulama yapılması gerekmektedir.

Giriş

Veno-arterial ekstrakorporeal membran oksijenasyon (V-A ECMO), kardiyogenik şok, obstrüktif şok veya kalp durması geçiren hastalarda etkili bir dolaşım desteği yöntemi olarak kullanılmaktadır (–). Önceki çalışmalar, V-A ECMO desteği alan kardiyogenik şok hastalarında hayatta kalmanın belirgin derecede arttığını göstermiştir (–). Kalp troponin I (cTnI), miyokard hasarının yerleşik bir biyomarkerıdır. Serum cTnI düzeyindeki artış, miyokard hasarının tanısında ve hasarın şiddetinin değerlendirilmesinde önemli bir rol oynar (). Ağır kalp hastalığında cTnI düzeyleri hafif aşırı yükselmeden ekstrem yükselmeye kadar geniş bir yelpazede değişmektedir. Daha yüksek pik cTnI düzeyleri, akut miyokardit ve miyokardiyarit hastası çocuklarda daha uzun hastane kalış süresi ile ilişkilendirilmiştir (). Akut miyokard infarktüsü (AMI) hastalarında cTnI, V-A ECMO’dan başarıyla ayrılmanın güçlü bir öngörücüsüdür (). Buna ek olarak, fulminant miyokardit (FM) tanısı alan ve V-A ECMO desteği alan yetişkinlerde 24 saatlik cTnI düzeyleri ile hastanede yatış sırasında ölüm arasında güçlü bir ilişki bildirilmiştir (, ). Buna karşılık, Luyt C-E ve arkadaşları, cTnI’nin refrakter kardiyogenik şok nedeniyle V-A ECMO alan potansiyel olarak geri döndürülebilir hasarlı hastaların belirlenmesinde kullanışlı olmadığını göstermiştir (). Ayrıca, 2016 yılında yapılan bir çalışma, cTnI’nin FM’li ve ECMO ile desteklenen çocuklarda sonuçların değerlendirilmesinde pronoz değeri sağlamadığını bildirmiştir ().

Bu çelişkili bulgular göz önüne alındığında, bu çalışmanın amacı, heterojen temel etyolojilere sahip ağır kalp hastalığı hastalarında V-A ECMO başlatıldıktan 24 saat sonra ölçülen cTnI düzeyleri ile pronez arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir.

Gereç ve yöntemler

Çalışma tasarımı ve hastalar

Çalışma, 2018 Nisan ile 2024 Ağustos arasında Xiamen Üniversitesi Birinci Uygulamalı Hastanesi (Xiamen, Çin) yoğun bakım ünitesinde (YBU) yürütüldü. Bu dönemde, AMI, FM, sepsis kardiomiyopatisi ve akut pulmoner embolizm (PE) dahil olmak üzere çeşitli göstergeler nedeniyle ardışık hastalardan V-A ECMO desteği alan bir kohort çalışmaya alındı. Dahil edilen tüm hastalar 18 yaşından büyük ve en az 24 s V-A ECMO desteği almıştı. Bu çalışmada V-A ECMO göstergeleri, JACC Bilimsel Uzman Paneli’nin önerilerine dayanıyordu (). Çalışma, Xiamen Üniversitesi Birinci Uygulamalı Hastanesi’nin Kurumsal İnceleme Kurulundan onay aldı. Bu retrospektif analiz için aydınlatılmış onay gereksinimi kaldırıldı.

Hastaların klinik verileri demografik bilgiler, eşlik eden hastalıklar, terapötik ayrıntılar, laboratuvar sonuçları, ekokardiyografik parametreler, V-A ECMO ile ilgili değişkenler ve prognoz sonuçları dahil olmak üzere elektronik sağlık kayıtlarından retrospektif olarak toplanıp analiz edildi. Kurumumuzda cTnI, referans düzeyi <0.026 ng/mL ve üst raporlama sınırı 50 ng/mL olan bir kemoilüminesans testi ile ölçüldü. Ağır kalp hastalığı ile merkezimize yatırılan tüm hastalarda rutin cTnI testi yapıldı. Merkezimizin cTnI testinin teknik sınırlaması nedeniyle yalnızca ≤50 ng/mL değerleri kantitatif olarak belirlenebilir; bu üst raporlama sınırını aşan sonuçlar yalnızca tam sayısal ölçüm olmadan >50 ng/mL olarak kaydedildi. Bu analitik sansürleme ve nispeten küçük örneklem büyüklüğü nedeniyle, kohortumuzda ROC analizinden güvenilir bir optimum eşik değeri türetilemedi. North ve arkadaşları, AMI’lı hastalarda V-A ECMO’dan başarılı şekilde ayrılmayı tahmin edebilen 400 ng/mL’lik bir cTnI eşik değeri bildirmiş; her 50 ng/mL’lik cTnI artışında başarılı ayrılma olasılığının %33 azaldığını belirtmiştir (). Bu nedenle, bu önceki bulguya dayanarak ikili gruplandıirma için yaklaşık yüksek risk eşiği olarak 50 ng/mL seçtik.

İstatistiksel analiz

Kategorik değişkenler için frekans ve yüzde değerleri sunulmuş; klinik özellikler arasındaki gruplar arası karşılaştırmalar χ² testi veya Fisher’ın kesin testi kullanılarak yapılmıştır. Süreklilik değişkenleri, normal dağılım gösteren veriler için ortalama ± standart sapma, normal dağılım göstermeyen veriler için ise medyan ve çeyrekler arası aralık (ÇAA) olarak ifade edilmiştir. Normal dağılım değişkenleri için Student’s t-testi, normal dağılım göstermeyen değişkenlerdeki gruplar arası farkların değerlendirilmesi için parametrik olmayan testler uygulanmıştır. Tüm istatistiksel analizler SAS 9.4 yazılımı (SAS Institute, Cary, NC, USA) kullanılarak gerçekleştirilmiştir.

Sonuçlar

Çalışma popülasyonunun kabul anındaki temel özellikleri

Çalışma süresinde V-A ECMO gerektiren ciddi kalp hastalığı olan 51 hastanın arasında tam olmayan cTnI verisine sahip olgu hariç tutulmuştur. Geriye kalan 44 hastası geriye dönük analiz dahil edilmiş; bu grubun 29’u erkek, 15’i kadın olmuştur. Hastalar, V-A ECMO başlandıktan sonraki 24. saatte ölçülen cTnI düzeylerine göre iki gruba ayrılmıştır: >50 ng/mL ile ≤50 ng/mL (Şekil 1). İki hastalık kohortunun kabul anındaki temel klinik özellikleri Tablo 1’de sunulmuştur. 44 hastadaki birincil etyolojik nedenler arasında MI, FM, sepsis kardiomiyopatisi ve akut PE yer almıştır. Yaş, cinsiyet, eşlik eden hastalıklar, SOFA skoru ve CPR süresi açısından gruplar arası istatistiksel fark gözlenmemiştir. 24. saat cTnI >50 ng/mL grubunda MI (%66,67’ye karşı %17,39, p = 0,005) ve arteriyel anjiografinin (%71,43’e karşı %26,09, p = 0,003) oranları daha yüksektir.

Şekil 1

Tablo 1

Değişken ECMO başlatıldıktan 24 h sonra cTnI ≤50 ng/mL (n = 23) ECMO başlatıldıktan 24 h sonra cTnI >50 ng/mL (n = 21) P-değeri
Yaş, yıl

51.1 ± 17.7 48.4 ± 20.8 0.64
Kadın, n (%) 8 (34.8) 7 (33.3) 0.92
≥1 eşlik eden hastalık ile, n (%) 10 (43.48) 14 (66.67) 0.12
ECMO yerleştirmenin etyolojisi, n (%) 0.005
 Fulminan miyokardit 8 (34.78) 6 (28.57)
 Septik kardiyomiyopati 6 (26.09) 0 (0)
 Akut miyokard infarktüsü 4 (17.39) 14 (66.67)
 Akut pulmoner emboli 2 (8.7) 1 (4.76)
 Diğerleri 3 (13.04) 0 (0)
SOFA skoru, nokta

10.6 ± 2.5 12.0 ± 2.2 0.06
Arteriyografik anjiyografi, n (%) 6 (26.09) 15 (71.43) 0.003
CPR süresi, min

10 (0, 60) 60 (20, 70) 0.17

Çalışma popülasyonunun girişteki temel özellikleri.

CPR, kalp akciğer canlandırma; cTnI, kalp troponin I; ECMO, ekstrakorporeal membran oksijenasyon; ICU, yoğun bakım ünitesi; SOFA, Sıralı Organ Yetersizliği Değerlendirmesi.

a

Ortalama ± standart sapma.

b

Ortanca (çeyrekler arası aralık).

Kalp fonksiyonları ve laboratuvar parametrelerinin karşılaştırılması

Kalp fonksiyonları ve laboratuvar parametreleri girişte ve ECMO başlatıldıktan 24 h sonra Tablo 2’de sunulmaktadır. LVEF, giriş kreatinini ve 24-saat laboratuvar parametrelerinde anlamlı gruplar arası farklar gözlenmiştir; tüm p değerleri < 0.05’tir.

Tablo 2

Değişkena ECMO başlangıcından 24 saat sonra cTnI ≤50 ng/mL (n = 23) ECMO başlangıcından 24 saat sonra cTnI >50 ng/mL (n = 21) P-değeri
Girişteki değişkenler
LVEF (%) 25 (15, 40) 10 (5, 34) 0.046
Myoglobin (ng/mL) 198.3 (91.7, 1,200.0) 247.7 (50.5, 1,200.0) 0.85
Kreatin kinaz-MB (ng/mL) 12.7 (4.4, 50.1) 42 (5.1, 100.0) 0.28
Laktat (mmol/L) 9.4 (5.2, 17.0) 12.1 (6.1, 18.5) 0.27
pH 7.23 (7.06, 7.34) 7.27 (7.14, 7.34) 0.07
Alanin aminotransferaz (U/L) 69.0 (33.0, 117.9) 71.5 (58.3, 684.0) 0.10
Aspartat aminotransferaz (U/L) 123.2 (66.7, 183.3) 360.2 (78.6, 883.0) 0.09
Kreatinin (µmol/L) 88.5 (70, 135) 147 (86, 264) 0.03
ECMO desteğinden 24 saat sonra değişkenler
LVEF (%) 40 (30, 40) 20 (10, 30) 0.003
Myoglobin (ng/mL) 539.3 (150.5, 1,200.0) 3,000.0 (1,200.0, 3,000.0) <0.001
Kreatin kinaz-MB (ng/mL) 44.7 (22.5, 85.5) 300.0 (300.0, 300.0) <0.001
Laktat (mmol/L) 5.5 (1.9, 9.6) 15.5 (3.4, 26.0) 0.022
pH 7.40 (7.30, 7.50) 7.30 (7.10, 7.40) 0.040
Alanin aminotransferaz (U/L) 192.0 (49.0, 591.0) 591.6 (250.9, 1,928.6) 0.017
Aspartat aminotransferaz (U/L) 396.0 (84.0, 1,039.0) 1,090.0 (778.9, 2,825.6) 0.001
Kreatinin (µmol/L) 90 (71, 114) 165 (121, 193) <0.001

Kardiyak fonksiyonların ve laboratuvar parametrelerinin karşılaştırılması.

cTnI, kardiyak troponin I; ECMO, ekstrakorporeal membran oksijenasyon; LVEF, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu.

a

Tüm veriler medyan (çeyrekler arası açıklık) olarak sunulmuştur.

Çalışma popülasyonunun tedavi ayrıntıları ve sonuçları

İstatistiksel analiz; mekanik ventilasyon, ECMO desteği ve intra-aortik balon pompası (IABP) desteği süreleri, organ disfonksiyonu, distal perfüzyon kateter yerleştirme, kalp paceseri yerleştirme, sürekli renal replasman tedavisi (CRRT), hayatta kalanların hastanede kalış süresi ve YoCU kalış süresinin iki grup arasında karşılaştırılabilir olduğunu göstermiştir (p > 0.05). 24. saate kadar cTnI ≤50 ng/mL grubuna kıyasla, 24. saate kadar cTnI >50 ng/mL grubunda venöz tromboz (26.09% ile 9.52%, p = 0.25), uzuv iskemisi (4.35% ile 19.05%, p = 0.18), gastrointestinal kanama (8.7% ile 23.81%, p = 0.23) ve serebrovasküler olaylar (4.35% ile 4.76%, p = 1.00) dahil major komplikasyon oranlarında fark gözlenmemiştir. Buna rağmen, 24. saate kadar cTnI >50 ng/mL grubunda IABP desteği oranı daha yüksek bulunmuştur (85.71% ile 56.52%, p = 0.034). Kohort genelinde hastane içi ölüm oranı %61.36 olarak saptanmıştır. 24. saate kadar cTnI >50 ng/mL grubunda daha yüksek hastane içi ölüm oranı gözlenmiş ve gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (80.95% ile 43.48%, p = 0.01) (Tablo 3).

Tablo 3

Değişken ECMO başlatıldıktan sonra 24. saate kadar cTnI ≤50 ng/mL (n = 23) ECMO başlatıldıktan sonra 24. saate kadar cTnI >50 ng/mL (n = 21) P-değeri
Organ yetmezliği, n (%) 0.11
 Kardiyogenik şok 19 (82.61) 21 (100)
 Septik şok 7 (30.43) 3 (14.29)
 Akut böbrek hasarı 17 (73.91) 20 (95.24)
 Akut karaciğer hasarı 19 (82.61) 20 (95.24)
 ARDS 21 (91.3) 19 (90.48)
 Trombositopeni 17 (73.91) 17 (80.95)
ECMO süresi, güna 5 (2, 7) 3 (2, 6) 0.35
Distal perfüzon kateteri, n (%) 10 (43.48) 13 (61.9) 0.22
IABP desteği, n (%) 13 (56.52) 18 (85.71) 0.034
IABP süresi, güna 5 (0, 8) 2 (1, 5) 0.95
Kardiyak paker, n (%) 1 (4.35) 5 (23.81) 0.09
Mekanik ventilasyon süresi, güna 7 (4, 9) 2 (1, 10) 0.09
CRRT desteği, n (%) 18 (78.3) 16 (76.2) 0.87
Büyük komplikasyonlar, n (%)
 Venöz tromboz 6 (26.09) 2 (9.52) 0.25
 Uzuv iskemisi 1 (4.35) 4 (19.05) 0.18
 Gastointestinal kanama 2 (8.7) 5 (23.81) 0.23
 Serebrovasküler olay 1 (4.35) 1 (4.76) 1.00
YATILMA süresi, güna 10 (2, 23) 3 (2, 9) 0.06
Hayatta kalanlar, n 13 4
Hayatta kalanlar arasındaki hastanede kalış süresi, güna 23 (13, 39) 23 (16, 46) 0.85
Hastane mortalitesi, n (%) 10 (43.48) 17 (80.95) 0.01

Çalışma popülasyonunun tedavi ayrıntıları ve sonuçları.

ARDS, akut solunum distress sendromu; cTnI, kardiyak troponin I; CRRT, sürekli renal替代 terapi; ECMO, ekstrakorporeal membran oksijenasyon; IABP, intra-aortik balon pompası; ICU, yoğun bakım ünitesi.

a

Medyan (kuartil aralığı).

Tartışma

Bu çalışmada, 6 yıllık bir dönemde V-A ECMO desteği alan 44 ciddi kardiyak hastalığı olan hastadan oluşan bir kohort tanımladık. Gruplar arasında demografik özelliklerde veya SOFA skoru ile değerlendirilen hastalık şiddetinde bir fark gözlenmedi. Ancak, 24 saatlik cTnI >50 ng/mL grubunda daha fazla AMI hastası bulunuyordu; bu durum önceki çalışmaların bulguları ile tutarlıydı. Bacmeister ve arkadaşları, miyokard infarktüsü olan hastaların troponin seviyelerinin miyokardit hastalarına göre daha yüksek olduğunu bildirmiştir. Bu arada, troponin miyokard infarktüsünü miyokarditten ayırt etmek için en uygun biyomarker olarak hizmet vermektedir (). Buna ek olarak, anjiografinin daha yüksek oranı, 24 saatlik cTnI >50 ng/mL grubunda daha yüksek oranda AMI hastası bulunmasıyla açıklanabilir. Buna göre, klinik pratikte aşırı yükselmiş bir troponin seviyesi AMI yönünde güçlü bir şüphe uyandırmalı ve koroner anjiografi değerlendirilmelidir.

Kohortumuzda miyokard enzimleri, laktat, pH ve hepatik enzimler başlangıçta iki grup arasında karşılaştırılabilir olsa da, bu laboratuvar parametreleri ECMO başlatıldıktan 24 saat sonra belirgin farklar gösterdi. Önceden bildirildiği gibi, V-A ECMO desteğinin ilk 24 saati içindeki cTnI değişiklikleri, hastanede yatış süresinde ölümle güçlü şekilde ilişkilidir (.). Dolayısıyla, ECMO başlatıldıktan sonraki 24 saatlik laboratuvar biyomarkerları, girişte ölçülenlere göre hastaların prognozuyla daha güçlü bir ilişkiye sahip olabilir.

Bu çalışmada, ECMO ve IABP desteğinin süresi, distal perfüzyon kateter yerleştirmesi, kardiyak pakerman yerleştirmesi ve major komplikasyonlar arasında gruplar arası fark gözlenmedi. Ancak, 24 saatlik cTnI >50 ng/mL grubunda daha yüksek oranda IABP desteği gözlemlendi; bu durum hem başlangıçta hem de ECMO başlatıldıktan 24 saat sonra daha kötü LVEF ile ilişkilidir.

Tüm kohort için hastaneden taburta çıkana kadar hayatta kalma oranı %38,64 olarak bulunmuş ve bu oran önceki yayılmış verilerle uyumluudur. Wilson-Smith ve ark., çeşitli etyolojilere bağlı inatçı kardiyojenik şok nedeniyle V-A ECMO alan hastalarda 1 yıllık genel hayatta kalma oranının %36,7 olduğunu bildirmiştir (). Celińska-Spodar ve ark., kalp ameliyatı sonrası V-A ECMO ile desteklenen hastalarda hayatta kalma oranının %37,3 olduğunu bildirmiştir (). Hayatta kalanların hastanede kalış süresi ve tüm hastaların YoBK’de kalış süresi iki grup arasında karşılaştırılabilir düzeydeydi ve istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu (p > 0,05). Bu bulgu, küçük örneklem boyutu ve yetersiz istatistiksel güç nedeniyle sınırlı olabilir. Bununla birlikte, 24 saatlik cTnI >50 ng/mL grubundaki hastalarda hastanede mortalite belirgin derecede yüksek, %80,95 olarak saptanmıştır. Bu gözlem, cTnI >50 ng/mL’nin yüksek mortalite riski için potansiyel bir öngörüücü olabileceğini düşündürmektedir. Önceden bildirildiği gibi, yükselmiş troponin, V-A ECMO alan ciddi kalp hastalığı hastalarında mortalite için bir risk faktörüdür (, –). Ancak, sınırlı örneklem boyutu nedeniyle, potansiyel kafa karıştırıcı faktörleri düzeltmek için çok değişkenli regresyon analizi yapamay veya etyolojik alt grup analizleri yürütemedik. Buna göre, bu bulgunun yalnızca keşif amaçlı olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu çalışmada birkaç kısıtlama bulunmaktadır. Birinci olarak, bu çalışmada cTnI için optimal bir kesim değeri belirlemek amacıyla ROC eğrisi analizi gerçekleştirilmedi. Bunun yerine gruplandırmada ikili (dichotomization) bir strateji kullanıldı. Bu eşik, prognostik sonuçları ayırt etmede istatistiksel olarak optimal bir kesim noktasını temsil etmeyebilir ve bu durum analizlerimizin istatistiksel gücünü azaltabilir. Ayrıca, prognostik sonuçlar seçilen kesim değerine bağlıdır ve bulguların kararsızlığı ile düşük tekrarlanabilirliği ortaya çıkabilir. Buna ek olarak, ikili gruplandırma sürekli biyomarker düzeylerinde doğal olarak bulunan kademeli bilgi (gradient) bilgisini ortadan kaldırır. Bu nedenlerle, sonuçlarımız yalnızca bu seçilen klinik eşiğe dayanan prognostik ilişkiyi yansıtır ve optimal bir prediktif kesim değeri belirlediği şeklinde yorumlanmamalıdır. İkinci olarak, kohortun nispeten küçük örneklem boyutu nedeniyle sağlam çok değişkenli regresyon modelleri oluşturamadık veya etyolojik alt grup analizleri yapamadık. Yalnızca tek değişkenli ilişki analizleri ve ortalama etkilerin değerlendirmeleri gerçekleştirildi. Bu nedenle, etyoloji, bazal LVEF, yaş, laktat düzeyi ve SOFA skoru kaynaklı kafa karıştırıcı (confounding) etkilerin sonuçlarımızı etkileme olasılığını dışlayamayız. Buna göre gözlenen ilişki bağımsız bir ilişki olarak kabul edilemez ve bu bulgular bireysel etyolojik alt gruplara genellenemez. Sonuçlarımız yalnızca ipucu niteliğindedir. Üçüncü olarak, önceki çalışmaların yıllık ECMO olgu hacminin hasta prognostiği ile korele olduğunu gösterdiğini hatırlatmak gerekir. Düşük olgu hacmine sahip merkezler, klinik deneyim, ekip iş akışları ve yönetim protokollerinde yüksek olgu hacmine sahip merkezlerden farklıdır. Dolayısıyla, düşük olgu hacmine bir ECMO merkezinden elde edilen verileri temsil eden bulgularımız, yüksek olgu hacmine sahip ECMO merkezlerine kolayca genellenemeyebilir ve bu durum dış geçerliliği sınırlar. Daha büyük örneklem boyutlarıyla çok merkezli çalışmalarla doğrulama yapılması uygundur.

Sonuç

Özetle, V-A ECMO, ciddi kalp hastalığı olan hastalarda etkili bir dolaşım desteği sağlar. Bu çalışmanın tek değişkenli analizi, 24 saatlik cTnI > 50 ng/mL grubu ile hastanede yatan hastalarda yüksek ölüm oranı arasında ilk düzeyde bir istatistiksel ilişki ortaya koymuştur. Olası karıştırıcı faktörleri düzeltmediğimiz ve etyolojik alt grup analizleri yürütmediğimiz için, bu bulgunun daha büyük kohortlarda doğrulanması gerekmektedir.

Açıklamalar

Veri erişilebilirliği açıklaması

Çalışmada sunulan özgün katkılar makaleye/Ek Malzeme’ye dahil edilmiştir; daha ileri başvurular ilgili yazar’a yöneltilebilir.

Ahlak açıklaması

İnsanların dahil edildiği çalışmalar, Xiamen Üniversitesi Birinci Bağlı Hastanesi’nin Kurumsal İnceleme Kurulunca onaylanmıştır. Çalışmalar, yerel mevzuat ve kurumsal gerekliliklere uygun olarak yürütülmüştür. Ulusal mevzuat ve kurumsal gereliliklere uygun olarak katılımcılardan veya katılımcıların yasal veli/ yakınlarından katılım için yazılı bilinçli onay alınması gerekli görülmemiştir.

Yazar katkıları

CL: Kavramsal tasarım, Proje yönetimi, Metodoloji, Veri düzenleme, Araştırma, Yazım – özgün taslak. GL: Doğrulama, Metodoloji, Yazım – inceleme & düzenleme, Veri düzenleme. HX: Gözetim, Araştırma, Yazım – inceleme & düzenleme. YN: Araştırma, Yazım – inceleme & düzenleme, Gözetim. XC: Yazım – inceleme & düzenleme, Gözetim, Araştırma.

Finansman

Yazar(lar), bu çalışma ve/veya yayını için finansal destek alınmadığını beyan etmiştir.

Tanıklıklar

Yazarlar, bu araştırmaya katılan tüm kişilere içten geleneklerini sunarlar.

Çıkar çatışması açıklaması

Yazar(lar), bu çalışmanın, olası bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki olmadan yürütüldüğünü beyan etmiştir.

Üretken yapay zeka açıklaması

Yazar(lar), bu el yazısının oluşturulmasında üretken yapay zeka kullanılmadığını beyan etmiştir.

Bu makaledeki şekillerle birlikte sağlanan alternatif metinler (alt text), Frontiers tarafından yapay zekânın desteğiyle oluşturulmuş olup, mümkün olduğunca yazarların da gözden geçirmesini içeren makul doğruluk çabaları gösterilmiştir. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.

Yayıncının notu

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve onların bağlı oldukları kuruluşların ya da yayıncının, editörlerin ve hakemlerin görüşlerini mutlaka yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün ya da üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

  • 1.

    NorthMEckmanPSamaraMChavezISchmidtCGarberichRet al. Peak troponin predicts successful weaning from VA ECMO in patients with acute myocardial infarction complicated by cardiogenic shock. Int J Artif Organs. (2022) 45(1):68–74. 10.1177/0391398821991155

  • 2.

    HouLLiangHZengSLiJChenZLiaoXet al. Optimising the ECMO treatment regimen increases the survival rate for adult patients with acute fulminant myocarditis: a single-centre retrospective cohort study. Front Med (Lausanne). (2023) 10:1146570. 10.3389/fmed.2023.1146570

  • 3.

    ParkTKYangJHJeonKChoiS-HChoiJ-HGwonH-Cet al. Extracorporeal membrane oxygenation for refractory septic shock in adults. Eur J Cardiothorac Surg. (2015) 47(2):e68–74. 10.1093/ejcts/ezu462

  • 4.

    FarmakisITSagoschenIBarcoSKellerKValerioLWildJet al. Extracorporeal membrane oxygenation and reperfusion strategies in high-risk pulmonary embolism hospitalizations. Crit Care Med. (2024) 52(10):e512–21. 10.1097/CCM.0000000000006361

  • 5.

    Chopard R, Orillo R, Menveau N, Jimenez D. Ekstrakorporeal membranöz oksijenlemenin yüksek riskli pulmoner emboli yönetimine dahil edilmesi: güncel kanıtların bir özeti. Hamostaseologie. (2024) 44(3):182–92. 10.1055/a-2215-9003

  • 6.

    Li Y, Yan S, Gao S, Liu M, Lou S, Liu G ve ark. Kardiyogenik şoktaki hastalarda ekstrakorporeal membranöz oksijenleme ile birlikte intraaortik balon pompasının mortalite üzerindeki etkisi: sistematik derleme ve meta-analiz†. Eur J Cardiothorac Surg. (2019) 55(3):395–404. 10.1093/ejcts/ezy304

  • 7.

    Hsu K-H, Chi N-H, Yu H-Y, Wang C-H, Huang S-C, Wang S ve ark. Akut fulminant miyokarditte ekstrakorporeal membranous oksijenleme desteği: tek merkezden deneyimin analizi. Eur J Cardiothorac Surg. (2011) 40(3):682–8. 10.1016/j.ejcts.2010.12.050

  • 8.

    Nakamura T, Ishida K, Taniguchi Y, Nakagawa T, Seguchi M, Wada H ve ark. Periferik venoarterial ekstrakorporeal membranous oksijenleme desteğiyle yönetilen fulminant miyokardit hastalarının prognozu: retrospektif tek merkezli çalışma. J Intensive Care. (2015) 3(1):5. 10.1186/s40560-014-0069-9

  • 9.

    Liao X, Li B, Cheng Z. Akut fulminant miyokardit yetişkin hastalarında ekstrakorporeal membranous oksijenleme: klinik sonuçlar ve risk faktörü analizi. Herz. (2018) 43(8):728–32. 10.1007/s00059-017-4617-7

  • 10.

    Neves AL, Henriques-Coelho T, Leite-Moreira A, Reias JC. Pedyatrik yaşta kalp hasarı biyomarkerları: Hen ulaşmış mıyız? Heart Fail Rev. (2016) 21(6):771–81. 10.1007/s10741-016-9567-2

  • 11.

    Brosilow S, Zaid WA, Maghen D, Khoury A, Aharonson D, Lorber A. Kalp troponin I’nin kantitatif düzeyleri, akut miyokardit ve miyokardit ile başvuran çocuklarda, adolesanlarda ve genç yetişkinlerde hastalığın şiddetiyle ilişkili midir? Cardiol Young. (2023) 33(11):2315–8. 10.1017/S1047951123000136

  • 12.

    Liu C, Wang Z, Chen K, Cui G, Chen C, Wang L ve ark. Yüksek hassasiyetli kalp troponin I’deki mutlak ve bağıl değişimler, fulminant miyokardit hastalarında hastanede yatan hasta ölümüyle ilişkiliidir. BMC Cardiovasc Disord. (2021) 21(1):571. 10.1186/s12872-021-02386-8

  • 13.

    Ho C-L, Ju T-R, Lee C-C, Lin H-T, Wang A-L, Chen R-J ve ark. Ekstrakorporeal membran oksijenlemesi alan fulminant miyokardit hastalarında enzim ve böbrek fonksiyonlarındaki erken dinamik değişim, ölümle ilişkiliidir: tek merkez deneyiminin analizi. Healthcare (Basel). (2022) 10(6):1063. 10.3390/healthcare10061063

  • 14.

    Luyt C-E, Landiviera A, Leprince P, Bernard M, Pavie A, Chastre J ve ark. Refraktör kardiyogenik şok nedeniyle ekstrakorporeal membran oksijenlemesi desteği alan hastalarda kalp biyomarkerlarının, kalp iyileşmesini öngörmedeki yararlılığı. J Crit Care. (2012) 27(5):524.e7–14. 10.1016/j.jcrc.2011.12.009

  • 15.

    Casadonte JRMazwi MLGambetta KEPalac HMcBride MEEltayeb Oet al. Fulminant miyokarditi olan çocuklarda kalp durması veya mekanik dolaşım desteği için risk faktörleri. Pediatr Cardiol. (2017) 38(1):128–34. 10.1007/s00246-016-1493-5

  • 16.

    GuglinMZucker MJBazan VBozkurt BEl Banayosy AEstep JDet al. Yetişkinlerde venoarteriyel ECMO: JACC bilimsel uzman paneli. J Am Coll Cardiol. (2019) 73(6):698–716. 10.1016/j.jacc.2018.11.038

  • 17.

    Bacmeister LCavus EBohnen STahir EWolf HBuellesbach Aet al. Matrix metalloproteinase-1 ve tip I prokollajen karboksi uç propeptidinin serum konsantrasyonları infarktüs benzeri miyokardit ile non-ST segmenti yükselmesi olan miyokardiyal infarktüsü ayırt eder. J Am Heart Assoc. (2024) 13(14):e034194. 10.1161/JAHA.124.034194

  • 18.

    Wilson-Smith ARBogdanova YRoydhouse SPhan KTian DHYan TDet al. Refraktör kardiyojenik şok için venoarteriyel ekstrakorporeal membran oksijenasyonu sonuçları: sistematik derleme ve meta-analiz. Ann Cardiothorac Surg. (2019) 8(1):1–8. 10.21037/acs.2018.11.09

  • 19.

    Celińska-Spodar MZałęska Kocięcka MKowalik IKołsut PSitkowska-Rysiak ESzymański Jet al. Kalp ameliyatı sonrası şok için ekstrakorporeal membran oksijenasyonu ile desteklenen hastalarda kalp ameliyatı sonrası şok geçirip kalp cerrahisi sonrası hayatta kalma açısından troponin T. Diagnostics (Basel). (2024) 14(1):45. 10.3390/diagnostics14010045

  • 20.

    Chong S, Fang C, Fang H, Chen H-C, Chen C-J, Yang C-H, ve diğerleri. Yetişkinlerde akut fulminan miyokardit nedeniyle ekstrakorporeal membran oksijenasyonu sonrası hastanede kalma süresi ile ilişkiler. J Clin Med. (2018) 7(11):452. 10.3390/jcm7110452

  • 21.

    Lorusso R, Centofanti P, Egomino S, Barili F, Di Mauro M, Orlando P, ve diğerleri. Yetişkin hastalarda akut fulminan miyokardit için venoarteriyal ekstrakoreal membran oksijenasyonu: 5 yıllık çok merkezli deneyim. Ann Thorac Surg. (2016) 101(3):919–26. 10.1016/j.athoracsur.2015.08.014

  • 22.

    Yuan J, Li L, Li F, Li J, Ma L, Li M, ve diğerleri. Çocuklarda fulminan miyokarditin prognozunu etkileyen risk faktörlerinin analizi: on yıllık tek merkezli çalışma. BMC Pediatr. (2025) 25(1):209. 10.1186/s12887-025-05530-x

  • 23.

    Xie W-P, Liu Y-N, Zeng Y-T, Zheng Y-R, Chen Q. ECMO desteği alan yenidoğanlarda kardiyak troponin T ve NT-proBNP seviyelerindeki erken değişiklikler: tek merkezli deneyim. BMC Cardiovasc Disord. (2024) 24(1):233. 10.1186/s12872-024-03899-8

  • 24.

    Barbaro R-P, Detola F, Kidwell K-M, Paden M-L, Bartlett R-H, Davis M-M, ve diğerleri. Hastane düzeyinde ekstrakoreal membran oksijenasyonu olgu sayısı ve ölüm arasındaki ilişki. Ekstrakoreal life support organization kayıtlarının analizi. Am J Respir Crit Care Med. (2015) 191(8):894–901. 10.1164/rccm.201409-1634OC

  • 25.

    Ng PY, Ip AF, Lin J, CRL, Ling L, Chan K, Met. Hastane vaka hacminin ekstrakorporeal membran oksijenasyonu gerektiren hastaların klinik sonuçları üzerindeki etkisi: bölge çapında uzunlamasına gözlemsel çalışma. J Thorac Dis. (2022) 14(6):1802–14. 10.21037/jtd-21-1512

Özet

Anhtar Kelimeler

akut miyokard infarktüsü, kardiyak troponin I, fulminan miyokardit, pulmoner emboli, V-A ECMO

Başvuru

Lu C, Lu G, Xu H, Ning Y ve Chen X (2026) Veno-arterial ekstrakoreal membran oksijenasyonu desteği alan ciddi kalp hastalığı hastalarında kardiyak troponin I ile prognoz arasındaki ilişki. Front. Med. 13:1945494. doi: 10.3389/fmed.2026.1945494

Başvuru Tarihi

22 Temmuz 2026

Düzeltilme Tarihi

15 Ekim 2026

Kabul Tarihi

23 Ekim 2026

Yayınlanma Tarihi

13 Kasım 2026

13 – 2026

Linlin Zhang, Capital Medical University, Çin

Robertas Samalavicius, Vilnius University Hospital Santaros Clinics, Litvanya

Kha Minh Nguyen, Ho Chi Minh City Medicine and Pharmacy University, Vietnam

© 2026 Lu, Lu, Xu, Ning ve Chen.

Bu, Creative Commons Atama Lisansı (CC BY) koşulları altında dağıtılan açık erişimli bir makaledir. Orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahibinin(lerin) atıf edilmesi ve kabul edilen akademik uygulamaya uygun olarak bu dergideki orijinal yayının gösterilmesi şartıyla, diğer forumlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir. Bu koşullara uymayan hiçbir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir.

*İletişim: Xiukai Chen cxkbjicu@126.com

Bu makalede ifade edilen tüm görüşler yalnızca yazarların görüşleridir ve bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini zorunlu olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir idare yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

Frontiers | Association between cardiac troponin I and the prognosis of patients with severe cardiac disease receiving veno-arterial extraco
Frontiers | Association between cardiac troponin I and the prognosis of patients with severe cardiac disease receiving veno-arterial extraco
İlginizi Çekebilir: Kano Modeline Dayalı Taburcu Etme Hemşireliği Müdahalesinin Geliştirilmesi ve Kronik Kalp Yetmezliği olan Yaşlılarda Hazırlık, Yaşam Kalitesi ve Öz Yönetimi Üzerindeki Etkilerinin Değerlendirilmesi: Ön Çalışma →
Kaynak: Frontiersin ↗
BENZER İNCELEMELER

İlgili Diğer Rehberler