GÜNCEL YAYIN Koruyucu Hekimlik, Yaşam Tarzı Tıbbı ve Hücresel Biyoloji
📅 16 Kasım 2026 · Bağımsız Editoryal Ağ
Endokrinoloji

Cadonilimab İle İlişkilendirilen Hemofagositik Lymphohistiositozis: Glukokortikoid Azaltılırken Nükseden Vaka Raporu

✍️ Editör Masası • 📅 14 Kasım 2026 • ⏱️ 16 dk okuma
Cadonilimab İle İlişkilendirilen Hemofagositik Lymphohistiositozis: Glukokortikoid Azaltılırken Nükseden Vaka Raporu

Vaka Raporu makalesi

Front. Oncol., 11 Kasım 2026

Ansiklopedi: Cancer Immunity and Immunotherapy

Cilt 16 – 2026 | https://doi.org/10.3389/fonc.2026.1934884

  • BL

    Bingqian Liu

  • YG

    Yali Gao *

  • LS

    Lina Song

  • Radyasyon Onkoloji Anabilim Dalı, Cangzhou Central Hospital, Cangzhou, Çin

Makale metrikleri

Özet

Hemofagositik limfohistiyositozis (HLH), aşırı immün aktivasyon tarafından yönlendirilen, nadir görülen ve potansiyel olarak hayatı tehdit eden bir hiperinflamatör sendromdur. Kadonilimab, programlı hücre ölümü protein 1 (PD-1) ve sitotoksik T-limfosit ilişkili protein 4 (CTLA-4) hedefleyen bispeifik bir antikor olup, servikal karsinomda antitümör aktivite göstermiştir; ancak kadonilimab ilişkili HLH’nin klinik fenotipi ve yönetimi iyi tanımlanmamıştır. Kadonilimab ilişkili HLH’yi FIGO evre IVB servikal skuamöz hücre karsinomlu 52 yaşında bir kadın hastada tanımlıyoruz. Hastaya 3 haftada bir, kadonilimab ile birlikte albümin bağlı paklitaksel ve nedaplatin içeren neoadjuvan kemoradyoterapi verilmiş, kısmi yanıt elde edilmiş, ardından nedaplatin ve kadonilimabın iki ek dozu ile definitive kombine kemoradyoterapi uygulanmıştır. Son kadonilimab dozunun yaklaşık 2 hafta sonra hastada periyodik yüksek ateş ve progresif trombositenopeni gelişmiştir. Kemik iliği aspirasyonunda hemofagositozis saptanmıştır. Laboratuvar incelemeleri belirgin hiperferritinemi (tepe, 11.409 ng/mL) ve yükselmiş çözünür ilükin-2 reseptörü (IL-2R, 4.872 U/mL) göstermiştir. Periferik kan sitometrisinde T-hücre baskınlığı, T-hücrelerin lenfositlerin %96,03’ünü oluşturması ve belirgin tersine dönmüş CD4/CD8 oranı (0,21) saptanmıştır. Hasta HLH-2004 kriterlerinin 5’ini karşılamış, H-skoru (274 puan) ise yüksek HLH olasılığını göstermiştir. Metilprednizolon 60 mg/günün intravenöz immunoglobulin (IVIG) ile kombinasyonu ateşin düşmesine ve hematolojik iyileşmeye yol açmıştır. HLH, prednizolon 20 mg/gün’e indirildiğinde nüksemiş ve yüksek doz kortikosteroidlerin yeniden başlatılması ardından uzatılmış bir indirme (toplam 12 hafta) sonrası tekrar gerilemiştir. 20 aylık takipte hasta hem HLH hem de servikal karsinom açısından tam remisyon içinde kalmıştır. Bildiğimiz kadarıyla bu, kadonilimab ilişkili HLH’nin bildirilen ilk vakasıdır. Klinikçiler, kadonilimab alan ve inatçı ateş ve sitopeni gelişen hastalarda HLH’yi değerlendirmeli; nüksü önlemek için yavaş bir kortikosteroid indirmesi gerekebilir.

Cadonilimab İle İlişkilendirilen Hemofagositik Lymphohistiositozis: Glukokortikoid Azaltılırken Nükseden Vaka Raporu - Detaylı İnceleme ve Saha Gözlemi
Cadonilimab İle İlişkilendirilen Hemofagositik Lymphohistiositozis: Glukokortikoid Azaltılırken Nükseden Vaka Raporu alanında yapılan saha araştırmaları ve doğal gözlem bulguları.

Giriş

Bağışıklık noktası inhibitörleri (ICIs), rahim ağzı kanseri de dahil olmak üzere birçok malign tümörün tedavi manzarasını yeniden şekillendirdi. Hem PD-1 hem de CTLA-4’e hedeflenen bispeifik antikor olan cadonilimab (AK104), 2022 yılında Çin’de nükseden veya metastatik rahim ağzı kanseri için onaylandı. HLH, düzensiz bağışıklık aktivasyonu, sitokin salınımı, sitopeni ve çoklu organ bozukluğu ile karakterizedir. HLH olguları, pembrolizumab, nivolumab ve ipilimumab gibi birçok ICIs ile tedavi sonrasında ve ayrıca ICIs ile eşzamanlı kemoradyoterapi ile birlikte uygulandıktan sonra bildirilmiştir, ancak cadonilimab ilişkili HLH iyi karakterize edilmemiştir.

Bu çalışmada, kemoradyoterapi ve cadonilimab sonrasında gelişen ve glukokortikoid dozunun azalması sırasında nüks ile karakterize bir HLH olgusunu bildiriyoruz. Bu olgu, HLH’nin tanı yaklaşımını, eşzamanlı yöntemler arasında nedensellik atfının zorluğunu, yönetim açısından göz önüne alınması gerekenleri ve PD-1/CTLA-4 bispeifik antikor tedavisinden sonra HLH’nin klinik seyirini göstermektedir.

Olgu sunumu

Klinik öykü

52 yaşında bir kadın, 6 aylık menopoz sonrası vajinal kanama öyküsüyle başvurdu. Fizik muayenede sol klavikula üstü ve bilateral inguinal bölgede büyümüş lenf nodları saptandı. Jinekolojik muayenede vajinal duvarın yaygın olarak tutulduğu ve rahim ağzında içi oyulmuş bir görünüm gözlemlandı. Patoloji, rahim ağzı skuamöz hücre karsinomunu doğruladı; sol inguinal ve sol servikal lenf nodlarında metastatik orta derecede diferansiye skuamöz hücre karsinomu saptandı. İmunohistokimya CK5/6 (+), P40 (+), CK7 (−), P16 (+) ve PD-L1 (263N) ile birlikte pozitif skor 60 olarak bulundu. Hastanın ilgili bir tıbbi öyküsü yoktu. Hastaya FIGO evre IVB rahim ağzı skuamöz hücre karsinomu tanısı konuldu.

Başlangıç tedavisi

13 Kasım 2024 ile 5 Ocak 2025 tarihleri arasında hastaya üç kür neoadjuvan kemoimmunoterapi verildi: 1. günde albümine bağlanmış paklitaksel 260 mg/m², 1. günde nedaplatin 80 mg/m² ve 1. günde cadonilimab 10 mg/kg, her 3 haftada bir tekrarlandı. Üç kürden sonra yanıt kısmi yanıt olarak değerlendirildi ve hem primer tümör hem de metastatik lenf nodlarında belirgin gerileme gözlemlendi.

Hasta ardından kesin eşzamanlı kemo radyoterapi aldı; bu tedavi pelvik dışarıdan ışın radyoterapisi (50,4 Gy, 28 seans), eşzamanlı haftalık nedaplatin 40 mg/m² ve radyoterapi sırasında iki doz cadonilimab 10 mg/kg içermektedir. Son cadonilimab dozu 28 Şubat 2025’te verildi.

Klinik seyir

Kemoimmunoterapi sırasında, rutin takipte asemptomatik tiroid disfonksiyonu saptandı: 52. günde tiroid uyarıcı hormon (TSH) 0,21 mIU/L (referans, 0,27–4,2) olup serbest triiyodotironin (FT3) normal, serbest tiroksin (“FT4, 1,72 ng/dL; referans, 0,93–1,7 ng/dL”) yükselmişti; 83. günde TSH 0,01 mIU/L’ye kadar daha da düşmüş, FT3 7,04 pg/mL ve FT4 2,61 ng/dL olup bu bulgalar immün ilgili hipertiroidizmiyle uyumluydu. Hastaya asemptomatik seyrettiği için endokrinoloji farmakolojik müdahale olmaksızın yakın izlem önerdi. Zamanla takip sırasında tiroid fonksiyonları kendiliğinden normale döndü.

14 Mart 2025’te, son cadonilimab dozunun ardından yaklaşık 2 hafta sonra hastada ateşleyici ilaçlara kötü yanıt veren, nüks eden yüksek ateş (tepe, 39,5 °C) gelişti; enfeksiyona yerleşen belirtiler yoktu. Muayenede bilinçli ancak yorgundu; diğer vital bulgular stabildi. Fizik muayenede hepatosplenomegali olmaması dışında dikkat çeken bir bulgu yoktu ve bu durum bilgisayarlı tomografi (CT) ile de doğrulandı.

Laboratuvar bulguları

Sıralı laboratuvar sonuçları Tablo 1‘de özetlenmiş, periferik kan hücre sayılarındaki dinamik değişimler ise Şekil 1‘de gösterilmiştir. Kan taramaları, Yaygın Yan Etkiler Standart Kriterleri (CTCAE) sürüm 5.0’a göre 4. derece trombositoopeni (nadir, 17×109/L), 2. derece leukopeni (beyaz kan hücre sayısı, 2.05×109/L) ve 1. derece anemi (hemoglobin, 96 g/L) dahil ciddi pancytopeni göstermiştir. C-reaktif protein 45.05 mg/L düzeyinde yükselmişti (referans, 1–10 mg/L), buna karşılık prokalsitonin normal düzeydeydi (0.17 ng/mL). Ferritin 11.409 ng/mL’ye kadar yükseldi (referans, <500 ng/mL). Sitokin analizi IL-2R’ı 4.872 U/mL, IL-6’yı 8.07 pg/mL ve IL-10’u 14.73 pg/mL olarak göstermiştir. Trigliseridler hafif derecede yükselmişti (1.88 mmol/L) ve fibrinojen azalmıştı (1.04 g/L). NK hücre sitotoksik aktivitesi 40.24% düzeyinde korunmuştu (referans, >15%). Çözünür CD25 (sCD25) 28.9 U/mL olarak ölçüldü (referans, 17.1–56.5 U/mL); bu değer bildirilen referans aralığı içindeydi ve dolayısıyla yükselmiş sCD25 için HLH-2004 kriterini karşılamıyordu. IL-2R biyolojik olarak sCD25 ile ilişkili olsa da, ayrı bir laboratuvar parametresini temsil eder ve sekiz HLH-2004 tanı kriterinden biri değildir.

Tablo 1

Parametre (referans aralığı) HLH başlangıcı (16 Mar) Nadir/tepe İlk tedaviden sonra Nisepir (prednizon 20 mg/gün) ile nüks
Periferik kan hücre sayıları
BKHC (3.5–9.5 ×109/L) 2.05 2.05 5.6 2.83
Neutrofiller (1.8–6.3 ×109/L) 1.86 1.68 3.9 1.68
Hemoglobin (115–150 g/L) 96 92 115 92
Plateletler (125–350 ×109/L) 47 17 149 93
Kemik iliği
Proliferasyon Azalmış Azalmış — —
Megakaryositler Gözlenmedi Gözlenmedi — —
Hemofagositler Zaman zaman Zaman zaman — —
Kimya
Ferritin (<500 ng/mL) 11.409 11.409 1.026 5.349→1.026
Trigliseridler (<1.7 mmol/L) 1.88 1.88 — —
Pıhtılaşma
Fibrinojen (2–4 g/L) 1.04 1.04 — —
İltihap işaretçileri
CRP (1–10 mg/L) 45.05 45.05 Normal Normal
Prokalsitonin (<0.5 ng/mL) 0.17 0.17 Normal Normal
Sitokinler
IL-2R (U/mL) 4.872 4.872 2.819 2.819
IL-6 (pg/mL) 8.07 32.67 — 32.67
IL-10 (pg/mL) 14.73 14.73 — 6.53
Enfeksiyon araştırmaları
CMV DNA Negatif Negatif — Negatif
NGS (viral okumalar) — CMV 190; EBV 3 — —
Parametre (referans aralığı) HLH başlangıcı (16 Mart) Nadir/tepe İlk tedavi sonrası Nüks (prednizon 20 mg/gün)
Periferik kan sayımları
WBC (3.5–9.5 ×109/L) 2.05 2.05 5.6 2.83
Netrofil (1.8–6.3 ×109/L) 1.86 1.68 3.9 1.68
Hemoglobin (115–150 g/L) 96 92 115 92
Platelet (125–350 ×109/L) 47 17 149 93
Kemik iliği
Proliferasyon Azalmış Azalmış — —
Megakaryositler Gözlenmedi Gözlenmedi — —
Hemofagositler Seyrek Seyrek — —
Kimya
Ferritin (<500 ng/mL) 11,409 11,409 1,026 5,349→1,026
Trigliseridler (<1.7 mmol/L) 1.88 1.88 — —
Pıhtılaşma
Fibrinojen (2–4 g/L) 1.04 1.04 — —
İltihap işaretçileri
CRP (1–10 mg/L) 45.05 45.05 Normal Normal
Prokalsitonin (<0.5 ng/mL) 0.17 0.17 Normal Normal
Sitokinler
IL-2R (U/mL) 4,872 4,872 2,819 2,819
IL-6 (pg/mL) 8.07 32.67 — 32.67
IL-10 (pg/mL) 14.73 14.73 — 6.53
Enfeksiyon değerlendirmesi
CMV DNA Negatif Negatif — Negatif
NGS (viral okumalar) — CMV 190; EBV 3 — —
sCD25 (17.1–56.5 U/mL) 28.9 28.9 — —

Clinik seyir sırasında kapsamlı laboratuvar bulguları.

Şekil 1

Periferik kan sitometrisi (24 Mart 2025; Şekil 2) lenfositlerin %96.03’ünü ve tüm nükleer hücrelerin %11.44’ünü T lenfositlerin oluşturduğunu gösterdi. CD4/CD8 oranı belirgin şekilde 0.21’e düşmüştü; CD8+ T hücreleri lenfositlerin %79.19’unu oluşturuyordu; bu hücreler HLA-DR ve CD38 ekspres ediyordu. Diğer alt popülasyonlarda anormal immunofenotip saptanmadı.

Şekil 2

Kemik iliği incelemesi

Kemik iliği sürüntüsü (24 Mart 2025; Şekil 3) genel proliferasyonun azaldığını (granülositer hat %72, eritroid hat %1.5; granülosit-eritrosit oranı 48:1) gösterdi. Sürüntü boyunca megakaryosit gözlenmedi ve ara sıra hemofagositler belirlendi. Kemik iliği biyopsisi hafif azalmış proliferasyon, olgun üç hatlı farklılaşma, belirgin azalmış megakaryositler (yüksek büyütme alanında hücre başına 0–2) ve atipik hiperplazi yok gösterdi.

Şekil 3

Etiyolojik değerlendirmesi

CMV DNA negatifti. Periferik kan next-generation sekanslaması şüpheli bakteriyel, mantarsal veya parazital patojenler tespit etmedi; viral okumalar yalnızca insan sitomegalovirüsünün 190 kopyasını (kapsama, %4.05; ortalama derinlik, 1.01×) ve Epstein-Barr virüsünün 3 kopyasını (kapsama, %0.087; ortalama derinlik, 1.0×) içeriyordu; bu bulgu aktif enfeksiyondan çok gizli viral reaktivasyon ile uyumluydu. Göğüs ve karın BT belirgin bir enfeksiyon odağı ve splenomegali göstermedi.

Kemik iliği sürüntüsünde megakaryosit gözlenmedi ve biyopsi belirgin azalmış megakaryositler (yüksek büyütme alanında hücre başına 0–2) gösterdi; bu bulgu ciddi trombositopeni ile uyumluydu. Hemofagositler de mevcuttu.

Şekil 2 ve Şekil 4: CD45/SSC akım sitometrisi grafiğinde yapılan gating analizi, hücrelerin HLA-DR ve CD38 ifade ettiğini, böylece aktive olmuş T-hücre fenotipine işaret ettiğini gösterdi; diğer alt popülasyonlarda ise anormal bir immunofenotip saptanmadı. Bu bulgular, belirgin CD8+ T-hücre aktivitesini destekledi; CD8+ T-hücreler lenfositlerin %79,19’unu oluşturuyor ve aktivite belirteci olarak HLA-DR ve CD38 ifade ediyordu. Bu sonuçlar birlikte, ICI kaynaklı sitotoksik T-hücre aktivitesinin HLH patojenezindeki olası rolünü destekliyor.

Şekil 4

Tanı

Hasta, 8 HLH-2004 tanı kriterinden 5’ini sağladı (Tablo 2): ateş; en az 2 hücre hattını etkileyen sitopeni; hipertrigliseridemi ve/veya hipofibrinojenemi; kemik iliğinde hemofagositozis; ve hiperferritinemi. Üç kriter sağlanmadı: dalak büyümesi, düşük veya yok olan NK-hücre aktivitesi (40,24% korunmuş) ve yükselmiş sCD25 (28,9 U/mL, referans aralığında). sCD25 yükselmemiş olsa da, belirgin şekilde yükselmiş IL-2R düzeyi (4.872 U/mL), sistemik免疫 aktivitesini destekleyecek kanıt sağladı. Sunum atipik olduğundan, yardımcı tanı aracı olarak H-skoru () kullanıldı; toplam skor 274 puan (Tablo 3) olup, HLH için yüksek olasılığı destekledi. 8 HLH-2004 kriterinden 5’inin sağlanması ve aktif enfeksiyonun eklenmesi temelinde, nihai tanı tedaviye ilişkili ikincil HLH olarak konuldu; en olası biçimde kadonilimab ile ilişkili olduğu düşünüldü (Tartışma bölümüne bakın).

Tablo 2

Kriter Sonuç Durum
Humma Mevcut (periyodik yüksek humma) +
Splenomegali Mevcut değil (BT negatif) –
≥2 hattı etkileyen sitopeni Mevcut (leukopeni, anemi ve trombositoopeni) +
Hypertrigliseridemi ve/veya hipofibrinojenemi Mevcut (trigliseridler 1,88 mmol/L; fibrinojen 1,04 g/L) +
Kemik iliğinde hemofagositoz Mevcut (ara sıra hemofagositler) +
Düşük veya yok olan NK-hücre aktivitesi Mevcur değil (40,24%, normal aralıkta) –
Hyperferritinemi Mevcur (>11.000 ng/mL) +
Yükselmiş sCD25 Mevcur değil (28,9 U/mL, referans aralığı 17,1–56,5 U/mL) –

HLH-2004 tanı kriterlerinin karşılanması.

Cevel 3

Değişken Hastanın durumu Puan
Humma Sıcaklık düşürücilere zayıp yanıt veren periyodik yüksek humma (≥39,5 °C) 49
Splenomegali BT’de splenomegali yok 0
Sitopeni LBK 2,05×10⁹/L, hemoglobin 96 g/L, trombosit 17×10⁹/L 34
Ferritin 11.409 ng/mL 64
Trigliseridler 1,88 mmol/L 44
Fibrinojen 1,04 g/L 30
AST/ALT Normal sınırlar içinde 0
Kemik iliğinde hemofagositoz Ara sıra hemofagositler gözlenmiştir 35
İmmünsupresyon Radyoterapi, kemoterapi ve imünoterapiyle tedavi edilen servikal kanser 18
Toplam H-puanı 274

Bu hastada H-puanı değerlendirmesi.

Koyu değerler, toplam puana (274 puan) katkı sağlayan H-puanı değişkenlerini göstermektedir.

Tedavi ve sonuçlar

Hasta, yetişkin HLH için güncel önerilerle uyumlu olarak (Tablo 1, Şekil 1) intravenöz metilprednizolon 60 mg/gün ile intravenöz immunoglobulin (pH 4) 20 g/günün 7 gün süreyle kombinasyonu, trombositoitik ajanlar ve bileşen kan transfüzyonu dahil destekleyici tedavi ile aldı. Vücut ısısı normale döndü ve hematolojik parametreler kadem olarak iyileşti. Stabilizasyon sonrasında oral prednizon başlandı ve kadem olarak azaltıldı. Prednizon 20 mg/güne indirildiğinde ateş, yorgunluk ve iştahsızlık nüksedi, ferritin ve IL-2R seviyeleri yükseldi ve trombosit sayısı 149×10⁹/L’den 93×10⁹/L’ye düştü; bu da steroid azaltılması sırasında nüks olduğunu gösterdi. Metilprednizolon yeniden başlatıldı ve steroid azaltılması uzatıldı. Toplam tedavi süresi 12 hafta sürdü, bu sırada profilaktik antifungal tedavi sürdü. Tedavinin sonunda beyaz hücre sayısı 5.6×10⁹/L’ye, hemoglobin 115 g/L’ye ve trombosit sayısı 152×10⁹/L’ye geri döndü ve ferritin normal aralığa düştü. HLH tamamen geriledi. Servikal kanser değerlendirmesi tam yanıt gösterdi; hem primer lezyon hem de metastatik lenf nodları kayboldu.

Takip ve sonuçlar

Klinik bulguların, tanısal değerlendirmelerin, terapötik girişimlerin ve sonuçların kronolojik sıralaması klinik zaman çizelgesinde özetlenmiştir (Şekil 5). Tedavi sırasında grade 3 veya daha yüksek düzeyde adverse olaylar çoğunlukla hematolojik toksisite ve hipokalemiydi. Metilprednizolon tedavisinden ve taburculuktan bir ay sonra semptomlar geriledi ve laboratuvar parametreleri şu değerlere geri döndü: beyaz hücre sayısı 5.6×10⁹/L, hemoglobin 115 g/L, trombosit sayısı 152×10⁹/L ve ferritin normal aralıkta. Şiddetli tedaviye ilişkili adverse olaylar nedeniyle hastaya takiben intrakavitär brakiterapi uygulanmadı. El yazısının sunulduğu tarihe kadar, Katı Tümörlerde Yanıt Değerlendirme Kriterleri sürüm 1.1’e göre hasta, tam tümör remisyonu ve hastalık ilerlemesi kanıtı olmadan tedaviden 20 ay sonra yaşamaya devam etti.

Şekil 5

Tartışma

HLH için tanısal ayrım ve atfı

Bu, kadonilimab ile ilişkili HLH’nin bildirilen ilk vakasıdır. Hastaya yakın zamanlarda sitotoksik kemoterapi, radyoterapi ve kadonilimab verilmiş olması nedeniyle, HLH’nin tek bir tedavi yöntemine atfı dikkatli değerlendirme gerektirir. Özellikle, HLH bağışıklık nokta bloklaması ile eşzamanlı kemoradyoterapi sonrasında da bildirilmiştir; Salazar-Zuniga ve arkadaşları pembrolizumab ile radyo-kemoterapi sonrası HLH’yi, Wei ve arkadaşları ise servikal kanserde toripalimab ve kemoradyoterapi kaynaklı HLH’yi açıklamıştır (, ). Radyasyon kaynaklı yerel dölüş hasarı, içsel bağışıklık yollarını aktive edebilecek hasar ilişkili moleküler desenlerin (DAMP’ler) salınmasına yol açabilir ve kuramsal olarak hiperinflamatör bir durum gelişimine katkıda bulunabilir.

Cadonilimab İle İlişkilendirilen Hemofagositik Lymphohistiositozis: Glukokortikoid Azaltılırken Nükseden Vaka Raporu - Karşılaştırmalı Süreç Analizi
Ekosistem döngüsü ve doğal süreçlerin pratik yansımaları.

Bu olguda radyoterapinin HLH’nin tek başına sürücüsü olduğunu savunan birkaç özellik bulunmaktadır. İlk olarak, HLH son cadonilimab dozunundan yaklaşık 2 hafta sonra ortaya çıkmış, maximal akut radyasyon hasarının görüldüğü dönemde değil; karakteristik radyasyon kaynaklı inflamuar yanıt genellikle ışınlama sırasında veya hemen sonrasında gelişir. İkinci olarak, daha önce bir bağışıklık kaynaklı yan etki (gün 52–83 arasında bağışıklık ilişkili tiroid disfonksiyonu) cadonilimab tedavisi sırasında ortaya çıkmış, bu da radyoterapi öncesi ve sırasında checkpoint inhibitörü ilişkili bağışıklık aktivasyonunun önceden hazırlanmış bir durum olduğunu göstermektedir. Üçüncü olarak, sistemik inflamuarın derecesi—11.000 ng/mL’nin üzerinde ferritin ve belirgin şekilde yükselmiş IL-2R—yalnızca lokalize pelvik ışınlamada genellikle gözlemlenen büyüklükten çok daha ötedir. Dördüncü olarak, sendrom immünsüpresyona (metilprednizolon plus IVIG) hızlı yanıt vermiş ve steroid azaltımında nüks etmiş, bu da ilaç kaynaklı bağışıklık aktivasyonunun tipik bir seyridir. Son olarak, aktif enfeksiyon negatif CMV DNA, metagenomik dizilemede yalnızca eser düzeyde viral okumalar, normal prokalsitonin, görüntülemede fokal bulgu olmaması ve antibiyotiklere yanıt vermemiş olmasıyla eklenmiştir; tümör ilerlemesi ise önceki kısmi yanıt ve sonrasındaki tam remisyonla eklenmiştir. Kemoterapi- veya radyoterapi kaynaklı myelosupresyon baş başına hemofagositozu, aşırı hiperferritinemiyi veya sitokin profilini açıklayamaz.

Bir araya getirildiğinde, cadonilimabı en olası ana tetikleyici olarak değerlendiriyoruz; kemoterapi- ve radyoterapi kaynaklı doku hasarının DAMP’leri salarak ve checkpoint blokajı yönlendirdiği bağışıklık aktivasyonunun eşiğini düşürerek sinerjik olarak etki etmiş olabileceğini de kabul ediyoruz. Bu kombinasyon ortamlarında kesin atıflama doğası gereği zorudur ve bu belirsizliğin bu raporun bir sınırlaması olarak tanınması gerekir.

Bispecific antikor kaynaklı HLH ile konvansiyonel ICI kaynaklı HLH

Bu olgu bağlamına oturtmak için, bispecific antikor kaynaklı HLH’nin özelliklerini, 52 ICI kaynaklı HLH olgusunun sistematik derlemesiyle özetlenen, konvansiyonel tek hedefli ICI’lar tarafından indüklenen HLH ile karşılaştırdık. Benzerlikler oldukça kapsamlıdır: İkisi de genellikle ilk bir ila iki tedavi döngüsü içinde ortaya çıkar (derlenen olguların %62’si), son infüzyondan yaklaşık 10 gün sonra ortaya çıkma medyanına sahiptir; her ikisi de ateş, sitopeni ve aşırı hiperferritinemi ile kendini gösterir; primer HLH’nin aksine her ikisinde de NK hücre aktivitesinin korunduğu sık sık gözlenir; ve her ikisi de genel olarak kortikosteroidlere yanıt verir ve bildirilen ölüm oranı yaklaşık %15’tir—diğer ikincil HLH etiyolojilerinden daha düşüktür.

Bispecific antikor kaynaklı HLH’nin potansiyel özgün özellikleri, çift nokta bloke etmenin farmakolojisiyle ilişkili olabilir. CTLA-4 bloke etmesi, regülatör T hücreleri tarafından sağlanan baskıyı kaldırarak ve T hücre repertuvarını genişleterek öncelikli olarak uyarılma evresinde; PD-1 bloke etmesi ise tükertilmiş CD8+ T hücreleri yeniden aktive ederek öncelikli olarak etici evrede etkir. Tek bir tetravalent molekül tarafından eşzamanlı bloke etme, dolayısıyla tek başına herhangi bir hedefe göre daha kalıcı ve sinerjik T hücre aktivasyonu üretmiş olabilir; bu, mekanistik olarak raporu edilen ICI kaynaklı HLH olguları arasında aşırı temsil edilen ipilimumab-plus-nivolumab kombinasyonuyla uyumludur. Buna ek olarak, cadonilimab’ın nispeten uzun yarı ömrü (yaklaşık 2-3 hafta) son dozdan sonra immune aktiviteyi uzatabilir ve bu hasta gözlemlenen gecikmiş ortaya çıkışı (son dozdan 2 hafta sonra) ile kortikosteroid azaltımı sırasında nüksü açıklamaya potansiyel olarak yardımcı olabilir. Bu farmakolojik farkların HLH’nin daha yüksek insidansı veya klinik fenotipte ayrışmaya yol açıp açmadığı tek bir olgudan belirlenemez ve bispecific antikorlar daha geniş klinik kullanıma girdikçe farmakovijilansı gerektirir.

İmmünofenotipik bulgular

HLH tanısı sırasında akış sitometrisi, T lenfositlerin tüm nuclea periferik kan hücrelerinin %11,44’ünü ve lenfositlerin %96,03’ünü oluşturduğunu, CD4/CD8 oranının belirgin derecede tersine döndüğünü (0,21) ve bunun CD8+ T-hücre baskınlığı (%96,03 lenfosit) ile ilişkili olduğunu gösterdi; T hücreleri aktivasyon belirteçleri HLA-DR ve CD38’ini ifade etti (Şekil 2). Bu bulgular betimleyicidir, tek bir zaman noktasından türetilmiştir ve T-hücre aktivasyonu ile HLH patogenezi arasında nedensel bir ilişki kurmaz. Korunan NK-hücre sitotoksikliği (%40,24), işaretleyici bloklamanın öncelikle T-hücre düzenlemesini etkilemesi, NK-hücre fonksiyonunu değil etkilemesi nedeniyle bildirilen ICI ilişkili HLH ile tutarlıdır ve bu varlığı primer HLH’den ayırmaya yardımcı olabilir.

Kortikosteroid kademeli azalması sırasında nüks

Bu olgunun dikkat çeken bir özelliği, prednison 20 mg/gün düzeyine indirildiğinde HLH aktivitesinin tekrarlaması, ardından yüksek doz steroidlerin yeniden başlatılması ve daha yavaş azaltılması sonrası yenilenen gerileme oldu. Steroid bırakılması sırasında reaktivasyon primer HLH’de iyi bilinmekle birlikte, ICI ilişkili HLH’de nadiren karakterize edilmiştir. Cadonilimab’ın uzun yarı ömrü, bağışıklık aktivasyonunu son dozdan sonra da sürdürebilir ve bu da uzamış bağışıklık baskılayıcı tedavi gerektirebilir. Bu olgu, seçili ICI ilişkili HLH hastalarında yavaş kortikosteroid kademeli azalmasının 8–12 hafta veya daha uzun süreyle gerekli olabileceğini öne sürüyor. Kademeli azalma sırasında nüks veya dirençli hastalık durumunda ruxolitinib (bir JAK1/2 inhibitörü) veya tocilizumab (bir IL-6 reseptör antagonist’i) gibi ajanlar değerlendirilebilir (). Bağışıklık terapisi yeniden uygulanımdan kaçınılmalıdır.

Allık sonucu

HLH’den iyileşmesinin ardından hastada servikal kanser tam remisyona ulaşmış ve 20 ay sürdürülmüştür. Bu gözlem, ICI ilişkili HLH’den iyileşen hastaların çoğunun olumlu allık sonuçları gösterdiğine dair raporlarla tutarlıdır ve bu durum güçlü sistemik bağışıklık aktivasyonunu yansıtıyor olabilir ().

Sonuç

Bu olgu, kadalonilimab ile zamanla ilişkili, glukokortikoid dozunun yavaşlatılması sırasında nüks ile karakterize edilen ilk bildirilen HLH olgusunu tanımlamaktadır. Tanı, enfeksiyon, tedaviye bağlı myelosupresyon ve tümör ilerlemesinin dikkatli biçimde dışlanmasını gereştirmiş; radyoterapi, kemoterapi ve bispeifik antikorun göreli katkıları tam olarak ayrıştırılamamıştır. Klinikçiler, kadalonilimab alan ve düzeltilemeyen ateş sitopeni gelişen hastalarda HLH için yüksek şüphe indeksi tutmalıdır. Erken çok disiplinli değerlendirme, zamanında imünosupresif tedavi ve yavaşlatılan glukokortikoid dozlaması, optimal yönetim için önemlidir.

Açıklamalar

Veri erişim açıklaması

Çalışmada sunulan özgün katkılar, makale/Ekleme Materyali içinde yer almaktadır. İleri sorular ilgili yazar ile iletişime geçilerek yönlendirilebilir.

Etik açıklaması

Bu makalede yer alan potansiyel olarak tanımlanabilir görüntü veya verilerin yayımlanması için bireyden yazılı bilgilendirilmiş onam alınmıştır.

Yazar katkıları

BL: Yazım – özgün taslak, Yazım – inceleme & düzenleme, Kavramsal çerçeve, Veri düzenleme, Biçimsel analiz, Araştırma, Metodoloji, Proje yönetimi, Kaynaklar, Yazılım, Gözetim, Doğrulama, Görselleştirme. YG: Araştırma, Gözetim, Yazım – inceleme & düzenleme. LS: Kavramsal çerçeve, Görselleştirme, Yazım – inceleme & düzenleme.

Çıkar çatışması

Yazarlar, araştırmanın olası bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki olmadan yürütüldüğünü beyan etmektedir.

Üretken yapay zeka açıklaması

Yazar(lar), bu el yazısının oluşturulmasında üretken yapay zekanın kullanılmadığını beyan etmektedir.

Bu makalede figürlerle birlikte sağlanan alternatif metin (alt text), Frontiers tarafından yapay zekanın desteğiyle oluşturulmuş olup, mümkün olduğunca yazarların incelemesini de içeren doğruluk sağlamak için makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorun tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.

Yayıncının notu

Bu makalede ifade edilen tüm görüşler yalnızca yazarlara aittir ve bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini zorunlu olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

Ek malzeme

Bu makalenin Ek Malzemesine çevrimiçi olarak şu adresten ulaşılabilir: https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fonc.2026.1934884/full#supplementary-material

  • WuX SunYY angH WangJ LouHLiDet al.
    Sürekli, nüks eden veya metastatik rahim ağzı kanserinde ilk hat tedavisi olarak kadonilimab plus platina dayalı kemoterapi, +/- bevasizumab (COMPASSION-16): Çin’de randomize, çift kör, plasebo kontrollü faz 3 çalışma. Lancet. (2024) 404:1668–76. doi: 10.1016/S0140-6736(24)02135-4

  • Çin Kanserle Savaş Derneği Rahim Ağzı Kanseri Profesyonel Komitesi.
    Rahim ağzı kanserinde immunterapide klinik uygulama rehberleri (2024 sürümü). Chin J Oncol. (2024) 46:721–34.

  • ZhaiC JinX YouLYanNDongJQiaoSet al.
    Rahim ağzı kanseri için pembrolizumab ve bevasizumab kombinasyon tedavisine eşlik eden hemofagositik limfohistiositozis: bir olgu raporu ve sistematik derleme. BMC Geriatrics. (2024) 24:1–11. doi: 10.1186/s12877-023-04625-3

  • WeiS ChenHDengX JiangPWangJ.
    Rahim ağzı kanserinde toripalimab plus kemoradyoterapiye bağlı hemofagositik limfohistiositozis olgu raporu. Heliyon. (2024) 10:e33816. doi: 10.1016/j.heliyon.2024.e33816

  • Salazar-Zuniga B, Thurner L, Mohr T, Staber P, Hecht M, Fleser O.
    Radyo-kemoterapi ve imünoterapiye bağlı hemofagositik limfohistisitosoz: bir olgu raporu. Strahlenther Onkol. (2026) 202:539–43. doi: 10.1007/s00066-025-02478-w

  • Ramos-Casals M, Brahmer JR, Callahan M, Flores-Chávez A, Keegan N, Khamashta MA ve ark.
    İşaretleyici inhibitörlerinin bağışıklıla ilişkili yan etkileri. Nat Rev Dis Primers. (2020) 6:38. doi: 10.1038/s41572-020-0160-6

  • Postow MA, Sidlow R, Hellmann MD.
    İmün işaretleyici inhibitörleriyle ilişkili bağışıklıla ilişkili yan etkiler. N Engl J Med. (2018) 378:158–68. doi: 10.1056/nejmra1703481

  • Henter JI, Horne A, Aricó M, Geler R, Filipovich AH, Imashuku S ve ark.
    HLH-2004: hemofagositik limfohistisitosoz için tanı ve tedavi kılavuzları. Pediatr Blood Cancer. (2007) 48:124–31. doi: 10.1002/pbc.21039

  • Çin Hematoloji Derneği, Çin Tıp Derneği.
    Çin’de hemofagositik limfohistisitosoz için tanı ve tedavi kılavuzları (2022 sürümü). Natl Med J China. (2022) 102(20):1492–9. doi: 10.3760/cma.j.cn112137-20220310-00488

  • Fardet L, Galicier L, Lambotte O, Marzac C, Aumont C, Chahwan D ve ark.
    Reaktif hemofagositik sendromun tanısı için bir skor olan HScore’un geliştirilmesi ve geçerliliğinin değerlendirilmesi. Arthritis Rheumatol. (2014) 66:2613–20. doi: 10.1002/art.38690

  • La RoséePHorneAHinesMvon Bahr GreenwoodTMachowiczRBerlinerNet al.
    Yetişkinlerde hemofagositik limfohistisitosisin yönetimi için öneriler. Blood. (2019) 133:2465–77. doi: 10.1182/blood.2018894618

  • WangZWangJS.
    Yetişkinlerde hemofagositik limfohistisosis’in tanısı ve tedavisindeki gelişmeler. J Clin Hematol. (2025) 38:1–8.

  • WeiSCLevineJHCogdillAPZhaoYAnangNASAndrewsMCet al.
    Anti-CTLA-4 ve anti-PD-1 checkpoint blokeajının altında yatan hücresel mekanizmalar. Cell. (2017) 170:1120–33. doi: 10.1016/j.cell.2017.07.024

Özet

Anhtar kelimeler

cadonilimab, servikal kanser, glukokortikoid kademeli azaltma, hemofagositik limfohistisosis, bağışıklla ilgili advers olay, PD-1/CTLA-4 bispeifik antikor

Başvuru

Liu B, Gao Y ve Song L (2026) Kadonilimab-associated hemofagositik limfohistisosis with relapse during glucocorticoid tapering: a case report. Front. Oncol. 16:1934884. doi: 10.3389/fonc.2026.1934884

Müracaat tarihi

11 Temmuz 2026

Güncelleme tarihi

04 Ekim 2026

Kabul tarihi

09 Ekim 2026

Yayınlanma tarihi

11 Kasım 2026

16 – 2026

Carlo Messina, ARNAS Ospedali Civico Di Cristina Benfratelli, Italy

Nobuyuki Takahashi, National Cancer Center Hospital East, Japan

Sonia Alexiadou, University General Hospital of Alexandroupolis, Greece

© 2026 Liu, Gao ve Song.

Bu, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) koşulları altında erişime açık bir makaledir. Yerleşik akademik uygulamalara uygun olarak, orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahib(ler)inin atıf yapılması ve bu dergideki orijinal yayının belirtilmesi şartıyla, diğer forumlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir. Bu koşullara uymayan herhangi bir kullanım, dağıtım veya çoğaltma izinlidir.

*İletişim: Yali Gao, gaoyali@czszxyy.com

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve mutlaka bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

İlginizi Çekebilir: Tip 2 Diyabet Farelerinde Arginin Vasopressin ile Ortaya Çıkan Kahverengi Yağ Dokusu Termogenezisi ve Glukoz Toleransının İyileşmesinde Rol Olan Yolların Metabolomik ve Transkriptomikle Belirlenmesi →
Kaynak: Frontiersin ↗
BENZER İNCELEMELER

İlgili Diğer Rehberler