GÜNCEL YAYIN Koruyucu Hekimlik, Yaşam Tarzı Tıbbı ve Hücresel Biyoloji
📅 15 Kasım 2026 · Bağımsız Editoryal Ağ
Klinik Rehber

Kritik Hastalarda 48 Saatlik Pıhtılaşma-Perfüzyon İyileşmesi: Yatak Başı Değerlendirme Çerçevesi Olarak Öne Çıkan Çoklu Veritabanı Kohort Çalışması

✍️ Editör Masası • 📅 14 Kasım 2026 • ⏱️ 42 dk okuma
Kritik Hastalarda 48 Saatlik Pıhtılaşma-Perfüzyon İyileşmesi: Yatak Başı Değerlendirme Çerçevesi Olarak Öne Çıkan Çoklu Veritabanı Kohort Çalışması

OJİNAL ARAŞTIRMA makalesi

Front. Med., 13 Kasım 2026

Sec. Yoğun Bakım ve Anestezioloji

  • HZ

    Hongcheng Zhang 1

  • QW

    Qiaoyi Wu 2*

  • 1. Trauma Merkezi/Sunucu Cerrahi Bölümü, Fujian Tıp Üniversitesi Birinci İlişkili Hastane, Fuzhou, Çin

  • 2. Trauma Merkezi/Sunucu Cerrahi Bölümü, Ulusal Bölgesel Tıp Merkezi, Fujian Tıp Üniversitesi Birinci İlişkili Hastane Binhai Kampüsü, Fuzhou, Çin

Makale metrikleri

Görüntülemeler

Özet

Amaç:

Kritik Hastalarda 48 Saatlik Pıhtılaşma-Perfüzyon İyileşmesi: Yatak Başı Değerlendirme Çerçevesi Olarak Öne Çıkan Çoklu Veritabanı Kohort Çalışması - Detaylı İnceleme ve Saha Gözlemi
Kritik Hastalarda 48 Saatlik Pıhtılaşma-Perfüzyon İyileşmesi: Yatak Başı Değerlendirme Çerçevesi Olarak Öne Çıkan Çoklu Veritabanı Kohort Çalışması alanında yapılan saha araştırmaları ve doğal gözlem bulguları.

Yoğun bakım ünitesinde (YBU) ilk bakım süresince geçen klinik sey, hastaneye giriş şiddet puanlarının doğrudan aktaramadığı bilgileri sağlar. Bu çalışmada, pıhtılaşma ve perfüzyon iyileşme durumunu gözlemlenen iyileşme zamanlamasıyla birleştiren sabit 48 saatlik değerlendirm çerçevesini değerlendirdik.

Gereç ve yöntemler:

MIMIC-IV (Medical Information Mart for Intensive Care IV) ve eICU İşbirlikli Araştırma Veri Tabanı (eICU-CRD) kullanarak geriye dönük 48 saatlik landmark kohort çalışması yaptık. İlk YBU kalışında bulunan ve YBU kalış süresi en az 48 saat olan ve landmark’a kadar hayatta kalan yetişkinler çalışmaya dahil edildi. Birincil MIMIC-IV sepsis analizinde, pıhtılaşma iyileşmesi trombosit sayısı ve uluslararası normalize edilmiş oran (INR) değişimleri veya normalleşme ile; perfüzyon iyileşmesi laktat temizlenmesi veya normalleşme ile tanımlandı. Travma ve yüksek kapsamlı doğrulama analizleri, ortalama arter basıncı ve/veya şok indeksi temelli hemodinamik perfüzyon iyileşmesini kullandı. İyileşme hızı hızlı iyileşme, yavaş iyileşme, kalıcı iyileşmeme veya progresif kötüleşme olarak sınıflandırıldı.

Sonuçlar:

MIMIC-IV sepisisinde yalnızca pıhtılaşma fonksiyonunun toparlanması (pıhtılaşma toparlanır ancak perfüzyon toparlanmaz) ve çift yönlü toparlanmama, çift yönlü toparlanmaya göre belirgin biçimde daha yüksek landmark sonrası 28 günlük ölüm oranıyla ilişkilidir [düzeltilmiş odds oranları, 2.54 (%95 IG, 2.16–3.00) ve 2.62 (%95 IG, 2.15–3.19)]. Ölüm oranı hızlı toparlanmada %18,8’den ilerleyici kötüleşmede %30,5’e kadar değişmiştir. Tekrarlanan ölçümlerin istendiği durumlarda bu ilişkiler sürmüştür. Aynı örnek üzerinde yapılan karşılaştırmada, dinamik Organ Yetersizliği Değerlendirmesi (SOFA) plus laktat toparlanması ve dinamik SOFA plus ortak fenotip, sırasıyla 0,7033 ve 0,7038 değerinde belirgin biçimde altta yatan alana sahip olmuştur (DeLong’s P = 0,7027; olasılık-oranı P = 0,3627). MIMIC-IV travma hemodinamik uyarlaması bir risk gradyanı göstermiş; eICU travma adayları tek yönlü olmayan bir örüntü sergilemiştir (sıralı trend P = 0,077).

Sonuçlar:

Sabit 48 saatlik yeniden değerlendirme, gözlemlenen pıhtılaşma ve perfüzyon yanıtını klinik olarak yorumlanabilir toparlanma durumlarına dönüştürür. Sepis bulguları, sıralı izlem yapılan hastalar arasında risk katmanlandırmasını destekler; bu çerçevede perfüzyon toparlanmama, en belirgin ölüm ilişkisini taşır. Bu çerçeve, bakımı reçetelemek yerine yoğun bakımdaki bakım altında prognozu betimler; ölçümdeki seçicilik ve doğrulama kohortları arasındaki farklar geçerli kapsamı belirler.

Giriş

İlk resüsitasyon sonrasında klinikçiler, kritik hastalığı olan bir hastanın durumunun iyileştiğini, hâlâ anormal olduğunu yoksa kötüleştiğini belirlemek zorundadır. Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi (APACHE) ve temel Organ Yetersizliği Değerlendirmesi (SOFA) dahil kabul ciddiyet puanları, hastanın başvurudağı hastalığı betimler; sıralı SOFA zaten gelişen organ fonksiyon yetersizliğini yakalar. Buna ek olarak, sıralı organ fonksiyon yetersizliği prognoz açısından bilgilendiricidir (–). Sabit bir yeniden değerlendirme noktası, bu gelişen gözlemleri klinik değerlendirmeye yönelik ortak bir zaman tanımlamasına dönüştürebilir.

Sepsis ve travmada, şok, endotelyal hasar ve koagülopati içeren durumlar olan bu sey için koagülasyon ve perfüzyon birbirini tamamlayan tanımlar sunar. Laktat temizlenmesi, laktat seyirleri ve uzunlamasına koagülopati subfenotipleri kanıtlanmış prognoz ilişkileri ortaya koymuştur. Koagülasyonun perfüzyonla birlikte kaydedilmesi, uyumlu ve uyumsuz iyileşmeyi açık hale getirir: bir alandaki iyileşme, diğer alandaki iyileşmeyi gerektirmez. Seri laktat ölçümünün elektronik sağlık kayıtlarında seyrek kaydedildiği durumlarda ortalama arter basıncı (MAP) ve şok indeksi, doku perfüzyonundan farklı bir yapıyı temsil etmekle birlikte sistemik hemodinami için daha kapsayıcı tanımlar sunar.

48 saatlik landmark (dönem noktası) tasarımı, bu soruyu çalışmak için klinik ve metodolojik açıdan tutarlı bir yol sunar. Klinik olarak landmark, ilk resüsitasyon ve erken organ desteğinden sonra sık karşılaşılan bir yeniden değerlendirme noktasına yaklaşıır. Metodolojik olarak, analizleri 48. saatte hayatta olan hastlerle sınırlamak ve yalnızca landmark öncesi bilgileri kullanmak, landmark sonrası sonuçlar için ölümsüz zaman yanlışını azaltır. Bu tasarım, yoğun bakımda zaman serisi bilgilerinin fizyolojik veriler biriktikçe risk tahminini iyileştirebileceğine dair artan kabul ile de örtüşür. Ancak basit bir iyileşti/iyileşmedi etiketi, klinik kullanım için çok kaba olabilir. İlk günde durumunu normalleştiren, yalnızca ikinci günde iyileşen, durumu anormal olmaya devam eden ve durumu kötüleşen hastalar farklı prognoz durumlarını temsil ediyor olabilir.

48 saatlik landmark yaklaşımıyla patofizyolojik iyileşme değerlendirmesi için bir çerçeve, ICU’ya yatıştan 48 saat sonra değerlendirildi. Birincil analizler, MIMIC-IV sepsisinde iyileşme durumunu ve iyileşme hızını, takiben ortaya çıkan 28 günlük ölüm oranıyla ilişkilendirdi. Destekleyici analizler, mevcut şiddet ölçümleri için düzeltmeyi, ölçüm sıklığı ve iyileşme tanımlarına karşı dayanıklılığı ve yalnızca laktat iyileşmesi ile laktat iyileşmeli ve laktat iyileşmesiz eşzamanlı dinamik SOFA ile karşılaştırmaları inceledi. Travma analizleri hemodinamik uyum değerlendirdi; eICU İşbirliği Araştırma Veri Seti (eICU-CRD), veri setleri arası ilişkileri hastane ölüm oranıyla değerlendirdi ve aktarılabilirliğin sınırlarını tanımladı. Erken 0–12 saatlik yaşam bulgu seyirleri, giriş fizyolojisi ile sonraki iyileşme arasındaki ilişki hakkında yardımcı kanıt sağladı.

Yöntemler

Çalışma tasarımı

MIMIC-IV ve eICU-CRD kullanılarak geriye dönük çoklu veri seti 48 saatlik landmark kohort çalışması yürütüldü. Raporlama, STROBE ve TRIPOD ilkeleriyle yönlendirildi (, ). Bu çalışma, ICU 0–48 saatleri arasındaki patofizyolojik iyileşmenin, 48 saatlik landmarktan sonraki ölümle ilişkili olup olmadığını değerlendirdi. MIMIC-IV analizleri, landmarktan sonraki 28 günlük ölüm oranına odaklandı. eICU-CRD, mevcut uç nokta olarak hastane ölüm oranıyla dış geçerliliği sınamak için kullanıldı.

Kohort uygunluğu

Uygun hastalar, 18 yaş ve üzeri, ilk ICU yatışında en az 48 saat ICU yatış süresi olan ve ICU’ya yatıştan 48. saatta hayatta kalan yetişkinlerdi. Landmark noktasından önce ölen hastalar landmark analizlerinden çıkarıldı. MIMIC-IV’de sepsis, yerel MIT-LCP kaynaklı Sepsis-3 göstergesi (mimiciv_derived.sepsis3, sepsis3 = TRUE) kullanılarak, türetilmiş kavme göre şüpheli enfeksiyon ve en az 2 SOFA skoru temelinde tespit edildi. Travma, ICD-9 ve ICD-10 tanı kodlarından, ICD-10 S00-T14 ve T79 ile ICD-9 800–959 dahil olmak üzere tanımlandı. Zehirlenme, yalnızca yüzeysel yaralanma kodları, geç etkiler ve travmatik olmayan yabancı cisim kodları mümkün olduğunca исключıldı. Hastalar sepsis, travma veya örtüşme olarak sınıflandırılabilirdi. eICU-CRD’de sepsis ve travma aday kohortları, tanı dizileri ve APACHE tabanlı göstergelerden tanımlandı. eICU travma aday tanımı, travma, baş veya çoklu travma, yanıklar, travmaya bağlı abdominal tanımlar, merkezi sinir sistemi travması, pulmoner travma, gastrointestinal travma veya travmatik kanama gösteren APACHE yatış tanıları ve tanı dizilerini kullandı. Travmatik olmayan, bası yarası, selülit ve döküntü ilişkili tanı dizileri mümkün olduğunca exclusion edildi.

Zaman pencereleri ve landmark yapısı

ICU yatış, sıfır zamanını tanımladı. Temel pencere ICU saat 0–24, takip penceresi ise ICU saat 24–48’di. Landmark noktası ICU’ya yatıştan 48. saattı. Yalnızca landmark noktasında hayatta olan hastalar, landmark sonrası sonuç analizlerine dahil edildi.

Pıhtılaşma ve perfüzyon değişkenleri

Platelet sayısı, protrombin zamanı (PT), uluslararası normalize edilmiş oran (INR) ve laktat düzeyleri kaydedilen laboratuvar olaylarından elde edildi. Yoğun bakıma giriş zaman sıfırı olarak kabul edildi. Her yatış için ham değerler 48 ardışık 1’lik saat dilimine atandı; bir saat içinde birden fazla geçerli sonuç oluştuğinde son kayıtlı sonuç korundu. Ardından, her bir işaret için ICU saat 0–24 ve 24–48 arasındaki ilk ve son eksik olmayan saatlik sonuç belirlendi. Platelet minimumu, INR maksimumu, PT maksimumu ve laktat maksimumu betimleyici ve düzeltme amaçlarıyla ayrıca hesaplandı; PT birincil toparlanma kuralına dahil edilmedi. MAP ve şok indeksi, hemodinamik analizler için kaydedilen vital bulgulardan özetlendi. Taramalar usual klinik uygulamanı izledi: belirlenmiş bir kan alma sayısı veya sabit bir yeniden değerlendirme döngüsü sayısı yoktu. Bir pencerede gözlemlenen tek bir saat, o pencerenin hem ilk hem de son değerlerini sağladı. Gözlemlenen saat sayıları, kan alma sayıları yerine; işaret ve pencereye göre Supplementary Table S12A’da raporlanmaktadır.

Toparlanma fenotip tanımları

İkili iyileşme, ICU’nun 0–24. saatlerindeki son gözlemlenen saatlik sonucu ile 24–48. saatlerindeki son gözlemlenen saatlik sonucu karşılaştırdı. Pıhtılaşma iyileşmesi, takip trombosit sayısının taban penceresindeki son değerden en az %10 yüksek ya da en az 150 × 10⁹/L olması, veya takip INR’sinin en az %10 düşük ya da 1.2’nin altında olması durumunda atfedildi. Laktat ile tanımlanan perfüzyon iyileşmesi, taban penceresindeki son değerden en az %20 düşüş ya da 2 mmol/L’nin altındaki bir takip değeri gerektirdi. Bağılsal değişim yalnızca ilgili belirtecin her iki pencerede de gözlemlendiğinde değerlendirildi. Bu kurallar, her iki pencerede de iki ayrı ölçüm gerektirmedi; bir normalizasyon kriteri, pencere içi iyileşme eğilimi gösterilmeden karşılanabilirdi. %10’luk pıhtılaşma eşiği, doğrulanmış klinik iyileşme sınırı yerine pragmatik bir erken sinyaldi; %20’lik eşikler ve eşzamanlı kötüleşme kuralı hassasiyet analizlerinde sınandı. Trombosit kaynaklı SOFA pıhtılaşma bileşeni, aynı trombosit gözlemini iki kez saymamak için üçüncü bir maruziyet belirteci olarak eklenmedi; bu, SOFA’dan bağımsız olduğu anlamına gelmez. Dinamik karşılaştırıcı, pıhtılaşma dahil tüm altı SOFA bileşenini korudu. Travma ve yüksek kapsama eICU analizlerinde ikili hemodinamik iyileşme, takip MAP minimumunun en az 65 mmHg olması, MAP minimumundaki en az 5 mmHg’lik artış ya da orta şok indeksindeki en az %10’luk azalma kullandı. Bu yaklaşımlar, laktat temelli doku perfüzyonu ile yer değiştirilebilir olarak ele alınmadı.

Her bir alanda, iyileşme kuralını karşılayan uygun gözlemlenen belirteç o alanın iyileştiğini gösterdi. Değerlendirilebilir bir belirteç çifti mevcut olup da kuralını karşılayan herhangi bir belirteç yoksa, alan iyileşmemiş olarak kabul edilmedi. Hiçbir belirteç çiftinin değerlendirilebilir olmadığı durumlarda alan sınıflandırılmadan bırakıldı. Dört ikili grup çift iyileşme, yalnızca perfüzyon iyileşmesi (perfyzyon iyileşmiş ancak pıhtılaşma iyileşmemiş), yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi (pıhtılaşma iyileşmiş ancak perfüzyon iyileşmemiş) ve çift iyileşmeme olarak tanımlandı. Bu adlar, iyileşen alanı iyileşmeyen alanı değil, belirtmektedir. Birincil fenotip analizlerinden sınıflandırılmamış hastalar çıkarıldı; beşinci eksik durum kategorisi duyarlılık analiziyle incelendi. Daha katı bir pıhtılaşma duyarlılığı, aynı anda gözlemlenen bir belirtecin önceden belirlenen eşiğe göre kötüleşmediği bir iyileşme belirteci gerektirmektedir.

İyileşme hızı tanımları

İyileşme hızı, tam olarak 24. ve 48. saatlerde alınan ölçümler yerine pencere içi gözlemleri kullandı. Hızlı iyileşme için, 0–24. saat arasındaki trombosit, INR ve laktat düzeylerinin ilk ve son gözlemlenen değerleri karşılaştırıldı; yavaş iyileşme için, söz konusu iyileşme ya da normalleşme eşikleri kullanılarak erken ilk değer ile 24. ve 48. saatteki son değer karşılaştırıldı. İyileşmesiz ilerleyici kötüleşme, 48. saatte iyileşme gerektirmedi ancak en az %10 trombosit azalması ve 150 × 10⁹/L’nin altında son trombosit sayısı, en az %10 INR artması ve en az 1.2 son INR ya da en az %20 laktat artması ve en az 2 mmol/L son laktat düzeyi gerektirdi. Değerlendirilebilir değerlere sahip olup ne iyileşme ne de kötüleşme gösteren hastalar kalıcı iyileşmesiz olarak sınıflandırıldı. Hemodinamik hız uyarlamasında hızlı iyileşme, erken pencerede en az 65 mmHg minimum MAP ya da 0.9’un altındaki ortalamalı şok indeksi anlamına geliyordu; yavaş iyileşme, en az 65 mmHg minimum takip MAP’si ya da erken minimumdan en az %10 daha yüksek bir değer ya da 0.9’un altındaki takip ortalamalı şok indeksi ya da en az %10 daha düşük bir değer kullandı. Kötleşme, anormal son MAP ya da şok indeksiyle birlikte tersine %10’luk değişikliği kullandı. Genel hız kategorisi, mevcut alanlardan en kötü olanı kullandı. Böylece, sınıflandırılmamış bir alana sahip bazı hastalar, diğer alandan genel sınıf alabiliyordu; alana özgü kayıplılar ayrı ayrı korundu. Bu kategoriler iyileşmeyi geniş zaman pencereleri içinde tanımlar ve iyileşmeye kadar kesin bir süre tahmin etmez.

Erken yaşam bulguları eğrisi modellemesi

Dinamik sepsis uzantısı için ICU saat 0–12 arasındaki saat bazlı vital bulgular çıkarıldı ve birleştirildi. Değişkenler kalp atım hızı, MAP, solunum hızı, sıcaklık ve SpO2’yi içeriyordu. Aynı saat içindeki birden fazla ölçüm ortalamaya alındı. Hastaların yeterli gözlemlenen değere sahip olması gerekiyordu ve ara ara kayıp değerler için hastaiçi ileri-geri doldurma yöntemi kullanıldı. Değişkenler, eğri modeli öncesinde standartlaştırıldı. K-means modellerinde K değeri 2 ile 6 arasında değerlendirildi. Klinik olarak yorumlanabilir alt fenotipleştirme için K = 4 aday modeli korundu; bu, eğri tabanlı yöntemlerin benzer uzunlamasına paternlere sahip grupları belirleyebileceğine dair gerekçeye dayanıyordu (, ). Dahili model-seçim sonuçları daha basit bir K = 2 çözümünü desteklediğinden, K = 4 sınıfları yalnızca yardımcı kanıt olarak kullanıldı. K = 4 modeli VT1 hipertansif-sabit, VT2 hiperdinamik-tahipneik, VT3 hipoksemik-hipotansif ve VT4 hipotermik-hiporespansif sınıfları verdi.

Sonuçlar

Birincil MIMIC-IV sonucu, 48 saatlik landmarktan sonra ICU giriş gününden 28. güne kadar olan ölümdü; bu, yaklaşık 26 günlük landmark sonrası takiple eşleşiyordu. ICU girişinden artı 28 günden önceki ölüm 28 günlük olay olarak sayıldı; 28. günde hayatta olan hastalar sağkalım analizleri için sansürlendi. İkincil sonuçlar hastane ölümü, ICU ölümü, ICU yatış süresi hastane yatış süresini içeriyordu. eICU-CRD’de landmark sonrası 28 günlük ölümden yararlanılamadığından, hastane ölümü dış geçerlilik ucu olarak kullanıldı.

İstatistiksel analiz

Açıklayıcı istatistikler fenotip dağılımlarını, olay sayılarını ve eksik veri durumunu özetlemiştir. Lojistik regresyon, ölüm için düzeltilmiş odds oranlarını çift iyileşme veya hızlı iyileşmeyi referans grubu kullanarak tahmin etmiştir. Koşullu modeller, MIMIC-IV sepsis veri setinde ikincil analizler olarak kullanılmıştır. Orantılı risk varsayımı, ölçeklendirilmiş Schoenfeld artıkları ile Kaplan–Meier zaman dönüşümü, üç serbestlik derecelikli bir fenotip testi ve küresel test kullanılarak değerlendirilmiştir; tanısal duyarlılıklar Ek Tablolar S15A–C ve Ek Şekil S4’te bildirilmiştir. Birincil sepsis modeli, 0–48. saatler arasında kaydedilen yaş, cinsiyet, taban trombosit sayısı, INR, laktat düzeyi, MAP ve mekanik ventilasyonu içermektedir. Travma modelleri taban trombosit sayısı, INR, MAP ve şok indeksini kullanmıştır. eICU modelleri benzer kullanılabilir kovaryatları içermektedir. Şiddet duyarlılık modelleri, mevcut olduğu durumlarda toplam SOFA, Oxford Akut Hastalık Şiddeti Skoru (OASIS), Basitleştirilmiş Akut Fizyoloji Skoru II (SAPS II), Akut Fizyoloji Skoru III (APS III) ve Charlson komorbidite indeksini içermektedir. Kümülatif sıvı dengesi, kan ürünü hacimleri ve 0–48. saatler arasındaki vasopressör dozu veya süresi bu modellere dahil edilmemiştir. Bu tedaviler değişen fizyolojik duruma yanıt verebileceğinden, düzeltilmiş ilişkiler tanımlayıcı nitelik taşır ve tedavi etkileri olarak yorumlanmamalıdır.

Model ayırt ediciliği, alıcı operasyon eğrisi altında kalan alan (AUC) kullanılarak değerlendirildi. Eşleştirilmiş DeLong testleri AUC’leri karşılaştırdı; olurluk-oran testleri iç içe geçmiş modellerin uyumunu karşılaştırdı. Net yeniden sınıflandırma iyileşmesi (NRI) ve entegre dilimleme iyileşmesi (IDI) keşfi amaclıydı ve klinik yarar kanıtı olarak kullanılmadı. İyileşme hızı eğri modelleri dört kategoriyi sıralı olarak ele aldı; üç- ve dört-seviyeli tanımlar olurluk-oran testi, Akaike bilgi kriteri (AIC) ve Bayesian bilgi kriteri (BIC) ile karşılaştırıldı. Ölçüm yoğunluğunu ele almak için, her 24 saatlik pencerede geçerli bir trombosit, INR veya laktat sonucunu içeren benzersiz saat dilimleri sayıldı. Bir duyarlılık analizi, her pencerede en az iki benzersiz gözlemlenen laktat saati ve her iki pencerede de aynı pıhtılaşma belirteci (trombosit veya INR) için en az iki gözlemlenen saate sahip hastaları korudu ve ardından aynı düzeltilmiş lojistik modeli yeniden uydurdu. Aynı sınıflandırılabilir tam vaka örneğinde, klinik temel modeli, laktat iyileşmesi eklenen temel modeli ve ortak dört grup fenotipini içeren temel modeli görünür AUC ve bir olurluk-oran testi ile karşılaştırdık. Ayrıca ölçülen ve ölçülmeyen laktat gruplarını karşılaştırdık ve sınıflandırılmayan iyileşmeyi beşinci kategori olarak dahil ettik. Gözlemlenmeyen laktat ölçümlerini iyileşme fenotiplerini atamak için impute etmedik; dolayısıyla eksik-kategori analizi seçim testini betimler ancak onu ortadan kaldırmaz. İyileşme tanımları daha sıkı eşikler ve eşzamanlı kötüleşme olmayan bir pıhtılaşma kuralı kullandı.

Ek bir aynı-numune karşılaştırmasında, altı geleneksel SOFA bileşeni, ICU saatleri [0, 24) ve [24, 48) pencereleri içinde ayrı ayrı yeniden oluşturuldu; her pencerede yuvarlanan veya ICU öncesindeki skorlar yerine o penceredeki en kötü bileşen değerleri kullanıldı. Delta SOFA, ikinci pencerenin ilk pencere SOFA skorlarından farkı olarak hesaplandı. Sıkı numune, her iki pencerede de her bileşen için yeterli skorlama girdileri, sınıflandırılabilir iyileşme ve tamamlayıcı ayar değişkenlerini gerektirdi; eksik bileşenler sıfır olarak skorlanmadı. Modeller sırasıyla yaş, cinsiyet, Charlson indeksi ve ilk pencere SOFA’yı; sonra delta SOFA’yı; sonra da laktat iyileşmesini veya ortak fenotipi içerdi. Ortak fenotip ile laktat karşılaştırması, iki ek özgürlük derecesini test etti. Paylaşılan hastabaşlı beş katlı çapraz doğrulama üç kez tekrarlandı ve dışarıda tutulan tahminler hastabaşlı ortalamaya alındı. Eşleştirilmiş bootstrap aralıkları, tam yeniden eğitim belirsizliği olmaksızın sabit tahminler koşullu olarak 2.000 yeniden örnekleme kullandı. Doğrusal olmayan SOFA terimleri ve eksik bileşenlerin sıfır olarak skorlanması hassaslık analizleri olarak incelendi (Ek Tablolar S13A–E ve 14A–B).

Yazılım ve yeniden üretilebilirlik

Veri çıkarma ve işleme PostgreSQL, Python ve R betikleriyle gerçekleştirildi. Analiz betikleri ve yeniden üretilebilir çıktılar, SQL, Python, R, işlenmiş veri, tablolar ve figürler için proje dizinleri altında kaydedildi. Ana betikler arasında 48 saatlik MIMIC yapılabilirlik çıkarması, saatlik zaman serisi oluşturulması, ana landmark modellemesi, seyir alt fenotipleme, travma hemodinamik modellemesi, eICU doğrulaması, eICU travma aday çıkarması ve modellemesi, iyileşme hızı modellemesi ve yayın figürleri üretimi yer alıyor.

Sonuçlar

Yığın oluşturulması ve çalışma özeti

MIMIC-IV’de, geçerli ICU giriş ve çıkış zamanlarına sahip 94.444 ICU yatışı taramaya alındı. Kohort yetişkin hastalarla ve her hastanın ilk ICU yatışıyla sınırlayınca 65.355 yatış kaldı. Bunların 31.143’ünün ICU yatış süresi en az 48 saatti. Toplam 169 hasta 48 saatlik landmark’e kadar öldü ve landmark analizlerinden çıkarıldı; böylece ICU’ya yatırıldıktan sonra 48. saatte hayatta kalan 30.974 hastanın geriye kaldı. Son uygulanabilir kohort, yalnızca sepsis, yalnızca travma ya da her iki koşul arasındaki örtüşme içeren 19.573 hastadan oluşuyordu; bunların 15.659’u yalnızca sepsis, 1.623’u yalnızca travma ve 2.291’i ise aralarındaki örtüşme nedeniyleydi. Türetilmiş sepsis durumu kullanılarak yapılan dinamik sepsis analizinde, 48 saatlik landmark kriterlerini karşılayan ve ICU saatleri 0–48 arasında 861.600 saatlik gözlem katılan 17.950 sepsis veya örtüşme hastası vardı (Şekil 1).

Kritik Hastalarda 48 Saatlik Pıhtılaşma-Perfüzyon İyileşmesi: Yatak Başı Değerlendirme Çerçevesi Olarak Öne Çıkan Çoklu Veritabanı Kohort Çalışması - Karşılaştırmalı Süreç Analizi
Ekosistem döngüsü ve doğal süreçlerin pratik yansımaları.

Şekil 1

İlk iyileşme fenotipleri boyunca temel özellikler Tablo 1’de özetlenmiştir.

Tablo 1

Değişken Eksik n Çift iyileşme Yalnızca perfüzyon iyileşme Yalnızca pıhtılaşma iyileşme Çift iyileşme Çift iyileşme Çift iyileşme
Yaş, yıl 0 65.0 (53.0, 75.0) 65.0 (53.8, 76.0) 64.0 (52.0, 75.0) 65.0 (53.0, 75.0)
Platelet min 0–28 saat, ×10⁹/L 7 191.0 (129.0, 256.0) 114.0 (82.0, 144.0) 164.0 (92.0, 233.0) 102.0 (64.0, 140.5)
Platelet min 24–48 saat, ×10⁹/L 18 180.0 (128.0, 239.0) 100.0 (71.0, 123.0) 158.0 (89.0, 215.0) 85.0 (51.0, 114.0)
INR max 0–24 saat 446 1.4 (1.2, 1.7) 1.5 (1.3, 1.8) 1.6 (1.3, 2.2) 1.7 (1.4, 2.2)
INR max 24–48 saat 1.344 1.3 (1.2, 1.6) 1.4 (1.3, 1.8) 1.6 (1.3, 2.2) 1.8 (1.5, 2.5)
PT max 0–24 s, saniye 446 15,2 (13,1, 18,9) 16,1 (14,1, 19,7) 17,8 (14,0, 24,1) 18,4 (15,2, 23,6)
PT max 24–48 s, saniye 1.344 14,4 (12,8, 17,5) 15,8 (14,0, 19,4) 17,2 (13,9, 23,2) 19,9 (15,9, 26,9)
Laktat max 0–24 s, mmol/L 0 2,3 (1,5, 3,9) 3,3 (2,1, 5,5) 3,2 (2,2, 5,1) 4,1 (2,7, 6,3)
Laktat max 24–48 s, mmol/L 0 1,4 (1,1, 1,9) 1,6 (1,2, 2,4) 3,0 (2,3, 4,2) 3,3 (2,5, 5,4)
MAP min 0–24 s, mmHg 8 60,0 (54,6, 65,0) 60,0 (55,0, 64,3) 60,0 (54,0, 64,2) 58,0 (52,6, 63,0)
MAP min 24–48 s, mmHg 16 61,5 (57,0, 67,0) 61,0 (57,0, 66,0) 60,2 (55,5, 65,5) 59,0 (54,0, 63,5)
Yatan ICU kalış süresi, gün 0 6,3 (3,8, 11,5) 6,3 (3,9, 11,2) 6,4 (3,7, 12,6) 6,1 (3,5, 11,8)
Hastane kalış süresi, gün 0 13,9 (8,7, 22,9) 13,7 (8,2, 22,9) 12,9 (6,8, 24,1) 11,1 (5,8, 22,1)
Erkek cinsiyet, n (%) 0 2.378 (56,2) 1.267 (63,4) 488 (58,2) 338 (59,1)
Mekanik ventilasyon 0–48 s, n (%) 0 3.406 (80,5) 1.657 (82,8) 627 (74,7) 442 (77,3)
Landmark sonrası 28 günlük mortalite, n (%) 0 991 (23,4) 454 (22,7) 372 (44,3) 265 (46,3)
Hastane mortalitesi, n (%) 0 894 (21,1) 428 (21,4) 362 (43,1) 260 (45,5)
YBÜ mortalitesi, n (%) 0 680 (16,1) 313 (15,6) 282 (33,6) 235 (41,1)

İyileşme fenotiplerine göre temel özellikler.

Regresyon dışlamalarından önce MIMIC-IV sepsis’i olan tüm 7.643 hastanın sınıflandırması şöyle: çift iyileşme n = 4.232; yalnızca perfüzyon iyileşme n = 2.000; yalnızca pıhtılaşma iyileşme n = 839; ve çift iyileşme göstermeme n = 572. Değerler medyan (IQR) veya n (%) olarak ifade edilir. Satırlar erken/takip ölçümlerini ve sonuçları içerir; tam vakalı regresyon kohortu daha küçüktür.

Analiz bir kanıt merdiveni olarak düzenlendi. İlk olarak, 48 saatlik landmark kohort oluşturduk ve pıhtılaşma–perfüzyon iyileşmesini YBÜ saatleri 0–24 ve 24–48 arasında tanımladık. İkinci olarak, iyileşme fenotipleri ve iyileşme hızı kategorilerinin MIMIC-IV sepsis’te risk gradyanlarını belirlediğini test ettik. Üçüncü olarak, temel ve şiddet düzeltilmiş modellerin ötesinde artan tahmini inceledik. Dördüncü olarak, çerçeveyi travmaya uyarladık, sınırlı eICU-CRD doğrulamasını değerlendirdik ve erken fizyolojik heterojeniliğin yardımcı kanıtı olarak 0–12 saatlik vital bulgu eğrilerini kullandık.

48 saatlik pıhtılaşma–perfüzyon iyileşme fenotipleri yüksek riskli sepsis hastalarını tanımlar

Sepsis’i olan ve sınıflandırılabilir lakatat dayalı perfüzyon iyileşmesi olan hastalar arasında dört grup çift iyileşme, yalnızca perfüzyon iyileşme (pıhtılaşma başarısız), yalnızca pıhtılaşma iyileşme (lakatat ile tanımlanan perfüzyon başarısız) ve çift iyileşmeme olarak belirlendi. Tam vakalı modelleme kohortunda 3.937 hast çift iyileşme, 1.899 hast yalnızca perfüzyon iyileşme, 796 hast yalnızca pıhtılaşma iyileşme ve 550 hast çift iyileşmeme olarak sınıflandırıldı. Bu adlandırma ayrımı aşağıdaki tüm grup karşılaştırmalarını yönetir.

Markettan sonraki 28 günlük mortalite fenotipler arasında farklıydı. Mortalite oranı çift iyileşme fenotipinde %23,6 ve yalnızca perfüzyon iyileşme fenotipinde %22,5 idi. Ayrıca %45,0 yalnızca pıhtılaşma iyileşme fenotipinde ve %46,9 çift iyileşmeme fenotipinde bulundu (Şekil 2).

Şekil 2

Birincil sepzi fenotip modelleri Tablo 2’de özetlenmiştir.

Tablo 2

Fenotip N Ölümler Ölüm_orani_pct Uyarlanmis_OR_95CI OR_P Uyarlanmis_HR_95CI HR_P
Çift iyileşme 3,937 930 23.6 Referans Referans
Sadece perfüzyon iyileşme 1,899 427 22.5 0.92 (0.79–1.06) 0.229 0.93 (0.82–1.05) 0.212
Sadece pıhtılaşma iyileşme 796 358 45.0 2.54 (2.16–3.00) <0.001 2.20 (1.94–2.49) <0.001
Çift iyileşme yok 550 258 46.9 2.62 (2.15–3.19) <0.001 2.37 (2.05–2.75) <0.001

Birincil sepzi fenotip modeli.

Referans grubu çift iyileşmedir. Sadece perfüzyon iyileşme, pıhtılaşma iyileşmesinin olmadığını; sade pıhtılaşma iyileşme ise perfüzyon iyileşmesinin olmadığını belirtir. Cox tehlike oranları (HR’ler) tamamlayıcı sabit-katsayı özetleridir; oransal tehlike varsayımı desteklenmemiştir ve bu değerler takipten geçen sürede sabit etkiler olarak yorumlanmamalıdır (Tamamlayıcı Tablolar S15A–C).

Yaş, cinsiyet, giriş plakset sayısı, INR, laktat, MAP ve mekanik ventilasyon için düzeltme sonrasında, sadece perfüzyon iyileşme; çift iyileşme ile karşılaştırıldığında daha yüksek landmark sonrası 28 günlük ölüm oranıyla ilişkili değildi [uyarlanmış odds oranı (OR) 0.92; %95 IG, 0.79–1.06]. Buna karşılık, sadece pıhtılaşma iyileşme belirgin şekilde yüksek ölüm oranıyla ilişkiliydi (uyarlanmış OR, 2.54; %95 IG, 2.16–3.00), çift iyileşme olmaması da benzer biçimde yüksek ölüm oranıyla ilişkiliydi (uyarlanmış OR, 2.62; %95 IG, 2.15–3.19). İkincil Cox örneğinde (7,182 hastan; 1,973 ölüm) oransal tehlike varsayımı ne küresel düzeyde (P = 6.19×10⁻¹³) ne de fenotip için (P = 1.28×10⁻¹⁰) desteklenmiştir. Bu nedenle, Tablo 2’de korunan HR’ler takipten geçen sürede sabit ilişkileri temsil etmemektedir (Tamamlayıcı Tablolar S15A–C).

48 saatlik iyileşme fenotipinin mevcut klinik temel modele eklenmesi, landmark sonrası 28 günlük mortalite için ayrımı iyileştirdi. Birincil sınıflandırılabilir kohortta, klinik temel model 0.665 AUC’ye sahipti (95% IG, 0.650–0.679). Fenotipin eklenmesi AUC’yi 0.695’e çıkardı (95% IG, 0.680–0.709; DeLong’ın P < 0.001). Erken vital bulgu eğrisi sınıfı ile 48 saatlik iyileşme fenotipini birleştiren model, belirgin biçimde 0.701 AUC’ye sahipti (95% IG, 0.687–0.716). Bu temel-model karşılaştırmaları, eşzamanlı bir SOFA değişimini içermiyordu.

Elde edilen şiddet skoru verisi olan hastalarla sınırlı bir revizyon analizinde, iyileşme fenotipinin mevcut bir temel modele eklenmesi AUC’yi 0.701’den 0.717’ye çıkardı (DeLong’ın P = 0.059). Temel model toplam SOFA, OASIS, SAPS II, APS III ve Charlson komorbidite indeksiyle zenginleştirildikten sonra, iyileşme fenotipinin eklenmesi AUC’yi 0.749’dan 0.760’ya çıkardı (DeLong’ın P = 0.050). Keşif amaçlı sürekli NRI ve IDI sırasıyla 0.260 ve 0.014’tü (Ek Tablo 10C) ve klinik yararlılığı ortaya koymak için kullanılmadı. Şiddetle zenginleştirilen mortalite modelinde, yalnızca perfüzyonla iyileşme (düzeltilmiş OR, 1.67; 95% IG, 1.14–2.44), yalnızca pıhtılaşmayla iyileşme (düzeltilmiş OR, 1.77; 95% IG, 1.02–3.08) ve çift yönlü iyileşme göstermeme (düzeltilmiş OR, 2.52; 95% IG, 1.37–4.61), çift yönlü iyileşmeye göre daha yüksek mortalite ile ilişkilendirildi. Bu karşılaştırmalar sağlam ek ayrımı ortaya koymadı; bildirilen yuvarlanmış P = 0.050, prediktif üstünlüğün kanıtı olarak yorumlanmadı.

Sıkı dinamik SOFA karşılaştırması 2.314 hastayı (802 ölüm; sınıflandırılabilir 7.643 hastanın yaklaşık %30,3’ünü) içermektedir. Ortak fenotipin dinamik SOFA’ya eklenmesi, görünür AUC değerini 0,6947’den 0,7038’e değiştirmiştir (DeLong’s P = 0,0304) ve katmanlı dış AUC farkı 0,0074 (95% IG, −0,0007 ile 0,0157) olmuştur. Dinamik SOFA plus laktat iyileşmesinin görünür AUC değeri 0,7033 iken, dinamik SOFA plus ortak fenotip için bu değer 0,7038’dir (fark, 0,0004; 95% IG, −0,0017 ile 0,0026; DeLong’s P = 0,7027; olasılık-oranı P = 0,3627). İlgili katmanlı dış AUC değerleri 0,6976 ve 0,6972’dir (fark, −0,0004; 95% IG, −0,0027 ile 0,0018). Dolayısıyla ortak sınıflandırma, dinamik SOFA plus laktat iyileşmesinin ötesinde ek bir ayırt edicilik göstermemiştir. Hassasiyet sonuçları ve ayrılmış karar eğrileri Ek Tablo 13D,E ve 14A,B’de verilmiştir.

İyileşme hızı ikili iyileşme durumunu daha kesin hale getirir

İyileşmeyi ikili iyileşti/iyileşmedi etiketinin ötesine taşımak için iyileşme, klinik olarak yorumlanabilir dört hız kategorisine ayrıldı: Yoğun Bakım saatleri 0–24 içinde hızlı iyileşme, Yoğun Bakım saatleri 24–48 içinde yavaşlayan iyileşme, 48. saatte sürüklenen iyileşmeme ve ilerleyen kötüleşme. Bu analiz, erken fizyolojik iyileşmenin zamanlaması ve yönünün, 48. saatteki yeniden değerlendirme noktasında daha ince ayrıntılı bir risk sinyali sağlayıp sağlamadığını incelemiştir.

MIMIC-IV sepsis hastalarında, genel pıhtılaşma–laktat iyileşme-hız kategorileri, işaretlemeden sonraki 28 günlük mortalitede kademeli bir artış gösterdi. İyileşme hızına göre ölüm oranı; hızlı iyileşme hastalarında %18,8, yavaş iyileşme hastalarında %23,1, kalıcı iyileşme olmayan hastalarda %28,6 ve ilerleyici kötüleşme hastalarında %30,5 olarak bulundu (Şekil 3). Düzeltmeye tabi tutulduktan sonra, hızlı iyileşme ile karşılaştırıldığında yavaş iyileşme (düzeltilmiş OR, 1,28; %95 IG, 1,13–1,46), kalıcı iyileşme olmayan durum (düzeltilmiş OR, 1,91; %95 IG, 1,58–2,29) ve ilerleyici kötüleşme (düzeltilmiş OR, 1,91; %95 IG, 1,69–2,16) daha yüksek ölüm ile ilişkilendirildi. Hız kategorileri boyunca ordinal eğilim anlamlıydı (kategori başına OR, 1,25; %95 IG, 1,21–1,30; P < 0,001).

Şekil 3

Ham sonuç gradyanları iyileşme-hız kategorileri boyunca Tablo 3’te özetlenmiştir.

Tablo 3

Veri Seti Kohort Sonuç Tanım Hız kategorisi N Ölümler Mortalite (%)
MIMIC-IV Sepsis İşaretlemeden sonraki 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı rapid_recovery 12,122 2,281 18.8
MIMIC-IV Sepsis İşaretlemeden sonraki 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı delayed_recovery 2,665 615 23.1
MIMIC-IV Sepsis İşaretlemeden sonraki 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı persistent_non_recovery 880 252 28.6
MIMIC-IV Sepsis İşaretlemeden sonraki 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı progressive_worsening 2,217 676 30.5
MIMIC-IV Travma İşaret sonrası 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-hemodinamik iyileşme hızı rapid_recovery 2,704 403 14.9
MIMIC-IV Travma İşaret sonrası 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-hemodinamik iyileşme hızı delayed_recovery 582 100 17.2
MIMIC-IV Travma İşaret sonrası 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-hemodinamik iyileşme hızı persistent_non_recovery 237 52 21.9
MIMIC-IV Travma İşaret sonrası 28 günlük mortalite Genel pıhtılaşma-hemodinamik iyileşme hızı progressive_worsening 391 99 25.3
eICU-CRD Septis adayları Hastane mortalitesi Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı rapid_recovery 8,732 1,376 15.8
eICU-CRD Septis adayları Hastane mortalitesi Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı delayed_recovery 2,162 389 18.0
eICU-CRD Septis adayları Hastane mortalitesi Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı persistent_non_recovery 1,122 220 19.6
eICU-CRD Septis adayları Hastane mortalitesi Genel pıhtılaşma-laktat iyileşme hızı progressive_worsening 1,859 517 27.8
eICU-CRD Septis adayları Hastane mortalitesi Genel pıhtılaşma-hemodinamik iyileşme hızı rapid_recovery 3,213 516 16.1
eICU-CRD Sepsis adayları Hospital mortality Overall coagulation-hemodynamic recovery speed delayed_recovery 5,443 882 16.2
eICU-CRD Sepsis adayları Hospital mortality Overall coagulation-hemodynamic recovery speed persistent_non_recovery 2,833 462 16.3
eICU-CRD Sepsis adayları Hospital mortality Overall coagulation-hemodynamic recovery speed progressive_worsening 2,800 714 25.5

The recovery-speed gradient.

MIMIC-IV outcomes are postlandmark 28-day mortality; eICU-CRD outcomes are hospital mortality.

MIMIC-IV travma hastalarında genel koagülasyon-hemodinamik iyileşme hızı da kategoriler arasında artan mortalite gösterdi. Postlandmark 28-gün mortalite oranı hızlı iyileşmede %14,9, gecikmiş iyileşmede %17,2, kalıcı iyileşme olmamada %21,9 ve progresif kötüleşmede %25,3 olarak bulundu. Progresif kötüleşme, hızlı iyileşmeye göre daha yüksek mortalite içeriyordu (düzeltilmiş OR, 1.79; %95 GA, 1.31–2.45) ve ordinal eğilim anlamlı kalmaya devam etti (kategori başına OR, 1.20; %95 GA, 1.08–1.32; P < 0.001).

Kurtarma hızı gradyanı, aday eICU-CRD sepsis hastalarında dışsal olarak desteklendi. Genel pıhtılaşma–laktat hızı analizinde hastane mortalite oranı, hızlı kurtarmada %15,8’den gecikmiş kurtarmada %18,0’a, kalıcı kurtaramazlıkta %19,6’ya ve ilerleyici kötüleşmede %27,8’e yükseldi. Kalıcı kurtaramazlık (düzeltilmiş OR, 1,58; %95 IG, 1,20–2,08) ve ilerleyici kötüleşme (düzeltilmiş OR, 1,71; %95 IG, 1,39–2,10) daha yüksek mortalite ile ilişkiliydi ve anlamlı sıralı bir eğilim gözlemlendi (kategori başına OR, 1,21; %95 IG, 1,13–1,29; P < 0,001). eICU sepsis hastalarının hemodinamik kurtarma hızı analizinde, ham mortalite hızlı, gecikmiş ve kalıcı kurtaramazlık gruplarında benzerdi ancak ilerleyici kötüleşmede %25,5’e yükseldi. Yüksek kayıplı INR ve şok indeksi değişkenlerini içermeyen bir pragmatik düzeltme modeli, anlamlı sıralı bir eğilim gösterdi (kategori başına OR, 1,11; %95 IG, 1,06–1,16; P < 0,001); buna karşın tamamen düzeltilmiş tam vaka modeli zayıfladı.

Özetle, MIMIC-IV ve eICU-CRD sepsis hastaları için yapılan analizlerde daha yavaş kurtarma ve ilerleyici kötüleşme daha yüksek mortalite ile ilişkiliydi. Travmada dört seviyeli hız örüntüsü MIMIC-IV’de gözlemlendi ancak eICU travma hastalarında monotonik olarak tekrarlanmadı. Bu bulgular, kurtarma hızını 48 saatlik fenotip çerçevesinin klinik olarak yorumlanabilir bir uzantısı olarak desteklerken, dört seviyeli kuralın evrensel bir sınıflandırma olarak varsayılan değil, sınanmış bir modelleme seçeneği olarak kalması gerektiğini göstermektedir.

Bu nedenle, dört seviyeli iyileşme hızı yapısını, kalıcı iyileşme ve progresif kötüleşmeyi birleştiren daha basit üç seviyeli yapı ile karşılaştırdık. Şiddet artırılmış MIMIC-IV sepsis alt kümesinde, dört seviyeli model üç seviyeli modele göre uyumu iyileştirmedi (olasılık-oranı P = 0,581) ve biraz daha yüksek AIC ve BIC değerine sahipti. Three seviyeli modelde, başarısızlık veya kötüleşme hızlı iyileşmeye göre daha yüksek ölüm oranıyla ilişkiliydi (düzeltilmiş OR, 1,47; %95 IG, 1,07–2,04), oysa gecikmiş iyileşme böyle değildi (düzeltilmiş OR, 0,96; %95 IG, 0,66–1,40). Bu sonuçlar, daha tasarruflu temel hız modeli olarak üç seviyeli sınıflandırmayı destekledi. Dört seviyeli sürüm betimsel klinik yorum için korundu.

Yardımcı 0–12 saat yaşam bulguları tamamlayıcı risk bilgisi sağlar

48 saatlik iyileşme çerçevesini daha geniş dinamik YoYB modelleme bağlamına yerleştirmek için, yardımcı analiz olarak 0–12 saat YoYB saatleri arasındaki saatlik yaşam bulgularını modelledik. Erken yol modellemesi için yeterli ölçümü olan toplam 16.486 sepsis hastası bulundu. Beş rutin olarak erişilebilir yaşam bulgusu kullanıldı: kalp hızı, MAP, solunum hızı, sıcaklık ve SpO2. Sıcaklık ölçümleri diğer yaşam bulgularına göre daha seyrek olduğundan, her yaşam bulgusu için en az iki gözlemlenen saat şartını yerine getirdikten sonra hastaiçi son-ve-sonraki-gözlem aktarımı imputasyonu kullanıldı.

K-means yol modelleri K 2 ile 6 arasında değerlendirildi. En kararlı temel model K = 2’yi seçti; önceden tanımlanmış K = 4 aday modeli ise, önceki YoYB yol literatürüyle uyumlu klinik olarak yorumlanabilir alt fenotipleştirmeyi desteklemek için korundu. Bu nedenle K = 4 modeli, temel model yerine yardımcı, hipotez üreten bir yol temsili olarak hizmet verdi. Dört erken yaşam bulgusu yol alt fenotipini belirledi: VT1 hipertansif-sabit, VT2 hiperdinamik-tahipneik, VT3 hipoksemik-hipotansif ve VT4 hipotermik-hiporeaktif (Şekil 4).

Şekil 4

VT1 hipertansif-stabil fenotipi, 15,8 ile en düşük landmark sonrası 28 günlük ölüm oranına sahipti. VT2 hiperdinamik-tahipne ve VT3 hipoksemik-hipotansif hastalarda bu oran sırasıyla 25,5 ve 28,2 idi. VT4 hipotermik-hipodurusal hastalarda ara düzeyde 19,1 ölüm oranı bulunmakla birlikte, herhangi bir 48 saatlik iyileşme başarısızlığının en yüksek sıklığına sahipti. VT1 ile karşılaştırıldığında, VT2 koagülasyon iyileşme başarısızlığı (düzeltilmiş OR, 1,66; 95% IG, 1,34–2,07) ve yüksek landmark sonrası 28 ölüm oranı (düzeltilmiş OR, 1,55; 95% IG, 1,34–1,80) ile ilişkilendi. VT3 de koagülasyon iyileşme başarısızlığı (düzeltilmiş OR, 1,50; 95% IG, 1,19–1,89) ve ölüm (düzeltilmiş OR, 1,65; 95% IG, 1,41–1,92) ile ilişkilendi. VT4 ise herhangi bir iyileşme başarısızlığı ve perfüzyon iyileşme başarısızlığı ile en güçlü şekilde ilişkilendi, ancak 48 saatlik fenotipi hesaba katıldıktan sonra ölümle bağımsız olarak ilişkilendi.

Erken vital trajektori sınıfı ile 48 saatlik iyileşme fenotipi ölüm modeline dahil edildiğinde, VT2 (düzeltilmiş OR, 1,35; 95% IG, 1,11–1,64), VT3 (düzeltilmiş OR, 1,61; 95% IG, 1,32–1,97), yalnızca koagülasyon iyileşmesi (düzeltilmiş OR, 2,59; 95% IG, 2,18–3,09) ve çift yönlü iyileşme olmama (düzeltilmiş OR, 2,96; 95% IG, 2,39–3,65) ölümle bağımsız olarak ilişkilendi. Böylece 0–12 saatlik vital bulgu trajektorileri başlangıç fizyolojik durumunu, 48 saatlik iyileşme fenotipleri ise bunu takiben ortaya çıkan yanıt durumunu tanımladı; iki analiz birbirine ilgili ancak özdeş olmayan risk bilgisini yakaladı.

Erken vital trajektorileri, 48 saatlik iyileşme başarısızlığını, iyileşme hızını ve ölüm riskini birbirine bağlayan genel dinamik yolak Şekil 5’te özetlenmiştir.

Şekil 5

Hemodinamik perfüzyon iyileşmesiyle sınırlı travma uyumu

Traumalı hastalarda ICU saatleri 24–48 arasındaki laktat ölçümleri seyrek olduğu için, MAP geri kazanımı ve/veya şok indeksi iyileşmesi kullanan hemodinamik–perfüzyon geri kazanımı tanımı geliştirdik. Bu, laktata dayalı geri kazanıma kıyasla sınıflandırılabilirliği belirgin biçimde artırdı. Laktata dayalıifuzyon geri kazanımı traumalı hastaların %71,1’inde eksikti; hemodinamik–perfüzyon geri kazanımı ise yalnızca %0,28’inde eksikti. Hemodinamik tanımlama, traumalı hastaların 3.914’ünden 3.707’sini sınıflandırdı.

Traumalı hemodinamik geri kazanım kohortunda 1.814 hasta çift geri kazanım, 675 hasta yalnızcaifuzyon geri kazanımı, 826 hasta yalnızca pıhtılaşma geri kazanımı ve 392 hasta çift geri kazanım eksikliği olarak sınıflandırıldı. İşaret sonrası 28 günlük ölüm oranı çift geri kazanım fenotipinde %13,9, yalnızcaifuzyon geri kazanımında %18,4, yalnızca pıhtılaşma geri kazanımında %18,9 ve çift geri kazanım eksikliğinde %22,4 idi.

Yaş, cinsiyet, taban trombosit sayısı, INR, MAP ve şok indeksi için düzeltme sonrasında, yalnızcaifuzyon geri kazanımının çift geri kazanıma kıyasla daha yüksek ölümle ilişkili olduğu (düzeltilmiş OR, 1,44; %95 IG, 1,08–1,92); yalnızca pıhtılaşma geri kazanımının ise istatistiksel olarak anlamlı olmadığı (düzeltilmiş OR, 1,17; %95 IG, 0,91–1,50) bulundu. Çift geri kazanım eksikliği, en yüksek ölüm riski ile ilişkili olarak kaldı (düzeltilmiş OR, 1,73; %95 IG, 1,25–2,38). Hemodinamik geri kazanım fenotipinin travma klinik taban modeline eklenmesi AUC’yi 0,711’den 0,716’a mütevazı biçimde artırdı, ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (DeLong’s P = 0,138).

Bu sonuçlar, geri kazanım çerçevesinin travmaya uyarlanabileceğini, ancak sepsis laktata dayalı modelinin doğrudan bir kopyası olarak değil olduğunu gösteriyor. Travmada hemodinamikifuzyon yetmezliği, izole pıhtılaşma geri kazanım yetmezliğinden daha belirgindi. Çift geri kazanım eksikliği yüksek riskli bir fenotip olarak kaldı, ancak ayırt edicilik kazancı mütevazıydı veifuzyon tanımı hastalığa ve ölçüme özgüydü.

Hastane ölümü ile sınırlı eICU-CRD doğrulaması

İyileşme fenotipi çerçevesi, eICU-CRD veri tabanında ilk kez YoYB’ye başvuran ve 48. saatte hayatta olan, ayrıca YoYB kalış süresi en az 48 saat olan 14.320 yetişkin aday hastada dış geçerlik açısından değerlendirildi. eICU-CRD, MIMIC-IV’tekiyle aynı postlandmark 28 günlük mortalite uç noktasını sağlamadığı için kullanılabilir doğrulama uç noktası olarak hastane mortalitesi kullanıldı. eICU-CRD’deki sepsis durumu, tanıya ve APACHE’a dayalı sepsis göstergeleriyle tanımlandığından, bu analizin doğrudan Sepsis-3 yeniden üretimi değil, bir sepsis aday kohortunda doğrulama olarak yorumlanması gerekir. eICU-CRD doğrulama sonuçları ve ölçüm erişilebilirliği Şekil 6’da özetlenmiştir.

Şekil 6

Laktat temelli perfüzyon iyileşmesi, eICU-CRD hastalarının sınırlı bir alt kümesinde mevcuddu. Laktat perfüzyon iyileşme durumu hastaların %78,3’ünde eksikken, MAP iyileşmesine ve/veya şok indeksi iyileşmesine dayalı hemodinamik perfüzyon iyileşmesi yalnızca %1,0’da eksikti. Buna göre laktat temelli doğrulama, ölçülmüş laktat duyarlılığı doğrulaması olarak ele alındı, hemodinamik iyileşme ise daha geniş çerçevenin daha yüksek kapsama sahip bir dış doğrulamasını sağladı. Bazal INR %54,8’de eksikti ve bu nedenle kullanılabilir belirteç kuralı altında pıhtılaşma iyileşmesi trombosit kaynaklı olabilir. Hemodinamik ve laktat tanımları doku perfüzyonunun birbirinin yerine kullanılabilir ölçümleri değildir.

Laktat temelli eICU doğrulama kohortunda hastane mortalitesi, çift iyileşmede %21,3 ve yalnızca perfüzyon iyileşmesinde %23,2’den, yalnızca pıhtılaşma iyileşmesinde %42,0 ve çift iyileşme olmamada %49,2’ye yükseldi. Yaş, cinsiyet, bazal trombosit sayısı, INR, MAP ve laktat için düzeltme sonrasında, yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi çift iyileşmeye göre daha yüksek hastane mortalitesi ile ilişkiliydi (düzeltilmiş OR, 2,40; %95 IG, 1,78–3,23); çift iyileşme olmama da böyle bir ilişki gösterdi (düzeltilmiş OR, 3,34; %95 IG, 2,41–4,62). Yalnızca perfüzyon iyileşmesi mortalite ile anlamlı derecede ilişkili değildi (düzeltilmiş OR, 1,15; %95 IG, 0,87–1,53). Laktat temelli fenotipi eklemek AUC’yi 0,654’ten 0,690’a çıkardı (DeLong’ın P değeri < 0,001).

Hemodinamik-perfüzyon eICU validasyon kohortunda hastane ölüm oranı, çift iyileşmede %15,0; yalnızcafüzyonlu iyileşmede %17,9; yalnızca pıhtılaşma iyileşmede %21,2 ve çift iyileşmesizde %22,7 olarak bulundu. Düzeltmeye tabi tutulduktan sonra yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi (düzeltilmiş OR, 1,61; %95 IG, 1,24–2,08) ve çift iyileşmesizlik hastane ölümünde artışla ilişkili kalmışken, yalnızcafüzyonlu iyileşme istatistiksel olarak anlamlı değildi (düzeltilmiş OR, 1,17; %95 IG, 0,90–1,51). Hemodinamik fenotipin eklenmesi AUC değerini 0,639’dan 0,652’ye çıkardı (DeLong’ın P = 0,027).

Sepsis açısından eICU sonuçları, gözlemlenen iyileşme durumu ile hastane ölümü arasındaki ilişkiye sınırlı dış destek sağlamıştır; bu, kohort tanımları, sonuç tespiti ve ölçüm örüntülerindeki farklılıklar göz önüne alındığında geçerlidir. Bu analizler sabit bir tahmin modelinin dış performansını değil, fenotip-ölüm ilişkilerini değerlendirmektedir; dinamik SOFA plus laktat karşılaştırıcısı eICU’da değerlendirilmemiştir.

Kross-database iyileşme-fenotip tahminleri Tablo 4’te özetlenmiştir.

Tablo 4

Veri Seti Kohort Sonuç Perfüzyon tanımı Fenotip karşılaştırması (çift iyileşmeye göre) Düzeltilmiş OR (%95 IG) Temel AUC + Fenotip AUC
MIMIC-IV Sepsis Landmark sonrası 28 günlük ölüm Laktat iyileşmesi Yalnızcafzyonlu iyileşme 0,92 (0,79–1,06) 0,651 0,682
MIMIC-IV Sepsis Landmark sonrası 28 günlük ölüm Laktat iyileşmesi Yalnızca pıhtılaşma iyileşme 2,54 (2,16–3,00) 0,651 0,682
MIMIC-IV Sepsis Landmark sonrası 28 günlük ölüm Laktat iyileşmesi Çift iyileşmesizlik 2,62 (2,15–3,19) 0,651 0,682
MIMIC-IV Tavma İşaret sonrası 28 günlük mortalite Hemodinamik iyileşme Sadece perfüzyon iyileşme 1.44 (1.08–1.92) 0.711 0.716
MIMIC-IV Tavma İşaret sonrası 28 günlük mortalite Hemodinamik iyileşme Sadece koagülasyon iyileşme 1.17 (0.91–1.50) 0.711 0.716
MIMIC-IV Tavma İşaret sonrası 28 günlük mortalite Hemodinamik iyileşme Çift yönlü iyileşme yok 1.73 (1.25–2.38) 0.711 0.716
eICU-CRD Septisiz adayları Hastanede mortalite Laktat iyileşme Sadece perfüzyon iyileşme 1.15 (0.87–1.53) 0.654 0.690
eICU-CRD Septisiz adayları Hastanede mortalite Laktat iyileşme Sadece koagülasyon iyileşme 2.40 (1.78–3.23) 0.654 0.690
eICU-CRD Septisiz adayları Hastanede mortalite Laktat iyileşme Çift yönlü iyileşme yok 3.34 (2.41–4.62) 0.654 0.690
eICU-CRD Septisiz adayları Hastanede mortalite Hemodinamik iyileşme Sadece perfüzyon iyileşme 1.17 (0.90–1.51) 0.639 0.652
eICU-CRD Septisiz adayları Hastanede mortalite Hemodinamik iyileşme Sadece koagülasyon iyileşme 1.61 (1.24–2.08) 0.639 0.652
eICU-CRD Septisiz adayları Hastanede mortalite Hemodinamik iyileşme Çift yönlü iyileşme yok 1.62 (1.18–2.23) 0.639 0.652
eICU-CRD Travma adayları Hospital mortalitesi Hemodinamik toparlanma Sadece perfüzyon toparlanması 0.89 (0.68–1.16) 0.639 0.641
eICU-CRD Travma adayları Hospital mortalitesi Hemodinamik toparlanma Sadece koagülasyon toparlanması 1.26 (0.96–1.63) 0.639 0.641
eICU-CRD Travma adayları Hospital mortalitesi Hemodinamik toparlanma Çift yönlü toparlanma yok 1.04 (0.75–1.43) 0.639 0.641
eICU-CRD Travma adayları Hospital mortalitesi Laktat duyarlılığı Sadece perfüzyon toparlanması 0.59 (0.30–1.14) 0.740 0.787
eICU-CRD Travma adayları Hospital mortalitesi Laktat duyarlılığı Sadece koagülasyon toparlanması 1.78 (0.72–4.37) 0.740 0.787
eICU-CRD Travma adayları Hospital mortalitesi Laktat duyarlılığı Çift yönlü toparlanma yok 4.65 (1.83–11.79) 0.740 0.787

Veri tabanları arası toparlanma fenotipi doğrulaması.

eICU-CRD travma adaylarında sınırlı uyum olarak hemodinamik toparlanma

Travma hemodinamik uyumunun MIMIC-IV dışına taşınabilir olup olmadığını test etmek için, eICU-CRD veri tabanında APACHE kabul tanıları ve tanı dizileri kullanılarak bir travma aday kohortu oluşturuldu. Bu analize, 48 saatten uzun ICU yatış süresi ve 48-saatlik landmark’e kadar hayatta kalan 4.584 yetişkin ilk ICU travma adayı hastası dahil edildi. Travma tespitinin travma kaydı ya da ICD ile kodlanmış yaralanma şiddeti sistemine dayanmaması ve son noktanın hospital mortalitesi olması nedeniyle, bu analiz kesin dış doğrulama yerine sınırlı destekleyici bir uyum olarak yorumlandı.

Ölçüm kalıpları, laktat temelli olmaktan çok hemodinamik temelli travma validasyonunu güçlü biçimde destekledi. eICU travmalı aday hastaların %1,68’inde hemodinamik perfüzyon iyileşmesi eksikenken, laktat perfüzyon iyileşmesi %90,07 oranında eksikti. INR ve şok indeksi de temel kovaryatlarda yüksek düzeyde eksiklik gösterdiğinden, birincil eICU travma hemodinamik modeli yaş, cinsiyet, temel trombosit sayısı ve temel MAP için pragmatik düzeltme kullanırken, daha kapsamlı düzeltme tam vaka duyarlılık analizi olarak işlendi.

Yüksek kapsama sahip hemodinamik validasyonda hastane ölümü çift iyileşmede %10,2, yalnızca perfüzyon iyileşmesinde %9,9, yalnızca pıhtılaşma iyileşmesinde %12,8 ve çift iyileşme olmamada %11,2 olarak bulundu. Pragmatik düzeltilmiş modelde yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi hastane ölümü zayıf ve anlamlı olmayan bir ilişki gösterdi (düzeltilmiş OR, 1,26; %95 IG, 0,96–1,63); çift iyileşme olmama ise daha yüksek ölümle ilişkili değildi (düzeltilmiş OR, 1,04; %95 IG, 0,75–1,43). Hemodinamik fenotipin eklenmesi ayrımı minimal biçimde değiştirdi: AUC 0,639’dan 0,641’e çıktı (DeLong’s P = 0,490).

Laktat ile ölçülen duyarlılık analizi daha güçlü ancak son derece seçilmiş bir sinyal gösterdi. Yeterli laktat ve kovaryat veriye sahip hastalar arasında çift iyileşme olmada hastane ölüm oranı %51,3’tü ve çift iyileşmeye göre daha yüksek ölümle ilişkiliydi (düzeltilmiş OR, 4,65; %95 IG, 1,83–11,79); laktat fenotipinin eklenmesi AUC’yi 0,740’dan 0,787’ye çıkardı (DeLong’s P = 0,018). Ancak laktat iyileşmesi eICU travmalı aday hastaların yaklaşık onda dokuzunda eksik olduğundan, bu sonuç genelleştirilebilir travma validasyonundan çok biyolojik makulülüğü desteklemektedir.

İyileşme hızı analizleri benzer biçimde sınırlıydı. Genel pıhtılaşma-hemodinamik iyileşme hızı, hızlı iyileşmede %18,1, yavaş iyileşmede %15,1, kalıcı iyileşme olmadan %9,2 ve ilerleyici kötüleşmede %13,2 hastane ölüm oranı gösterdi. Pratik ordinal eğilim anlamlı değildi (kategori başına OR, 0,91; %95 GA, 0,83–1,01; P = 0,077). Bu monoton olmayan örüntü, MIMIC-IV travya gradyanını tekrarlamadı; eICU travya aday analizi bir sınır testi olup travya iyileşme hızının başarılı bir dış validasyonu değildir.

Klinik pratik yorumu

Klinik odaklı bir özet şekli, iyileşme hızı çerçevesini yataş başı izleme iş akışına dönüştürdü (Şekil 7). İş akışı, ilk iyileşme saati olarak ICU saat 0–24 ile başlar. Ardından, saat 24–48’i yavaş iyileşmeyi kalıcı iyileşme olmadan veya ilerleyici kötüleşmeden ayırmak için kullanır ve 48 saatlik landmark iyileşme hızı sınıfı atar. Bu, yapılandırılmış hekim değerlendirmesi ve gelecekteki deney değerlendirmesi için önerilen bir sıradır; izleme kararları ve sonuçlar üzerindeki etkisi test edilmedi.

Şekil 7

Olasın klinik yararını ayrıştırmaya ek olarak değerlendirmek için, MIMIC-IV sepsis alt kümesinde şiddat skoru verileri ile karar eğrisi analizi yaptık. Şiddat ile zenginleştirilmiş temel model yaş, cinsiyet, temel biyomarkerlar, mekanik ventilasyon, toplam SOFA, OASIS, SAPS II, APS III ve Charlson komorbidite indeksini içeriyordu. Net-fayda farkları eşik değişkenliğine bağlıydı; %20 civarında şiddat temelinden aşağı değerler dahil ve tutarlı klinik fayda sağlamadı. Bu karşılaştırma, yalnızca lakat iyileşmesine dayalı bir karar eğrisini içermedi; dolayısıyla lakat izlemesinin ötesinde klinik fayda sağlayamaz. Bu nedenle bu çerçeve, tedavi için bir tetikleyici yerine yeniden değerlendirmenin betimleyici bir yardımcısı olarak kalmaktadır.

Karar eğrisi analizi ve 48 saatlik iyileşme rehberli yataş başı yeniden değerlendirme iş akışı Şekil 8’de gösterilmektedir.

Şekil 8

Bu klinik çeviri, hastalık özgü yönetiminin veya hekim muhakemesinin yerini almayı amaçlamaz. Ayrıca, iyileşme başarısızlığının kendisinin değiştirilebilir bir tedavi hedefi olduğuna dair kanıt olarak da yorumlanmamalıdır. Bunun yerine, pıhtılaşma ve perfüzyon fizyolojisinin beklediği gibi iyileştiği dair, özet ve zamanlaması uyumlu bir değerlendirme sunar. Hızlı iyileşme gösteren hastalar daha düşük riskli bir seyir temsil eder. Süregelen iyileşme olmaması veya ilerleyici kötüleşme gösteren hastalar, daha yakın yeniden değerlendirme, kontrolsüz şok, koagülopati veya gizli komplikasyonlar açısından değerlendirme ve iyileşme rehberliğinde izlem veya tedavi stratejilerinin deneylerine katılma açısından değerlendirmeye alınabilir.

Hassaslık analizleri

Septiside, sınıflandırılamayan veya eksik iyileşme durumunun beşinci fenotip olarak ele alınıması ana bulguları önemli ölçüde değiştirmedi. Yalnızca pıhtılaşma yoluyla iyileşme, yüksek ölümle ilişkili kalmıştır (düzeltilmiş OR, 2,54; %95 GA, 2,16–2,99); çift iyileşme olmaması da aynı şekilde ilişkili kalmıştır (düzeltilmiş OR, 2,71; %95 GA, 2,24–3,29). Yalnızca perfüzyon yoluyla iyileşme anlamlı kalmamıştır.

Sıralı lakat ölçümü, temel ciddiyetle güçlü ilişkiliydi ve hekim yönlendirmeli seçimi, lakat-sınıflandırılabilecek kohorte destekledi. Her iki pencerede de sıralı lakat değeri olmayan hastalarla karşılaştırıldığında, sıralı lakat değeri olan hastalar daha yüksek toplam SOFA (9,90’a karşı 6,24), OASIS (43,45’e karşı 37,66), SAPS II (54,28’e karşı 42,79) ve APS III puanları (71,23’e karşı 48,52); daha yüksek mekanik ventilasyon sıklığı (%80’e karşı %54) ve daha yüksek landmark sonrası 28 günlük ölüm oranı (%27,3’e karşı %16,9) gösterdi. Eksik durum hassaslık analizi, gözlemlenen fenotip ilişkilerinin yönünü korudu, ancak tekrarlayan lakat testi olmayan hastalar arasında iyileşme dağılımının veya ölüm gradyanlarının ne olacağını kanıtlayamaz.

17.950 MIMIC-IV sepsis landmark hastasında gözlemlenen saat bazlı denetimde, 10.205 hastanın yoğun bakımdaki 0–24. saatlerde en az iki laktat-observed saati bulunurken, yalnızca 4.993 hastanın 24–48. saatlerde en az iki gözlemlenen laktat saati vardı. Sınıflandırılabilir dört grup fenotipine sahip 7.643 hastanın 2.952’si (38,6%) ikinci pencerede yalnızca bir gözlemlenen laktat saati gösterdi. Her pencerede laktat için en az iki, aynı koagülasyon belirteci için her iki pencerede de en az iki gözlemlenen saat gerektirmek, 2.795 sınıflandırılabilir hastayı bıraktı; 2.739’u tam regresyon kovaryatlarına sahipti. Bu kısıtlı alt kümede, çift geri kazanımla karşılaştırıldığında ayarlanmış odds oranları, yalnızca koagülasyon geri kazanımı için 2,32 (95% IG, 1,82–2,96) ve çift geri kazanımsızlık için 3,00 (95% IG, 2,28–3,95) olarak bulundu. Bu sonuçlar tek saatlik gözlemlere bağlılığı değerlendirirken, daha yoğun izlenen bir alt kümeye uygulanabilir. Birincil sınıflandırılabilir tam vaka örneğinde (n = 7.182), görünür AUC klinik temel için 0,651, temele laktat geri kazanımı eklenince 0,681 ve temele ortak fenotip eklenince 0,682 idi. Ek ortak kategoriler, yalnızca laktat geri kazanımına göre uyumu iyileştirmedi (olasılık-oranı ki-kare=1,57, 2 serbestlik derecesi, P = 0,456). Bu analizler Ek Tablolar 12A–C’de ayrıntılı olarak verilmiştir.

İyileşme tanımı için yapılan duyarlılık analizleri, başlıca sepsis bulgusunu destekledi. Pıhtılaşma iyileşmesi için göreli değişim eşiği %10’dan %20’ye sıkılaştırıldığında, laktat temizleme eşiği %20’de sabit tutulduğunda, yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi (düzeltilmiş OR, 2,62; %95 IG, 2,20–3,13) ve çift yönlü iyileşme olmaması (düzeltilmiş OR, 2,63; %95 IG, 2,18–3,18) daha yüksek ölüm oranıyla ilişkili kalmıştır. Pıhtılaşma iyileşmesinde en az bir belirtecin iyileşmesi ve eşzamanlı olarak en az bir pıhtılaşma belirtecinin %10’dan fazla kötüleşmemesi gerektiğinde, yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi (düzeltilmiş OR, 2,49; %95 IG, 2,03–3,04) ve çift yönlü iyileşme olmaması (düzeltilmiş OR, 2,67; %95 IG, 2,24–3,19) sağlam kalmıştır. Sıkılaştırılmış %20 eşiğin kötüleşmeme kuralıyla birleştirilmesi, yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi (düzeltilmiş OR, 2,56; %95 IG, 2,11–3,11) ve çift yönlü iyileşme olmaması (düzeltilmiş OR, 2,61; %95 IG, 2,18–3,12) için benzer sonuçlar vermiştir. AUC kazanımları da bu tanımlar boyunca benzer şekilde, üç duyarlılık modelinin tümünde 0,651’den yaklaşık 0,681’e yükselmiştir.

Travmada, laktat temelli perfüzyon iyileşmesi yalnızca sınırlı bir alt kümede değerlendirilebilmiştir. 3.914 travma hastasının yalnızca 1.119’u laktat temelli perfüzyon iyileşmesiyle sınıflandırılabilmiş ve yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi ile çift yönlü iyileşme olmaması fenotiplerinin her birinde 30’dan az ölüm kaydedilmiştir. Yine de ilişki yönü, hemodinamik analizle uyumlu olmuştur: yalnızce perfüzyon iyileşmesi ve çift yönlü iyileşme olmaması yüksek ölüm oranıyla ilişkiliydi. Bu bulgular, travmada birincil tanı olarak hemodinamik-perfüzyon iyileşmesinin, laktat temelli iyileşmenin ise yalnızca duyarlılık analizi olarak kullanılmasını desteklemektedir.

Travma hemodinamik uyarlaması, daha katı pıhtılaşma tanımları altında da yönelim olarak stabildi. Hemodinamik perfüzyon iyileşmesi ile birlikte %20’lik pıhtılaşma eşiği kullanıldığında, çift iyileşmeme yüksek ölüm oranlarıyla ilişkili kalmıştır (düzeltilmiş OR, 1,65; %95 IG, 1,21–2,26); yalnızca perfüzyon iyileşmesi ise yönelim olarak daha yüksek olsa da istatistiksel olarak anlamlı değildir (düzeltilmiş OR, 1,29; %95 IG, 0,97–1,71). %10’luk pıhtılaşmada kötüleşmeme kuralı kullanıldığında, yalnızca perfüzyon iyileşmesi (düzeltilmiş OR, 1,66; %95 IG, 1,27–2,17) ve çift iyileşmeme (düzeltilmiş OR, 1,94; %95 IG, 1,44–2,60) yüksek ölüm oranlarıyla ilişkiliydi. Ana travma analizinde olduğu gibi, ayrıştırma kazanımları mütevazı kalmış ve DeLong testiyle istatistiksel olarak anlamlı olmamıştır.

Tartışma

Bu çalışma, sabit 48 saatlik yeniden değerlendirmeyi, hangi fizyolojik alanların iyileştiği ve iyileşmenin ne zaman gözlemlendiği adlı iki yorumlanabilir boyut aracılığıyla sonraki ölüm oranlarıyla ilişkilendiriyor. MIMIC-IV sepsisinde, yalnızca pıhtılaşma iyileşmesi ve çift iyileşmeme, çift iyileşmeye göre daha yüksek ölüm oranları ortaya koymuş ve bu ilişkiler açık tekrar ölçümü gereksinimi altında sürmüştür. Ölüm oranları hızlı iyileşme ile ilerleyici kötüleşme arasında farklılık göstermiştir. Bu bulgular, yalnızca giriş fizyolojisine dayalı bir değerlendirme yerine, seri ölçümleri olan hastalarda erken YoBÜ seyri için yapılandırılmış bir tanımlamayı desteklemektedir.

Bileşik sınıflandırma, uyumsuz iyileşmenin klinik anlamını açık hale getirir. Yalnızca pıhtılaşma ile iyileşme, pıhtılaşmada iyileşme olmasına rağmen süregelen kanlanması iyileşmemesi anlamına gelir; bu grup yükseltilmiş ölüm riski taşır. Buna karşılık, yalnızca kanlanmasıyla iyileşme, birincil modelde çift yönlü iyileşmeye benzer bir ölüm ilişkisi gösterdi. Dinamik karşılaştırma bu gözlemleri bağlam içine yerleştirir: görünür AUC, dinamik SOFA plus laktat iyileşmesi için 0,7033 iken, dinamik SOFA plus bileşik fenotip için 0,7038 idi (DeLong’s P = 0,7027; olasılık-oranı P = 0,3627). Dolayısıyla, birleştirilmiş çerçevenin katkısı, iyileşme durumlarının ve zamanlamanın açık biçimde düzenlenmesidir; dinamik SOFA plus laktat iyileşmesine karşı kanıtlanmış üstün tahmin gücü değildir.

Ek 0–12 saatlik vital bulgu eğrileri, tamamlayıcı bir zaman perspektifi sunar. Sunulan fizyolojik durumu betimlerken, 48 saatlik kategoriler sonrasındaki gözlemlenen iyileşmeyi özetler. Birlikteki ilişkileri, klinik yeniden değerlendirme sırasında hem sunum hem de erken seyri inceleme desteği verir. K = 4 çözümü, istatistiksel üstünlükten çok klinik yorumlanabilirlik için korundu ve ek analiz olarak kaldı, birincil çerçive değildir.

Sepsis ve travma yeniden değerlendirmeye muhtaçtır ancak fizyolojileri ve ölçüm bağlamları farklıdır. Sepsis kaynaklı pıhtılaşma bozuklukları endotelyal ve inflamatuar süreçleri yansıtırken, travma fizyolojisi aynı zamanda kanama, yaralanma yükü, kan verme ve ICU öncesi resüsitasyonu da yansıtır. Sepsis analizinde, laktatla tanımlanan kanlanması iyileşmemesi, en belirgin ölüm ilişkisini taşıdı. Travma uyarlaması ise sistemik basıncı ve şok indeksini betimledi. Bu gözlemler, alanların operasyonel rollerini ayırt eder; ortak bir mekanizma kurmaz ya da pıhtılaşma bozukluğunun biyolojik önem taşımadığını göstermez.

Veri tabanları arası değerlendirme, belirteç kapsamını taşınabilirlikten ayırır. Seri laktat testleri, her iki pencerede ölçümü olmayan hastalardan daha yüksek ciddiyet ve ölüm oranına sahip, daha hasta bir MIMIC-IV alt grubunu seçti. Bu nedenle laktat temelli sonuçlar, sırayla izlenen hastalara uygulanır. MAP ve şok indeksi, gözlemlenmeyen laktat fizyolojisini yeniden inşa etmeden tiên tiên kapsamı genişletir. eICU travma adaylarında ölüm deseni monotonik değil ve sıralı eğilim anlamlı değildi (P = 0,077). Travma tespitindeki, kullanılabilir yaralanma ciddiyeti verilerindeki, hastaneye öncesi resüsitasyondaki ve sonuç tanımlarındaki farklar katkıda bulunabilir, ancak açıklama olarak test edilmedi. eICU travma analizi, MIMIC-IV travma gradyanını doğrulamaktansa bir uyarlanma sınırını tanımlar.

İyileşme zamanlaması, ikili duruma klinik olarak tanınabilir bir betimleme ekler. Hızlı iyileşme, geç iyileşme ve süren anormallik, erken ICU bakım sırasında farklı seyirleri ayırır. Dört seviyeli kategoriler, ayrıca süren iyileşmeme ile progresif kötüleşmeyi birbirinden ayırır. Ciddiyet artırılmış sepsis alt kümesinde model karşılaştırması, dört seviyenin üç seviye üzerindeki evrensel üstünlüğünü ortaya koymadı; dolayısıyla daha ince ayrım, zorunlu bir klinik kuraldan çok betimleme ve görselleştirme için hizmet eder. Sınıflandırma geniş pencereler kullandığından, bu kategoriler iyileşmenin ne zaman gözlemlendiğini gösterir, kesin iyileşme zamanını değil.

Öngörülen klinik rol, yapılandırılmış 48 saatlik bir değerlendirmedir. Uyuşmaz iyileşme veya süren anormallik, değerlendirmeyi süren hipoperfüzyon, kanama, kaynak kontrolü, organ disfonksiyonu ve mevcut desteğin etkilerine odaklayabilir. Karar eğrileri eşiğe göre değişti ve statik ciddiyet temeline karşı tutarlı bir üstünlüğü ortaya koymadı; aynı örneğe dayalı dinamik SOFA plus laktat analizi, doğrulanmış bir eylem eşiğini ortaya koymadı. Bu veriler, izleme ve çok dallı yeniden değerlendirme stratejilerinin değerlendirilmesini destekler. Belirli bir fenotip için hangi transfüzyon, antikoagülan, sıvı veya vazaktif tedavinin reçete edilmesi gerektiğini göstermezler.

Bununla birlikte, bu çalışmanın birkaç sınırlaması göz önüne alınmalıdır. Bu gözlemsel landmark çalışması, hayatta kalma ve 48 saatlik YoBak kalışına koşullandırılmıştır ve ilişkiler bir tedavi etkisini tahmin etmez. Laboratuvar istemleri hekim yönlendirmesiyle gerçekleşmiş ve sınıflandırılabilir hastaların önemli bir kısmının ikinci pencerede yalnızca bir gözlemlenen laktat saati bulunmuştur. Tekrar ölçüm duyarlılığı, daha yoğun izleme alt kümesine kadar sınırlandırılmıştır. Ölçülememiş kümülatif sıvı dengesi, plazma ve trombosit transfüzyon hacimleri ve 0–48. saatlerdeki vasopressör dozu veya süresi, hem gözlemlenen iyileşme kategorisini hem de mortalite riskini değiştirebilir. Transfüzyon trombosit sayısını ve INR’yi değiştirebilir, sıvı uygulaması konsantrasyonları ve hemodinamiyi değiştirebilir ve vazaktif destek MAP’i doku hipoperfüzyonu çözmeden artırabilir. Hastane girişinden sonraki değişkenlere koşullandırmak kendiliğinden önyargı yaratabilir; dolayısıyla bu değişkenlerin temel modele eklenmesi nedenselliği ispatlamaz. Hastaneye yatıştan sonraki tedavi değişkenlerini izlemedik. Bakım yoğunluğu gerektiren hastalarda hastaneye yatıştan sonraki tedaviye yanıtı, bakım yoğunluğu gerektiren hastalığın şiddetini ve hastaneye yatıştan sonraki iyileşme kategorisini değerlendirmek amacıyla 48 saatlik pencerede dinamik SOFA skorlaması kullandık. Bu yaklaşım, bakım yoğunluğu gerektiren hastalığın şiddetini ve hastaneye yatıştan sonraki iyileşme derecesini değerlendirmek için tasarlanmıştır. Bu çalışma, bakım yoğunluğu gerektiren hastalarda hastaneye yatıştan sonraki iyileşme sürecinin dinamik değerlendirmesine yönelik kapsamlı bir analiz sunmaktadır.

Planlı ölçümler ve uyumlu uç noktalar içeren ileriye dönük bir çalışma, çerçevenin yeniden değerlendirme gerektiren hastaları tutarlı biçimde belirleyip belirleyemediğini sınayabilir. Travma doğrulaması, yaralanma şiddeti ve hastaneye öncesi resüsitasyonu dahil etmelidir. Takip eden rastlantılı bir değerlendirme, fenotip bilgili çok disiplinli bir değerlendirmeyi sıradan bakımla karşılaştırarak kararları, organ iyileşmesini ve hasta sonuçlarını ölçebilir. Tedavi etkileşimi çalışmaları, farklı fayda yorumlanmadan önce açık tedavi zamanlaması ve zamanla değişken kafaillerin kontrolü gerektirir.

Sonuçlar

Sabit 48 saatlik koagülasyon-perfüzyon değerlendirmesi, sıralı biçimde izlenen Yoğun Bakım Hastaları arasında erken iyileşme ve sonrasındaki mortaliteye ilişkin yorumlanabilir bir betimleme sağlar. MIMIC-IV sepsisinde, pürüzlü bir koagülasyon iyileşmesi olduğunda bile, kalıcı olmayanifuzyon yeniden kazanamaması en belirgin risk farkını ortaya koydu. İyileşme zamanlaması, bu yeniden değerlendirmeye zamansal bir boyut ekler. Bu bulgular, yapılandırılmış klinik değerlendirmenin ileriye dönük değerlendirmesi için bir temel sağlar; travma uyarlaması ve veritabanı üstü uygulama, gözlemlenen doğrulama sınırları içinde değerlendirilir.

Bildirimler

Veri erişilebilirlik bildirimi

Bu çalışmada kamuya açık veritabanları analiz edildi. Bu veriler burada bulunabilir: MIMIC-IV (Medical Information Mart for Intensive Care IV; https://physionet.org/content/mimiciv/) ve eICU-CRD (eICU Collaborative Research Database; https://physionet.org/content/eicu-crd/). Birinci yazar Hongcheng Zhang, kısıtlı erişimli PhysioNet veritabanlarına erişim için gerekli insan konular araştırması eğitimini tamamlamıştır (CITI Program eğitim kaydı no: 14066403).

Finansman

Yazar(lar), bu çalışma ve/veya yayımı için finansal destek alınmadığını beyan etmiştir.

Tesekkürler

Yazarlar, MIMIC-IV, eICU-CRD ve PhysioNet’i geliştiren ve sürdüren ekiplere teşekkür eder. Bu çalışmanın yorumu ve sonuçları yazarların görüşüdür ve veritabanı yöneticilerinin resmi görüşlerini yansıtmaz.

Çıkar çatışması

Makale yazarları, bu çalışmanın, potansiyel bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki olmadan yürütüldüğünü beyan ederler.

Üretken yapay zekâ ifadesi

Makale yazarları, bu el yazısının oluşturulmasında üretken yapay zekânın kullanıldığını beyan ederler. Üretken yapay zekâ (ChatGPT-5.5), el yazısının dilsel düzenlenmesi ve yapısal örgütlenmesi için kullanılmıştır. Yapay zekâ tarafından üretilen tüm öneriler yazarlar tarafından eleştirel biçimde gözden geçirilmiş, düzenlenmiş ve doğrulanmıştır. Yazarlar, son el yazısının bilimsel içeriği, veri yorumlanması ve sonuçları konusunda tam sorumluluk üstlenirler.

Bu makaledeki şekillerle birlikte sağlanan alternatif metinler (alt text) Frontiers tarafından yapay zekâ desteğiyle üretilmiştir ve mümkün olduğunca yazarların gözden geçirmesini de içeren, doğruluğu sağlamaya yönelik makul önlemler alınmıştır. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.

Yayıncının notu

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve bağlı oldukları kuruluşların, ayrıca yayıncının, editörlerin ve hakemlerin görüşlerini kesin olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisi tarafından yaplabilecek herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

Ekleme materiali

Bu makalenin Ekleme Materiali’ne çevrimiçi olarak şu adresten ulaşılabilir: https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fmed.2026.1934924/full#supplementary-material

Kısaltmalar

APACHE, Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi; APS III, Akut Fizyoloji Skoru III; AUC, alıcı işletme eğrisi altında kalan alan; BIC, Bayes bilgi kriteri; CI, güven aralığı; eICU-CRD, eICU İşbirlikli Araştırma Veri Tabanı; ICU, yoğun bakım ünitesi; INR, uluslararası normalize edilmiş oran; MAP, ortalama arterial basınc; MIMIC-IV, Yoğun Bakım için Tıbbi Bilgi Pazarı IV; NRI, net yeniden sınıflandırma iyileşmesi; OASIS, Oxford Akut Hastalık Şiddeti Skoru; OR, odds oranı; PT, protrombin süresi; SAPS II, Basitleştirilmiş Akut Fizyoloji Skoru II; SOFA, Sıralı Organ Yetersizliği Değerlendirmesi; WLST, yaşamı sürdüren tedavinin çekilmesi veya durdurulması.

  • 1.

    SingerMDeutschmanCSSeymourCWShankar-HariMAnnaneDBauerMet al. Sepsis ve septik şok için üçüncü uluslararası konsensüs tanımları (sepsis-3). JAMA. (2016) 315:801–810. 10.1001/jama.2016.0287

  • 2.

    VincentJ-LMorenoRTakalaJWillattsSDe MendonçaABruiningHet al. Organ fonksiyon bozukluğu/yetersizliğini betimlemek için SOFA (Sepsis-İlişkli Organ Yetersizliği Değerlendirmesi) skoru. Intensive Care Med. (1996) 22:707–710. 10.1007/BF01709751

  • 3.

    FerreiraFLBotaDPBrossAMelotCVincentJL. Yoğun bakımdaki hastalarda sonucu öngörmek için SOFA skorunun sıralı değerlendirmesi. JAMA. (2001) 286:1754–1758. 10.1001/jama.286.14.1754

  • 4.

    MarshallJCCookDJChristouNVBernardGRSprungCLSibbaldWJ. Çoklu organ bozukluğu skoru: karmaşık klinik sonucun güvenilir bir betimleyicisi. Crit Care Med. (1995) 23:1638–1652. 10.1097/00003246-199510000-00007

  • 5.

    Levi M, Van Der Poll T. Pıhtılaşma ve sepsis. Thromb Res. (2017) 149:38–44. 10.1016/j.thromres.2016.11.007

  • 6.

    Iba T, Levy JH, Warkentin TE, Thachil J, Van Der Poll T, Levi M. Sepsise bağlı pıhtılaşma bozukluğu ve yaygın intravasküler pıhtılaşma tanısı ve yönetimi. J Thromb Haemostasis. (2019) 17:1989–1994. 10.1111/jth.14578

  • 7.

    Nguyen HB, Rivers EP, Knoblich BA, Jacobsen G, Muzzin A, Ressler JA ve ark. Şiddetli sepsis ve septik şokta erken laktat temizlenmesinin iyileşmiş sonuçlarla ilişkili olması. Crit Care Med. (2004) 32:1637–1642. 10.1097/01.CCM.0000132904.35713.A7

  • 8.

    Brohi K, Singh J, Heron M, Coats T. Akut travmatik pıhtılaşma bozukluğu. J Trauma. (2003) 54:1127–1130. 10.1097/01.TA.0000069184.82147.06

  • 9.

    Moore EE, Moore HB, Kornblith LZ, Neal MD, Hoffman M, Mutch NJ ve ark. Travma kaynaklı pıhtılaşma bozukluğu. Nat Rev Dis Primers. (2021) 7:30. 10.1038/s41572-021-00264-3

  • 10.

    Vincent J-L, Marshall JC, Ñamendys-Silva S, François B, Martin-Loeches I, Lipman J ve ark. Kritik hastalığın dünya çapındaki yükünün değerlendirilmesi: Yoğun Bakım Ülkeler Üzerine (ICON) denetimi. Lancet Respir Med. (2014) 2:380–386. 10.1016/S2213-2600(14)70061-X

  • 11.

    Evans L, Rhodes A, Alhazzani W, Antonelli M, Coopersmith CM, French C ve diğerleri. Sepsis ve septik şok yönetimi için uluslararası kılavuzlar: Hayatta kalma sepsis kampanyası. Intensive Care Med. (2021) 47:1181–1247. 10.1007/s00134-021-06506-y

  • 12.

    Seymour C, Gesten F, Prescott H, Friedrich M, Iwashyna T, Phillips G ve diğerleri. Zorunlu acil bakım sırasında tedavi süresi ve mortalite. N Engl J Med. (2017) 376:2235–2244. 10.1056/NEJMoa1703058

  • 13.

    Jones A. Erken sepsis tedavisinin hedefleri olarak laktat temizlenmesi ile merkezi venöz oksijen saturasyonu karşılaştırması: randomize klinik deney. JAMA. (2010) 303:739–746. 10.1001/jama.2010.158

  • 14.

    Bruno R, Wernly B, Binneboessel S, Baldia P, Duse A, Erkens R ve diğerleri. Laktat temizlenmesinin başarısızlığı, kritik durumda septik hastaların sonuçlarını öngörür. Diagnostics. (2020) 10:1105. 10.3390/diagnostics10121105

  • 15.

    Vincent J-L, Quintairos e Silva A, Couto L, Taccone F. Kritik durumda hastalarda kan laktat kinetiğinin değeri: sistematik derleme. Critical Care. (2016) 20:257. 10.1186/s13054-016-1403-5

  • 16.

    Liang Z, Zhao M, Liu K, Liang W, Luo S, Guan J ve diğerleri. Sepsisten hayatta kalan erken dönem hastalarda laktat eğrileri: mortalite riskine dair yeni bir bakış açısı. Shock. (2025) 64:386–396. 10.1097/SHK.0000000000002653

  • 17.

    Liu T, Wang M. Sepsis hastalarında laktat temizlenme hızı ile 28 günlük mortalite arasındaki ilişki: retrospektif kohort çalışması ve resüsitasyon uç noktası olarak optimal laktat temizlenme değerinin incelenmesi. Can J Anaesth. (2026) 73:534–542. 10.1007/s12630-026-03146-y

  • 18.

    Su J, Tie X, Zhou R, Zou T, Qin Y, Zeng X ve ark. Uzunlamasına grup trajektörü modellemesi kullanarak ICU’daki sepsis hastalarında koagülopatinin alt fenotipleri ile prognoz arasındaki ilişki: retrospektif bir analiz. Eur J Med Res. (2026) 31:233. 10.1186/s40001-025-03779-7

  • 19.

    Mutschler M, Nienaber U, Münzberg M, Wölfl C, Schoechl H, Paffrath T ve ark. Şok indeksi yeniden gözden geçiriliyor—kan transfüzyonu gereksinimi için hızlı bir yol mu? TraumaRegister DGU’dan elde edilen 21.853 hastaya dair retrospektif bir analiz. Critical Care. (2013) 17:R172. 10.1186/cc12851

  • 20.

    Van Houwelingen H. Olay tarihi analizinde landmarking ile dinamik tahmin. Scand J Stat. (2007) 34:70–85. 10.1111/j.1467-9469.2006.00529.x

  • 21.

    Deasy J. Değişken seçimi veya düzenlemeye gerek kalmadan heterojen zaman dizilerinden yoğun bakımda dinamik hayatta kalma tahmini. Sci Rep. (2020) 10:22129. 10.1038/s41598-020-79146-z

  • 22.

    Shillan DS, Sterne JA, Champneys A, Gibbison B. Yaygın olarak toplanan yoğun bakım ünitesi verilerinin analizinde makine öğreniminin kullanımı: sistematik derleme. Critical Care. (2019) 23:284. 10.1186/s13054-019-2564-9

  • 23.

    Johnson AEW, Bulgarelli L, Shen L, Gayles AS, Shammout A, Horng S ve ark. MIMIC-IV, özgür erişilebilir bir elektronik tıbbi kayıt veri seti. Sci Data. (2023) 10:1. 10.1038/s41597-022-01899-x

  • 24.

    Pollard TJ, Johnson AEW, Raffa JD, Celi LA, Mark RG, Badawi O. Kritik bakım araştırmaları için özgür erişilebilir çok merkezli bir veri tabanı olan eICU işbirliği araştırması veri tabanı. Sci Data. (2018) 5:180178. 10.1038/sdata.2018.178

  • 25.

    Goldberger AL, Amaral LA, Glass L, Hausdorff JM, Ivanov PC, Mark RG ve ark. Physiobank, PhysioToolkit ve PhysioNet: karmaşık fizyolojik sinyaller için yeni bir araştırma kaynağının bileşenleri. Circulation. (2000) 101:e215–e220. 10.1161/01.CIR.101.23.e215

  • 26.

    von Elm E, Altman DG, Egger M, Pocock SJ, Gøtzsche PC, Vandenbroucke JP. Epidemolojide gözlemsel çalışmaların raporlanmasının Güçlendirilmesi (STROBE) bildirgesi: gözlemsel çalışmaların raporlanması için yönergeler. PLoS Med. (2007) 4:e296. 10.1371/journal.pmed.0040296

  • 27.

    Collins GS, Reitsma JB, Altman DG, Moons KG. Bireysel Prognoz veya Tanı için Çok Değişkenli Bir Tahmin Modelinin Şeffaf Raporlanması (TRIPOD): TRIPOD bildirgesi. Ann Intern Med. (2015) 162:55–63. 10.7326/M14-0697

  • 28.

    Seymour CW, Liu VX, Iwashyna TJ, Brunkhorst FM, Rea TD, Scherag A ve ark. Sepsis ve sepsik şok için Üçüncü Uluslararası Uzlaşı Tanımları (Sepsis-3) adına sepis için klinik kriterlerin değerlendirilmesi. JAMA. (2016) 315:762–774. 10.1001/jama.2016.0288

  • 29.

    Shankar-Hari M, Phillips GS, Levy MS, Seymour CW, Liu VX, Deutschman C ve ark. Yeni bir sepsik şok tanımı geliştirme ve sepis için klinik kriterlerin değerlendirilmesi: Sepsis ve sepsik şok için Üçüncu Uluslararası Uzlaşı Tanımları (Sepsis-3) adına. JAMA. (2016) 315:775–787. 10.1001/jama.2016.0289

  • 30.

    Nagin DS, Odgers CL. Klinik araştırmalarda grup tabanlı izlek modellemesi. Annu Rev Clin Psychol. (2010) 6:109–138. 10.1146/annurev.clinpsy.121208.131413

  • 31.

    Nagin DS, Jones BL, Passos VL, Tremblay RE. Grup tabanlı çoklu izlek modellemesi. Stat Methods Med Res. (2018) 27:2015–2023. 10.1177/0962280216673085

  • 32.

    Holcomb JB, Tilley BC, Baraniuk S, Fox EE, Wade CE, Podbielski J ve ark. Şiddetli travma hastalarında 1:1:1 ile 1:1:2 oranında plazma, trombosit ve kırmızı kan hücreleri transfüzyonu ve mortalite: PROPPR randomize klinik deney. JAMA. (2015) 313:471–482. 10.1001/jama.2015.12

  • 33.

    IbaTUmemuraYWadaHLevyJH. Pıhtılaşma bozuklukları ve mikrotrombozun sepsiste rolleri: patofizyoloji, tanı ve tedavi. Arch Med Res. (2021) 52:788–797. 10.1016/j.arcmed.2021.07.003

  • 34.

    IbaTNisioMDLevyJHKitamuraNThachilJ. Yenilenmiş sepsis tanımı sonrasında sepsis kaynaklı pıhtılaşma bozukluğu (SIC) için yeni kriterler: ulusal bir anketin retrospektif analizi. BMJ Open. (2017) 7:e017046. 10.1136/bmjopen-2017-017046

  • 35.

    SteyerbergEWVickersAJCookNRGerdsTGonenMObuchowskiNet al. Tahmin modellerinin performansının değerlendirilmesi: Geleneksel ve yeni ölçümler için bir çerçeve. Epidemiology. (2010) 21:128–138. 10.1097/EDE.0b013e3181c30fb2

  • 36.

    VickersAJElkinEB. Karar eğrisi analizi: Tahmin modellerini değerlendirmek için yeni bir yöntem. Med Decis Making. (2006) 26:565–574. 10.1177/0272989X06295361

Özet

Anhtar kelimeler

pıhtılaşma, kritik hastalık, eICU-CRD, hemodinamik iyileşme, laktat temizlenmesi, landmark analizi, MIMIC-IV, mortalite

Başvuru

Zhang H ve Wu Q (2026) Kritik hastalıkta yatak başında yeniden değerlendirme çerçevesi olarak 48 saatlik pıhtılaşma–perfüzyon iyileşmesi: çoklu veri tabanlı landmark kohort çalışması. Front. Med. 13:1934924. doi: 10.3389/fmed.2026.1934924

Cep aldı

11 Temmuz 2026

Revize edildi

19 Ekim 2026

Kabul edildi

26 Ekim 2026

Yayınlandı

13 Kasım 2026

13 – 2026

Zhigang Chang, Çin Gerontoloji Ulusal Merkezi

Samar Imbaby, Mısır Süez Kanalı Üniversitesi

Marilaeta Cindryani, Ngoerah Genel Hastanesi, Endonezya

© 2026 Zhang ve Wu.

Bu makale, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) koşulları altında açık erişimli olarak dağıtılmıştır. Orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahibinin(lerin) atıf edilmesi ve kabul edilen akademik uygulamalara uygun olarak bu dergideki orijinal yayınının kaynak gösterilmesi şartıyla, diğer platformlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma mümkündür. Bu koşullara uymayan herhangi bir kullanım, dağıtım veya çoğaltmaya izin verilmez.

*İletişim: Qiaoyi Wu 350899912@qq.com

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve bağlı oldukları kuruluşların, ya da yayıncının, editörlerin ve hakemlerin görüşlerini kesin olarak temsil etmeyebilir. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

İlginizi Çekebilir: Uzun Dönemlik Kafa-Boyun Pozisyonel Uyumsuzluğu: Burun Arka Delik Kanserinde Erken CBCT ile Boyun Ağırlıklı Geometrik Kararsızlığın Öngörülmesi →
Kaynak: Frontiersin ↗
BENZER İNCELEMELER

İlgili Diğer Rehberler